---- نیارق نیوز ---- niaraghnews ----

نادان و خایَن

2012-01-04T09:38:00.000+03:30

از چرچیل پرسیدند " چرا تا آنسوی اقیانوس هند می روید و دولت استعماری هند شرقی را درست میکنید !

اما بیخ گوشتان ایرلند شمالی را نمی توانید تحت سلطه در آورید ؟

چرچیل می گوید : " ما به دو ابزار مهم نیاز داریم که در ایرلند نداریم

می گویند آن دو چیست ؟

چرچیل پاسخ می دهد : اکثریت نادان و اقلیت خاین

!.........که الحمدلله ما هیچکدام آن دو را نداریم .....

مسیح مُرد - زنده باد مسیح

2011-12-30T09:23:00.001+03:30

میلاد مسیح است و کلیساها ناقوس تولد می نوازند؛ تولد مردی که گفت: من نانِ زندگی هستم؛ هر که نزد من بیاید هرگز گرسنه نخواهد شد و هر که به من ایمان بیاورد هرگز تشنه نخواهد ماند . انجیل یوحنا- فصل ۶- آیه ۳۵

پس از او، روزگار انجیل به دوران نزول قرآن رسید و محمد مصطفی بر مردمان وحی خواند که قرار است زنجیرهایی را که بر آنان سنگینی می کند را بردارد و آزادشان ‌کند .سوره اعراف آیه ۱۵۷

پیامبران اما، غایبان بزرگِ تاریخ ادیان اند. نانِ آنها اگر به زندگی مردم نرسید، نام شان برای پاره ای از مردمان، نان شد.

نیچه می گفت: روزگاری کفران خدا بزرگترین کفران بود. امّا خدا مُرد و اکنون کفران زمین، سهمگین‌ ترین کفران است

نیچه از مرگ خدا خرسند نبود که بیمناک بود. او چشم به ادیانی گشوده بود که قرار بود جان را فربه کنند و تن را به خدمتِ جان درآورند و از زنجیرها رها کنند اما تاریخِ آنها، تاریخ تنهاییِ تن ها و رنجوریِ جان ها و فربهیِ زنجیرها شد. آنگاه پرسید که خدایی توانید آفرید؟ پس، از خدایان هیچ مگویید! امّا ابرانسان را چه نیک توانید آفرید ! او بشر را به این شجاعت فراخواند که اگر بر خدا شوریده، بر زمین نیز بشورد و اگر از آن بریده، به اسارتِ این نیز درنیاید و چاره را در ابِرانسان یافت:

تنها از آن زمان که او (خداوند) در گور جای گرفته است شما بار دیگر رستاخیز کرده ‌اید، تنها اکنون است که نیمروز بزرگ فرامی‌رسد، تنها اکنون است که انسان والاتر، خداوندِ زمین می‌شود! هان، برپا! انسان‌های والاتر، تنها اکنون است که کوه آینده بشر درد زایمان می‌کشد. خداوند مرده ‌است؛ اکنون ما می‌خواهیم که ابرانسان بزیَد. (ترجمه داریوش آشوری).

با هجرت پیامبر اسلام به مدینه و تأسیس حکومت، دیگر هر مسلمانی لزوما مؤمن نبود. پیامبر قدرت پیدا کرد و بسیاری به علل مختلف از جمله بهره‌مند شدن از غنائم وجاهتِ مسلمانی به او گرویدند و مسلمان شدند و نفاق متولد شد و وحی رسید که یا أیّها الذین آمَنوا، آمِنوا! ای آنان که ایمان آورده اید، ایمان بیاورید!

نفاق، همزاد اسلام شد و مؤمنانِ مسلمان، هنوز نیز از دورویانی که سقف معیشت بر ستون شریعت بنا می کنند زخم می خورند و دستِ استبداد را از آستین دولت اسلامی دراز می بینند. مسیح اما حکومت را تجربه نکرد و پیروانش در طلب غنیمت، جامه ایمان به تن نکردند که منافقانه نیایش و مشرکانه پرستش کنند و نفاق همزاد مسیحیت نشد؛ او از پیروانش خواست که دشمنان خود را دوست بدارند و به آنها احسان کنند و برای لعنت کنندگان، برکت طلب کنند و برای خصم، دعای خیر روا دارند و آنکس که ردا از آنها ربود قبا را نیز ارزانی اش کنند.

اینک اما مسیحیت نیز روزگاری بهتر از اسلام ندارد؛ رهبران سیاسی مسیحی نه تنها به دشمنان شان، احسان نمی کنند که به نام مسیح، پیش قراولانِ جنگ پیش گیرانه می شوند و به جای طلب آمرزش برای دشمنان، کامروایی در کشتار آنان را از همان مسیح طلب می کنند.

ناقوس میلاد مسیح، هر سال به صدا در می آید و شیرین ترین نیایش ها در کلیساها خوانده می شوند اما روزها دورتر از آرزوهای مؤمنانِ به صلح و آزادی نو می شوند.

