چه بد شانس بودیم ما

چون تو نوزادیمون شیر خشک نایاب شده بود …

بچگیمونم که دوران جنگ بود …

دوران تحصیل هم هر چی طرح بود رو ما امتحان کردن … نظام قدیم, نظام جدید, نظام خیلی جدید …
رسیدیم دانشگاه سهمیه ها بیداد کردن …
فارغ التحصیل شدیم به خاطر زیاد بودن جمعیت کار پیدا نشد …
عاشق شدیم گشت ارشاد رو سرمون خراب شد …
ماشین خریدیم بنزین سهمیه بندی شد …
ازدواج کردیم تورم کمرمونو شکست و روزگارمون سیاه شد …
بارالها! دیگه حالی واسمون نمونده که به راه راست هدایت شیم، خودت راه راست را به سوی ما کج کن!

یادی از یک دوست

دو ماهی میشه که دستم به قلم نمیره هر وقت میخوام بنویسم با صدها موضوع متنوع برخورد میکنم که نه میشود همه آنها را در یک جا نوشت و نه میشود یکی از انها را انتخاب کرد ، بنا براین تصمیم گرفتم بعد از حدود دوماه مطلبی را در وبلاگ خودم بگذارم

چند ماهی میشه که اصلا حال خوشی ندارم ، خیلی دگرکون شده ام ، مثل آدمهایی میما نم که هیچ برنامه ای برای کار و زند گییشان ندارند شاید هم واقعا من هم مثل همان آدمها شده ام ،چقدر سخت است بی برنامه بودن ، حتی در این مدت از خیلی دوستانم هم بی خبر مانده ام ،هم از دوستان کاری که از بیشترشان به علت بدهکار بودن جیم فنگ شده ام و از از دوستان خصوصی خود که به علت افت شدید روحیه خیلی وقته از آنها بیخبرم ، به خصوص دوست خوبم آ قای محمد اجاقی نیارق که خیلی هم دوستش دارم به علت مصدومیت کاری چند روزی را در بیمارستان بستری شده بود که متاسفانه من نتوانستم در این مدت به عیادتش بروم و به خاطر همین ازش عذرخواهی میکنم ، البته آقای اجاقی هم از اون دسته افرادی نیست که به دل گرفته باشند منظورم اینکه شاید ایشان بهتر از من میدانند که ترک ادب نزد اهل ادب خود ادب است ، اجاقی را بیشتر از همه نیارقیها دوست دارم ، به جرات میتونم بگم که از نظر تفکر و منش و شعور کسی در نیارق به پای این دوستم رسیده باشد حتی انهایی که تحصیلات بیشتری داشته باشند ،
همیشه آن قیافه معصوم و دلنشینش را به خاطر دارم با آن سکوت معنی دارش که همه چیز را میتوان در ان سکوت بهت انگیزش پیدا کرد ،اجاقی از جمله آدمهاییست که در نبودنش هم میتوان بودنش را حس کرد ، فکر میکنم در آن واحد میتوان در خیلی جاها پیداش کرد . من خودم از آنهایی خوشم میاد که در نبودشان بیشتر بودنش را حس کرده باشم . او همیشه در قلب من هست و همیشه او را و افکارش را تحسین میکنم ، ولی از یک چیز خیلی تاسف میخورم از اینکه حتی خود نیارقیها هم قدر و منزلت او را نمی دانند ، و به جای اینکه بهش با دیده افتخار نگاه کنند شاید بعضی ها هم به دیده حقارت به او مینگرند
حرف آخر اینکه من خودم شخصا هم جناب اجاقی را دوست دارم و هم بهش افتخار میکنم ، امیدوارم در هر کجا باشد چه درمسایل خانواده ، چه در پرورش افکارو اندیشه خویش و چه در مسایل کاری خودش موفق و موید باشد