یادی از سهراب

من نمیدانم که چرا میگوییند اسب حیوان نجیبی ست ،
کبوتر زیباست ، و چرا در قفس هیچ کسی گرگس نیست ،

کل شبدر چه کم از لاله قرمز دارد ،

چشمها را باید شست ، جور دیگر باید دید ،

واژه ها را باید شست ، واژه باید خود باد ، واژه باید خود باران باشد

ما نخواهیم مگس از سر انگشت طبیعت بپرد ، و نخواهیم پلنگ از در خلقت برود بیرون ،

و بدانیم اگر کرم نبود زندگی چیزی کم داشت ، اگر خنج نبود لطمه میخورد به قانون درخت

کار ما نیست شناسایی راز کل سرخ ، کا ما شاید این است که در افسون کل سرخ شناور باشیم ،کار ما شاید این است که میان کل و نیلوفر و قرن پی اواز حقیقت بدویم

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود

زندگی ضرب زمین در ضربان دل ماست

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ ، پرشی دارد اندازه عشق

زندگی حس غریبی ست که یک مرغ مهاجر داند

زندگی یافتن سکه ده شاهی از جوی خیابان است

زندگی شستن یک بشقاب است

زندگی خالی نیست ، مهربانی هست ، ایمان هست ، سیب هست ، اری تا شقایق هست زندگی باید کرد