خدا مُرد و پیامبرانش نیز هم؛ زنده بادِ دیگری طلب باید کرد؛ اما و هزار اما ابَرانسانیّتِ انسان کجاست تا گره از کار فروبسته جهان بگشاید و مسیح مرده را این بار نه به نام، که به همان نانِ موعود زنده کند و آبی بر عطشِ تن و جان رنجور آدمی برساند

محمد جواد اکبرین

شفیعی کدکنی

2011-12-28T08:17:00.000+03:30

اینجا کلاس درس مردی است که هیچ کس نمی تواند بگوید، پس از او شاعری خواهد آمد که نجوای غربت کویر و گون هایش با نسیم را بسراید! کوچکترین کلاس را در اختیارش گذاشته اند. شاگردان و مشتاقان کلاسش روز به روز افزون می شوند، اما از شمار صندلی های کلاسش روز به روز کاسته می شود! چنین می کنند تا دانشجویان مهمان کلاس ادبیات فارسی او برای دانشجویان دوره ارشد - دکترا- نتوانند در کلاسش جمع شوند. دانشجویان روی زمین می نشینند، کلاس کوچک است و صندلی ها معدود.

از آن همه کلاس فراخ و سالن های فراخ تر که در زیر همین کلاس کوچک قرار دارد و روحانیون و استادان محبوب و مجیز گوی ، در آنها مدح قدرت و تاریخ اسلام و ادبیات عرب می گویند، همین کلاس محقر و کوچک را در اختیار شفیعی کدکنی گذاشته اند. با میزی که صندلی اش را به دانشجویان بخشیده تا روی پا نایستند. چه باک که خود ایستاده است؟

او ایستاده تاریخ ادبیات ایران است. ایستاده است تا از قصیدهای از زندان بیرون آمده مسعود سعد و ناصر خسرو بگوید؛ از دندان سوده رودکی، از مثنوی مولوی و عشق مولانا به شمس، از حافظ و عشق بازی های رندانه اش، از سعدی و جهانگردی هایش، از منوچهری که طبیعت چهار فصل سال ایران را سروده؛ از نازک خیالی های صائب تبریزی، از دوره های ادبی ایران و جهان و ...

به مرز آمدن و نیآمدن به دانشگاه رسیده است. تن تبدارش خسته شده از این همه محدودیت و فشار روانی که هدایت شده بر او تحمیل می شود.

می گوید، که شاید دیگر باز نگردد و نیآید. خسته شده، می رود که به شعر و کارهای تحقیقاتی اش روی ادبیات ایران برسد. هرگاه که از رفتن و نیآمدن می گوید، بغض در گلوی دانشجویانی که روی زمین می نشینند تا کلامش را به جان بخرند جمع می شود.

بر آن که چنین می رود، از آخرین های سلاله شعر ایران است. این ننگ و ظلم را به کجا باید برد؟ به چه کسی باید گفت؟ از کدامین "گلدسته" سر به آسمان سائید ایران می توان بالا رفت و دو دست را در دو سوی دهان گرفت و بانگ برداشت: آی مردم! بدانید با شریف ترین انسان های این مرز و بوم چه می کنند. تا آینده منتظر نمانید تا نسل های پس از ما، ویرانه های کاخ ستمکاران را ببینند. آنچنان که خاقانی "کاخ مدائن" را دید و به ستمکاران روزگار خویش بانگ برداشت: عبرت بگیرید:

های ای دل عبرت بین، از دیده نظر کن، هان

ایوان مدائن را، آئینه عبرت دان

...

S300

2011-12-25T09:14:00.001+03:30

بلاخره بعد از دو سال سرو صدا در رابطه با موشکهای خریداری شده S300 ایران از روسیه که پولش هم جرینگی موقع عقد قرارداد خرید به روسیه پرداخت شده بود و دشمنان جوسازیهای زیادی به خاطر آن با ایران کردند به حول قوه الهی این موشکها توسط روسیه که از یاران و دوستان قدیم ایران است و هیچ وقت هم به ایران خیانت نکرده و اندازه 5 برابر نیروگاه هستی بوشهر از ما پول گرفته و هنوز هم به اندازه یک چراغ قوه به ما انرژی هسته ای نداده تحویل ایران گردید ......

مرد واقعی - مسلمان واقعی

2011-12-22T13:32:00.000+03:30

می گویند وقتی رضا شاه تصمیم گرفت بانک ملّی را تأسیس کند برای بازاری ها پیغام فرستاد که از بانک ملّی اوراق قرضه بخرند. هیچکدام از تجّار بازار حاضر به این کار نشد. وقتی خبر به خانم فخرالدّوله، مالک بسیار ثروتمند، خواهر مظفّر الدین شاه و مادرمرحوم دکتر امینی رسید به رضاشاه پیغام فرستاد که مگر من مرده ام که می خواهی از بازار پول قرض کنی ؟ من حاضرم در بانک ملّی سرمایه گذاری کنم. و به این ترتیب بانک ملّی با پول خانم فخرالدّوله تأسیس شد.

یکی از قوانینی که در زمان رضا شاه تصویب شد قانون روزهای تعطیلی مغازه ها و ادارات بود. به این ترتیب هر کس به خواست خود و بدون دلیل موجّهی نمی توانست مغازه اش را ببندد.

روزی رضاشاه با اتوموبیلش از خیابانی می گذشت که متوجّه شد مغازه ای بسته است. ناراحت شد و دستور داد که صاحب آن مغازه را پیدا کنند و نزد او بیاورند. کاشف به عمل آمد که صاحب مغازه یک عرق فروش ارمنی است. آن مرد را نزد رضاشاه آوردند. شاه پرسید: پدر سوخته چرا مغازه ات را بسته ای؟ مرد ارمنی جواب داد قربانت گردم امروز روز قتل مسلم بن عقیل است و من فکر کردم صلاح نیست دراین روز عرق بفروشم. شاه دستور تحقیق داد و دیدند که حقّ با عرق فروش ارمنی است. آنوقت رضا شاه عرق فروش را مرخص کرد و رو به همراهانش کرد و گفت:

"در این مملکت یک مرد واقعی داریم آنهم خانم فخر الدوله است و یک مسلمان واقعی داریم آنهم قاراپط ارمنی است.

