میلاد مسیح است و کلیساها ناقوس تولد می نوازند؛ تولد مردی که گفت: من نانِ زندگی هستم؛ هر که نزد من بیاید هرگز گرسنه نخواهد شد و هر که به من ایمان بیاورد هرگز تشنه نخواهد ماند . انجیل یوحنا- فصل ۶- آیه ۳۵
پس از او، روزگار انجیل به دوران نزول قرآن رسید و محمد مصطفی بر مردمان وحی خواند که قرار است زنجیرهایی را که بر آنان سنگینی می کند را بردارد و آزادشان کند .سوره اعراف آیه ۱۵۷
پیامبران اما، غایبان بزرگِ تاریخ ادیان اند. نانِ آنها اگر به زندگی مردم نرسید، نام شان برای پاره ای از مردمان، نان شد.
نیچه می گفت: روزگاری کفران خدا بزرگترین کفران بود. امّا خدا مُرد و اکنون کفران زمین، سهمگین ترین کفران است
نیچه از مرگ خدا خرسند نبود که بیمناک بود. او چشم به ادیانی گشوده بود که قرار بود جان را فربه کنند و تن را به خدمتِ جان درآورند و از زنجیرها رها کنند اما تاریخِ آنها، تاریخ تنهاییِ تن ها و رنجوریِ جان ها و فربهیِ زنجیرها شد. آنگاه پرسید که خدایی توانید آفرید؟ پس، از خدایان هیچ مگویید! امّا ابرانسان را چه نیک توانید آفرید ! او بشر را به این شجاعت فراخواند که اگر بر خدا شوریده، بر زمین نیز بشورد و اگر از آن بریده، به اسارتِ این نیز درنیاید و چاره را در ابِرانسان یافت:
تنها از آن زمان که او (خداوند) در گور جای گرفته است شما بار دیگر رستاخیز کرده اید، تنها اکنون است که نیمروز بزرگ فرامیرسد، تنها اکنون است که انسان والاتر، خداوندِ زمین میشود! هان، برپا! انسانهای والاتر، تنها اکنون است که کوه آینده بشر درد زایمان میکشد. خداوند مرده است؛ اکنون ما میخواهیم که ابرانسان بزیَد. (ترجمه داریوش آشوری).
با هجرت پیامبر اسلام به مدینه و تأسیس حکومت، دیگر هر مسلمانی لزوما مؤمن نبود. پیامبر قدرت پیدا کرد و بسیاری به علل مختلف از جمله بهرهمند شدن از غنائم وجاهتِ مسلمانی به او گرویدند و مسلمان شدند و نفاق متولد شد و وحی رسید که یا أیّها الذین آمَنوا، آمِنوا! ای آنان که ایمان آورده اید، ایمان بیاورید!
نفاق، همزاد اسلام شد و مؤمنانِ مسلمان، هنوز نیز از دورویانی که سقف معیشت بر ستون شریعت بنا می کنند زخم می خورند و دستِ استبداد را از آستین دولت اسلامی دراز می بینند. مسیح اما حکومت را تجربه نکرد و پیروانش در طلب غنیمت، جامه ایمان به تن نکردند که منافقانه نیایش و مشرکانه پرستش کنند و نفاق همزاد مسیحیت نشد؛ او از پیروانش خواست که دشمنان خود را دوست بدارند و به آنها احسان کنند و برای لعنت کنندگان، برکت طلب کنند و برای خصم، دعای خیر روا دارند و آنکس که ردا از آنها ربود قبا را نیز ارزانی اش کنند.
اینک اما مسیحیت نیز روزگاری بهتر از اسلام ندارد؛ رهبران سیاسی مسیحی نه تنها به دشمنان شان، احسان نمی کنند که به نام مسیح، پیش قراولانِ جنگ پیش گیرانه می شوند و به جای طلب آمرزش برای دشمنان، کامروایی در کشتار آنان را از همان مسیح طلب می کنند.
ناقوس میلاد مسیح، هر سال به صدا در می آید و شیرین ترین نیایش ها در کلیساها خوانده می شوند اما روزها دورتر از آرزوهای مؤمنانِ به صلح و آزادی نو می شوند.
خدا مُرد و پیامبرانش نیز هم؛ زنده بادِ دیگری طلب باید کرد؛ اما و هزار اما ابَرانسانیّتِ انسان کجاست تا گره از کار فروبسته جهان بگشاید و مسیح مرده را این بار نه به نام، که به همان نانِ موعود زنده کند و آبی بر عطشِ تن و جان رنجور آدمی برساند
محمد جواد اکبرین
پستها