هیچ دینی بالاتر از حقیقت نیست

2011-12-22T11:25:00.001+03:30

لئوناردو باف يک پژوهشگر دينى معروف در برزيل است. متن زير، نوشته اوست:

در ميزگردى که درباره «دين و آزادى» برپا شده بود و دالايى‌لاما هم در آن حضور داشت، من با کنجکاوى، والبته کمى بدجنسى، از او پرسيدم : عالیجناب،بهترين دين کدام است؟

خودم فکر کردم که او لابد خواهد گفت: «بودايى» يا اديان شرقى که خيلى قديمى‌تر از مسيحيت هستند...

دالايى‌لاما کمى درنگ کرد، لبخندى زد و به چشمان من خيره شد ... و آنگاه گفت : بهترين دين، آن است که از شما آدم بهترى بسازد !

من که از چنين پاسخ خردمندانه‌اى شرمنده شده بودم، پرسيدم : آنچه مرا انسان بهترى مى‌سازد چيست؟

او پاسخ داد :هر چيز که شما را دل‌رحم‌تر، فهميده‌تر، مستقل‌تر، بى‌طرف‌تر، بامحبت‌تر، انسان دوست‌تر، با مسئوليت‌تر و اخلاقى‌تر سازد.دينى که اين کار را براى شما بکند، بهترين دين و دین خدا است...

من لحظه‌اى ساکت ماندم و به حرف‌هاى خردمندانه او انديشيدم. به نظر من پيامى که در پشت حرف‌هاى او قرار دارد چنين است:

دوست من! اين که تو به چه دينى اعتقاد دارى و يا اين که اصلاً به هيچ دينى اعتقاد ندارى، براى من اهميت ندارد.

آنچه براى من اهميت دارد، رفتار تو در خانه، در خانواده، در محل کار، در جامعه ودر کل جهان است...

به ياد داشته باش، عالم هستى بازتاب اعمال و افکار ماست. قانون عمل و عکس‌العمل فقط منحصر به فيزيک نيست بلکه در روابط انسانى هم صادق است.

اگر خوبى کنى، خوبى مى‌بينى و اگر بدى کنى، بدى...

هميشه چيزهايى را به دست خواهى آورد که براى ديگران نيز همان‌ها را آرزو کنى.

شاد بودن، هدف نيست. يک انتخاب است.

و در نهایت : هيچ دينى بالاتر از حقيقت وجود ندارد...

*** من همه این ها را در سیره مولا امیر المومنین علیه السلام می یابم، اگر دین فروشان بگذارند....!

متاسفانه استفاده ابزاری از دین چهره ای کج و معوج و خشونت بار برای مردم تصویر کرده است، حاکمان همه امیال و مقاصد نامیمون خویش را به نام دین پی می گیرند!

و این هم بگذرد

2011-12-20T08:32:00.000+03:30

این شعر از سیف فرغانی است ( شاعر قرن هفتم و هشتم ) خطاب به مغولانی که در ایران حکومت میکردند .

هم مرگ، بر جهان شما نیز بگذرد

هم رونق زمان شما، نیز بگذرد

وین بوم محنت از پی آن تا کند خراب

بر دولت آشیان شما نیز بگذرد

باد خزان نکبت ایام ناگهان

بر باغ و بوستان شما نیز بگذرد

آب اجل که هست گلوگیر خاص و عام

بر حلق و بر دهان شما نیز بگذرد

ای تیغتان چو نیزه برای ستم دراز

این تیزی سنان شما نیز بگذرد

چون دادعادلان به جهان در، بقا نکرد

بیداد ظالمان شما نیز بگذرد

در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت

این عوعو سگان شما نیز بگذرد

آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست

گرد سم خران شما نیز بگذرد

بادی که در زمانه بسی شمعها بکشت

هم بر چراغدان شما نیز بگذرد

زین کاروانسرای، بسی کاروان گذشت

ناچار کاروان شما نیز بگذرد

ای مفتخر به طالع مسعود خویشتن

تاثیر اختران شما نیز بگذرد

این نوبت از کسان، به شما نا کسان رسید

نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد

بیش از دو روز بود از آن دگرکسان

بعد از دوروز از آن شما نیز بگذرد

بر تیر جورتان، ز تحمل سپر کنیم

تا سختی کمان شما نیز بگذرد

در باغ دولت دگران بود مدتی

این گل ز گلستان شما نیز بگذرد

آبیست ایستاده درین خانه مال و جاه

این آب ناروان شما نیز بگذرد

ای تو رمه سپرده، به چوپان گرگ طبع

این گرگی شبان شما نیز بگذرد

پیل فنا که شاه بقامات حکم اوست

هم بر پیادگان شما نیز بگذرد

ای دوستان خواهم که به نیکی دعای سیف

یک روز بر زبان شما نیز بگذرد

خِرَد کُجاست

2011-12-19T08:37:00.002+03:30

خرد کجاست که من این چنین ازو دورم؟

چه شد مرا که ز تدبیر و رای مهجورم؟

نشسته بر سِرجا مهماِن منزلِ من:

چو گرگ هار بر او، بی بهانه می شورم

که گفت بشکنمش سر به سنگ کینه و قهر؟

سپس به پاش درافتم که: آن معذورم!

چه لازم است "دگرکیش" را شوم دشمن

به ادعا که به امر خدا مامورم

چرا همیشه جهان را به جنگ می خوانم

مگر ندیده ی این نکبتم، مگر کورم؟

هنوز گور شهیدان تر است از اشکم

ز جنگ گویم اگر، مست آب انگورم

گرو گرفتن انسان چه ارمغان آورد

به جز بلا که بدان شیوه باز مغرورم؟

چو کودکی که ندارد نهفته ریگ به مشت

نمی گشایم و بازیگرانه مسرورم

***

سزد به صدق و صفا مشت بسته باز کنم

که بیش ازین نبود قهر و کینه مقدورم.

سیمین بهبهانی

اسلام نبوت و اسلام سلطنت (بخش دوم)

2011-12-18T08:54:00.002+03:30

موروثي كردن حكومت

يكي از نظامهاي سياسي كه بشريت را، در تاريخ رنج مي داده، حكومت هاي موروثي بوده است. حكومت موروثي داراي دو ويژگي است؛ يكي تعيين جانشين توسط سلطان پيشين و ديگري تعيين فرزند يا يكي از اعضاي خاندان سلطان به عنوان سلطان بعدي. ويژگي دوم از زمان معاويه مطرح شد.اين سلطان اموي بر آن شد تا حكومت را در خاندان اميه موروثي سازد و به خاطر تقرب قومي و فاميلي كه با عثمان داشت خود را هواخواه خون عثمان دانست. عثمان از تبار اميه بن عبدشمس بود و علي از نسل هاشم. رقابت هاشم و اميه و زماني ميان حرب و عبدالمطلب و پس از آن ميان ابوسفيان و محمد (ص) و در دوران معاويه ميان او و علي (ع) همچنان پابرجا بود. معاويه حكومت خود را موروثي ساخت تا از آن پس، قدرت به دست خاندان هاشم نيافتد.و اين خلافت موروثي به عنوان يكي از اصول پايه‌هاي حکومت معاويه تلقي مي گشت. چيزي كه مسلمانان با آن بيگانه بودند. اگر پس از شهادت امام علي(ع) فرزندش امام حسن(ع) به عنوان چند ماهي خليفه مسلمين شد؛ اين از راه موروثي نبود و امام علي هيچگاه فرزندش امام حسن را به عنوان جانشين خود در امر خلافت معين نكرد. بلكه شيعيان عراق پس از شهادت امام علي(ع) دست بيعت به جانب فرزندش حسن (ع) دراز كردند و طبق توافقنامه‌اي كه ميان او و معاويه صورت گرفت پس از شش ماه خلافت كنار رفت.

يكي از شروطي كه امام حسن مجبتي (ع) در پيمان خود با معاويه آورد اين بود كه حكومت و خلافت را موروثي نسازد. اما اين مرد جاه طلب در سخنراني خود در نخيليه با مردم عراق رسماً گفت: پيماني كه با حسن بن علي بسته بودم زير پا نهادم (ابن ابي الحديد، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۱۶۰) از آن پس كساني كه به حضورش راه مي يافتند به عنوان پادشاه سلامش مي دادند. ( تاريخ يعقوبي، ۲۹۰، ص ۱۹۳)

خودش در مجالس خصوصي از حكومت خود به عنوان پادشاهي يا ملك ياد مي كرد. (همان، ص ۲۰۲) براي اين كه بتواند حكومت موروثي را بر فرزندش يزيد هموار سازد،بزرگترين مانع يعني امام حسن (ع) را، كه با او پيمان بسته بود، مسموم كرد. پس از آن اعلام كرد كه هر كس در مناقب علي و فرزندان او حديثي و يا سخني بگويد. هيچ گونه مصونيتي در عرض، مال و جان نخواهد داشت.

ابوالحسن مدائني در كتاب الاحداث گفته است: كتب معاويه نسخة واحدة الي عماله بعد عام الجماعة: اني برئت الذمه عمن روي شيا من فضل ابي تراب و اهل بيته. (محمدبن عقيل، النصايح الكافيه، ص۸۷ و 194)

از آن سو خطيبان خود را گفت تا بر فراز منبرها علي (ع) را به زشتي و ناسزاگويي نام برند. هنگامي كه مي خواست مغيره بن شعبه را به حكومت كوفه اعزام دارد؛ او را گفت: مي خواهم تو را سفارش كنم! تا دشنام گويي به علي و طرفدارانش را ترك نكن و از رحمت فرستادن به عثمان كوتاهي ننمايي( ابن اثير، كامل، ج۳، ۴۷۲)

از آن پس ملايان دين به دنيا فروخته و عالمان و شاعران درباري تا توانستند در نكوهش علي سخنها گفتند و احاديثي را در فضايل امويان برساختندتامردم رابرای چندصباح حکومت بفریبند.

معلوم بود تا معاويه حب علي را از قلوب عراقيان بر نيفكند و ياران علي را نيز در بند نيفكند، نمي تواند حكومت را موروثي نمايد. مي دانيم كه مناطق حجاز و عراق كه عمده وسيعي از خاك جهان اسلام را تشكيل مي داد، در اختيار معاويه نبود تا بتواند فرزندش يزيد را با خيال راحت وارث تاج و تخت خويش نمايد. تنها حوزه شامات، كه دور از فرهنگ اسلامي بود، در اختيار حاكم اموي بود. عراق از سال سي و ششم هجري در تقابل با شام قرار گرفت. و در جنگ‌هاي جمل و صفين ضربه بزرگي به شاميان وارد كرد و اگر نيرنگ عمروعاص در فراز آوردن قرآن بر سر نيزه‌ها نمي بود، معاويه در آن جنگ از پاي در آمده بود. با همان نيرنگ و پولهايي كه معاويه در اين راه هزينه كرد، شقاق و اختلاف بزرگي در لشكر عراق به وجود آمد وخوارج از علي نه تنها جدا شدند، بلكه با توطئه معاويه جنگ سوم را اينان به راه انداختند و پس از شكست، يكي از خوارج حضرت (ع) را در مسجد به شهادت رسانيد. تمام اين‌ها براي اين بود كه معاويه با تكيه بر اريكه بلامنازع قدرت، خلافت اسلامي را به سلطنت موروثي تبديل نمايد. درست است كه قتل علي(ع) به دست يكي از خوارج صورت گرفت ولي مورخان برآنند كه طراح اين ترور اشعث بن قيس و رئيس قبيله كنده بود كه از منافقان بود. معاويه او را با پول خريده بود و اين ترور با طراحي او و به امر معاويه صورت گرفت. ( رجوع شود: جعفر شهيدي، تاريخ تحليلي اسلام، ص۱۶۰)ازاین دست ترورها که حاکمان دستهای خودرا خونین نشان ندهند درتاریخ زیاداست.

حاكماني كه در پي موروثي كردن حكومت و انحصار كردن قدرت در خاندان خود هستند، معمولاً از دو چيز استفاده مي‌كنند؛ يكي پول وبخشش بیت المال و ديگري ترس وزندان واعدام. معاويه،همان گونه که اشاره رفت، دراستفاده ازاین شیوه سرآمدبود.

جرجي زيدان مي نويسد: معاويه نخستين خليفه اسلامي است كه خلافت را ارثي ساخت و براي پسر خود يزيد به عنوان وليعهد بيعت گرفت. گرچه بعد از علي مردم با حسن بيعت كردند ولي آن به ميل خود مردم و علي پسر خود را وليعهد نساخت بلكه معاويه براي اولين مرتبه مقام انتخابي خلافت را انتصابي كرد. براي ارثي كردن ثروت و اين كه صداي معترضان را خاموش كند حكومت خود را بر دو پايه بخشش و ترس بنا نمود.اگر ثروت شامات نبود معلوم نبود كه معاويه در برابر علي پيروز شود. بيش از همه به بني هاشم مي بخشيد. ( جرجي زيدان، تاريخ تمدن اسلام، ص ۶۳)

بني اميه از زمان عثمان به جمع آوري مال و بسط نفوذ و قدرت پرداختند و فقيهان و بزرگان كه بر آنان اعتراض مي كردند دچار زحمت مي شدند و همين كه كار بر امويان استوار شد زبان‌ها را بستند و آزادي عقيده را گرفتند و كسي از دشمنان به مقامي نرسيد. (همان/ص۸۳)

همانطور كه آمد، معاويه در صلح نامه خود با امام حسن چنين آورده بود كه بعد از خود خليفه‌اي معين نكند تا مردم، خود، انتخاب كنند. ولي به روايت يعقوبي:

پولهاي گزاف به ياران امام حسن بخشيد و غالب آنها را به فساد مالي دچار ساخت. ( تاريخ يعقوبي، ج۲، ص۱۹۱)

سياست بخشيدن و ترساندن كه معاويه پايه گذاري كرد، در غالب خلفاي اسلامي، چه از شاخه اموي چه عباسي و چه پس از آن دنبال مي‌شد. و براي فريفتن برخي و خاموش كردن بعضي ديگر در حفظ قدرت‌هاي استبدادي بي تاثير نبوده است.کما این که در اين دوران درآمدهاي نفتي درمنطقه، خيلي از حكومت‌ها را از پاسخ گفتن و انتقاد پذيرفتن دور داشته و پايه ها‌ي استبداد و حاكميت علی الاطلاق را تقويت نموده است. در زمان خلفاي اموي و در پايان حكومت خليفه سوم، نيز،‌درآمد سرشار كشورهاي فتح شده به حدي وافر بود كه درون حاكميت اسلامي را نخست به فساد مالي و سپس به استبداد سياسي تبديل كرد. حقيقت اين كه عربهايي كه در زمان اين خلفا به كشورگشايي پرداختند، بيشتر به دنبال كسب غنيمت بودند تا بسط اسلام. و اگر هم با شعار الله اكبر جلو مي‌رفتند ولي در درون حاكميت از اخلاق و عدالت ديني خبري نبود. كشمكشها و جدالي كه بر سر قدرت صورت مي گرفت عمده آن به خاطر درآدهاي مالي بود كه قصرهاي باشكوه را بنا مي كرد.

انحراف ديگري كه حاكميت شام از رسم خلفاي پيشين، بويژه سيره پيامبر(ص) به خود گرفت، پاسخگو نبودن حكومت به فسادهاي مالي و سياسي بود. در زمان پيامبر و خلفاي پس از وي، حتي در روزگار عثمان، با اين كه با بني اميه خويشي داشت، اگر حكمي را در كتاب خدا و از طريق وحي در نمي يافتند با اصحاب به شور مي نشستندو تصميم مي گرفتند . اگر خليفه به اجتهاد خود تصميمي مي گرفت كه بر خلاف كتاب و سنت بود از سوي مردم مورد مواخذه واقع مي شد.واین درصرف بیت المال محسوس بود.

عمر مي گفت اگر بر خلاف سيره پيامبر مي روم مرا متنبه كنيد. يك بار يكي از حضار در مجلس گفت با شمشير كج تو را راست مي كنيم.

حضرت علي(ع) فرمود:‌و لا تكفوا عن مقالة بحق او مشورة بعدل فاني لست بفوق ان اخطي و لا آمن ذلك من فعلي الا ان يكفي الله من نفسي؛ از سخن گفتن به حق و رايزني به عدل باز نايستيد. من والاتر از آن نيستم كه مرتكب خطا شوم. در كار خويش از خطا ايمن نيستم.( نهج البلاغه، خ۲۱۶)

در جاي ديگر مي فرمايد: فاعينوني بمناصحة خليه من الغش. ( همان،خ118)

در دوران حكومت معاويه راه انتقاد و خرده گيري بر حكومت بسته شد. معاويه منتقدان خود را بر نمي‌تافت و تا سر حد مرگ آنان را تهديد مي كرد. چنان كه حجر بن عدي و يارانش را به جرم ناسزا نگفتن به علي(ع) به قتل رسانيد.

روزي معاويه درباره ولايتعهدي يزيد سخن مي گفت و از مردن نظرخواهي مي كرد؛ حاضران به خاطر ترس يا تملق گفته و پيشنهاد حاكم را مثبت دانستند. كسي به نام اخنف بن قيس خاموش نشست. معاويه گفت: چرا خاموش نشستي و نظر نمي دهي؟ گفت اگر حق بگويم تو را مي آزارم و اگر باطل بگويم خدا را آزرده‌‌ام. (جعفر شهيدي، تاريخ تحليلي اسلام، ص ۱۹۱)

دستگاه حديث سازي

شايد زشت ترين راه انحرافي كه حكومت شام براي بقاي خود در پيش گرفت، حديث سازي و جعل روايات از زبان پيامبر به سود معاويه بود. اين كاري بود كه پايه‌هاي اعقتاد مردم را از بن ويران مي كرد. نسلي كه در شام، به عنوان مسلمان زندگي مي‌كرد، پيامبر، اصحاب و تابعين را نديده بود. از شام تا مدينه فاصله زيادي بود. رفت و آمدها از سوي حكومت كنترل مي‌شد. مردم اسلام واقعي را نشناخته بودند. اسلام آنان اسلامي بود كه اطرافيان معاويه به گوش مردم رسانده بودند. خطيبان معاويه پس از هر نمازي علي(ع) را به زشتي ياد مي كردند. ملايان و محدثان دين به دنيا فروخته تا توانستند، در ذم علي(ع) و در ستايش معاويه حديثها ساختند. و در برابر پولي كه دريافت مي كردند، دين خدارابه سودحکومت وحاکم علی الاطلاق تفسیرمی کردند.

نمونه‌هايي از آن احاديث كه اززبان پيامبر جعل كردند چنين است:

خداوندا، معاويه را راهبر و راه‌يافته قرار بده(تاريخ الخلفاء سيوطي، ص ۱۹۴)

خداوندا معاويه را حساب و كتاب بياموز و او را از عذاب حفظ كن(همان)

خداوند جبرئيل و من و معاويه را بر وحي خود امين دانست و نزديك بود كه معاويه به خاطر فراواني حلمش و امين بودنش بر كلام خدا، به پيامبري مبعوث شود(تاريخ دمشق، ج۱۶، ص۶۸۲)

اي معاويه آنكه در فضل تو شك كند، به هنگام قيامت در حالي از زمين خارج مي‌شود كه حلقه‌اي از آتش بر گردن دارد كه داراي سيصد شاخه است و بر هر شاخه‌اي از آن شيطاني قرار دارد و به اندازه عمر دنيا بر او ترشرويي مي كند.(همان، ص690)ازاین دست داستانها زیاداست.که معاویه رااززبان پیامبرستودند.وسیوطی وامثال اواین روایات راازاخبارموضوعه دانسته اند.

معاويه براي سلطنت كردن و حكمراني بر مسلمانان چاره‌اي جز اين نديد،که باید براي جلب عوام چنين احاديثي را از زبان پيامبر منتشر نمايد. در نامه‌اي خطاب به اهل شام نوشت:

اين نامه‌اي است كه اميرالمومنين معاويه، صاحب وحي خدايي كه محمد را به نبوت برانگيخت در حالي كه نمي خواند و نمي نوشت پس خداوند از اهلش وزير و كاتبي امين بر او برگزيد، مي نويسد و چنين بود كه وحي بر محمد نازل مي‌شد و من مي‌نوشتم در حالي كه او نمي‌دانست چه مي‌نويسم. پس بين من و خدا كسي از خلق او حاضر نبود. ( شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد، ج۴،ص۷۲)

در جايي ديگر خطاب به اهل شام، خود را در كنار انبياء و از بندگان صالح خدا كه خداوند ايشان را در شام مكان داده، قلمداد كرد (وقعه صفين، ص۳۱)

اين سلطان اموي براي فريب مردم مي‌گفت: حكم خدا در زمان حكومت علي(ع) متروك بود و من – معاويه- مدافع دين خدا هستم. (ابن ابي الحديد، ج۳، ۷۷)

حاكمان ستمگر تاريخ كه در جوامع ديني اعمال سلطه مي‌كرده‌اند، براي مشروعيت خود،‌علاوه بر جعل حديث در فضايل حاكم، احاديث ديگري را جعل مي‌كردند مبني بر اين كه: پيامبر خدا وجود چنين حكومتي را پيش‌گويي مي‌كرده است.

معاويه بارها پيش گويي حكومت خود را از زبان پيامبر به گوش مردم رسانيد.

از زبان پيامبر چنين حديث ساختند:

اي معاويه هرگاه به حكومت رسيدي نيكي كن. از آن پس معاويه فهميد كه خليفه خواهد شد. (تاريخ الخلفا، ص۱۹۵)

اين در حالي بود كه حضرت علي(ع) در دوران زمامداري خود و در احتجاج با معاويه و مخالفين،‌ هيچگاه به حديث غدير يا حديث منزلت، با اين كه اهل سنت نيز نقل كرده‌اند، احتجاج و استدلال نكرد. مشروعيت حكومت خود را اقبال مردم وبیعت آنان مي‌دانست. و در توبيخ طلحه و زبير آنان را عهد شكن قلمداد كرد.

ازمهمترين ابزاري كه معاويه براي توجيه حكومت خود به كار گرفت، قرآن كريم و جعل حديث بود. در اين راه توفيق چنداني حاصل كرد و اين شيوه پيش از زمامداريش و در زمان حكومت علي(ع) در شام به كار بسته بود. مردم را فريفته بود. ملايان مزد بگير در اين راه موثر بودند. نگاه مردم به ظواهر دوخته شده بود. تبليغ و فريب و دغل و خدعه در لفافه مذهب چنان كارساز بود كه قسمتي از بخش عراق را تحت تاثير قرار داد. در جنگ صفين كه نزديك بود غائله غدروحیله پايان يابد، با حيله عمروعاص قرآن از سوي اردوي معاويه برافراشته شد. بدين طريق شاميان، عراقيان را نيرنگ زدند. اختلاف ميان اردوگاه امام علي(ع) افتاد و شاخه خوارج از آن فتنه روييد و در نهايت علي(ع) قرباني اين توطئه گشت. شايد در تاريخ اسلام و در ميان خلفاي جور حكومتي به فريبندگي معاويه نيامده باشد و كسي اين چنين جامعه اسلامي را به دوران جاهلي باز نگردانده باشد.

دستگاه کلامی

معاویه درکنارکارخانه حدیث سازی یک دستگاه کلامی نیز مهندسی کردوآن ترویج فرقه ای به نام مرجئه بود.این داب حاکمان مستبد درجوامع دینی است که برای بقای استبدادخودبایدتوجیه کلامی ومذهبی داشته باشند.درزمان امویان این بحث مطرح شدکه آیامرتکب گناه کبیره درعذاب آخرت معذب خواهد شدیااین که مخلددرآتش نخواهد بود؟اعتقاد وباورگروه مرجئه براین بود که انسان مسلمان اگر گناه کبیره ای مرتکب شودنمی توان اورامعذب به عذاب خداوندقلمداد کرد. وچنین شخصی به خاطرگناه کبیره ضرری نخواهد کرد.این مکتب اعتقادی برای امویان پذیرفته بود.؛زیرابرروی گناه آنان سرپوش می گذاشت.وخلفای گناه کار ومیگساراموی راازچشم هوادارانشان بی اعتبار نمی ساخت.استلال آنان آیه 107سوره توبه بودکه می فرماید:وآخرون مرجون لامرالله امایعذبهم وامایتوب علیهم والله علیم حکیم؛برخی دیگرازگناه کاران آنهایی هستندکه کارشان برمشیت وخواست خداوند بستگی دارد.که یا به عدل آنان راعذاب می کند ویا به لطف وکرم از گناهشان چشم می پوشد.وخدادانا وحکیم است.بسیاری از محققان برهمسویی وهمبستگی میان امویا ن ومرجئه تاکیدکرده اند.(اسلام بررسی تاریخی ص120)

گروه مرجئه نخستین گروهی بود که درقرن اول هجری به وجودآمد.پس ازکشته شدن عثمان گروهی به حمایت ازاوبرخاستند.برخی ازامام علی طرفداری نمودند.وگروه سومی گفتندقضاوت درباره علی وعثمان باید به تاخیر ویا به قیامت انداخت.نمی توان درباره آنان دراین دنیا قضاوت کرد.واینان را مرجئه(تاخیرانداختگان)نامیدند.ابن سعددرطبقات می نویسد:المرجئه :الذین کانوایرجون علیا وعثمان ولایشهدون بایمان وکفر؛آنان کسانی بودندکه قضاوت درباره علی وعثمان رابه تاخیر انداختند ودرباره ایمان وکفرآن دو حکمی نکردند.امام صادق(ع)مسلمانان رادرباره خطر مرجئه برای فرزندانشان هشدار داد:بادروااولادکم باالحدیث قبل ان یسبقکم الیهم المرجئه؛به فرزندان خودحدیث بیاموزیدپیش ازآن که افکارمرجئه آنان راپیشی گیرد.(فروع کافی،ج4ص47)

اما مسئله ولايتعهدي

بدعتي كه معاويه بن ابي سفيان در مسئله ولايتعهدي گذاشت، و تا قريب سيزده قرن دوام آورد، مسلمانان را به ذلت حاكمان نشانيد. چه فجايعي كه در پي آن اتفاق نيفتاد،‌چه خونها كه ريخته نشد،‌چه انسانهاي پاك و دينداري كه در پي آن به زندانها، شكنجه‌گاهها و مسلخها و بر سر دارها نرفتند. در راه اين وراثت و قدرت، خلفايي بودند كه برادر، يا فرزند خود را به قتل مي‌رساندند.بنابه نقل مورخین یکصدوهشتادنفرازحاکمان تاریخ اسلام به دست پدران یاپسران ویابرادران کشته شدند.یکصدنفرازآنان به دست نزدیکان خودکورشده اند.پنجاه تن زیرشکنجه مرده اند.چشم همديگر را ميل مي كشيدند. ميان دو برادر جنگها صورت مي‌گيرفت و اين اميرالمومنين هاي دروغين، سياهچالهاي خود را پر از مردمان مي‌كردند.

اين‌ها بدعتي بود كه فرزند ابوسفيان در آغاز دهه دوم حكومت خود گذاشت. يزيد در آن روزگار، دهه سوم عمر خود را پايان نبرده بود. جواني بود به دور از فضيلت و ديانت. سلطان زاده‌اي كه هواي شرارت و شهوت در سر داشت. و هيچ تدبير و كياستي در سر نداشت. همگان به عنوان شياد شادخوار مي شناختندش. خود باور نمي كرد كه روزي جاي پدر را بگيرد و كسي هم باور نمي كرد روزي يزيد خلافت اسلامي را عهده دار شود. اما معاويه در اين انديشه بود تا فرزندش را بر جاي خود نشاند و حكومت اسلامي براي هميشه در خاندان ابي سفيان باقي بماند. معاويه چنين نيرنگي را يك شبه در سر نپرورانيد،‌همانطور كه رأی حاكمان مستبد مي‌باشد، مدتها طول كشيد تا چنين طرفندي را عملي سازد. زيرا براي مسلمانان بسيار سخت بود كه روش خلافت را بر خلاف خلفاي پيشين ببينند.

ابن اثير مي‌نويسد: مغيره بن شعبه چون شنيد معاويه مي خواهد او را از حكومت كوفه بردارد با عجله خود را به شام رسانيد و پيش از آن كه به ديدن معاويه برود به ديدن يزيد رفت و گفت: من در اين انديشه بودم كه بزرگان اصحاب پيغمبر و مهتران قريش همه مرده و فرزندان ايشان جاي آنان را گرفته‌اند. معاويه روزي خواهد مرد. تو چرا جاي او را نگيري؟

مگر تو از ديگران چه كم داري؟ چرا پدرت نمي‌خواهد از مردم براي تو بيعت بگيرد؟ يزيد اگر چنين سودايي را در سر مي‌پخت عملي شدن آن را آسان نمي‌ديد گفت:

- تو چه مي‌گويي چنين كاري شدني است؟

- چرا شدني نباشد؟

يزيد ماجرا را به معاويه خبرداد و از مغيره پرسيد:

- چه كسي مي‌تواند چنين كاري را انجام دهد؟

- بيعت مردم كوفه را من و بيعت مردم بصره را زياد تعهد مي‌كند چون اين دو شهر چنين كاري را پذيرفتند، ديگر كسي مخالفت نخواهد كرد.

معاويه گفت:

- سركار خود بازگرد و در اين باره با كسي سخن بگوي كه مورد اعتماد باشد. مغيره از دمشق به كوفه بازگشت و به تهيه كار پرداخت. گويند كسي از او پرسيد: چه خبر؟ گفت: پاي معاويه را در گلي سخت فرو كردم و دري را بر روي مسلمانان گشودم كه هرگز بسته نخواهد شد. مغيره نخست هوادارن بني اميه را با خود همداستان كرد، آن‌گاه مردمان سرشناس را كه قابل خريداري بودند يك يك راضي ساخت. سپس گروهي را به سركردگي خويش به دمشق نزد معاويه فرستاد كه اينان از تو مي‌خواهند يزيد را به ولايت عهدي منصوب كني. معاويه از راه دورانديشي و يا ديرباوري به آنان گفت: در اين كار شتاب مكنيد. سپس از پسر مغيره پرسيد: پدرت دين اين مردم را به چند خريده است؟

- هر يكي را به سي هزار درم راضي كرده است.

- معامله‌اي ارزان بوده است. (جعفر شهيدي، تاريخ تحليلي،‌ص ۱۸۷)

حکومتهایی که درمیان مردم پایگاهی ندارندباچنین ترفندهایی خودرابرمردم تحمیل می نمایند.درهرصورت یزیدبن معاویه به سال60هجری ،به عنوان دومین خلیفه مسلمین ،به شکل موروثی ،برمسندخلافت نشست.درمدت سه سال وشش ماهی که خلافت کرد،حتی به صورت ظاهرهم به شعایردینی عمل نکردوآنهارازیرپاگذاشت.ونسبت به اصول دینی نیز بی اعتقاد گشت.درشعرمعروفی که ازاونقل کرده اند آمده است:

لعبت هاشم وبالملک ولا خبرجاء ولاوحی نزل

بنی هاشم باملک وملت بازی کردندوالا نه وحیی نازل شدونه خبری ازغیب آمد.این سخن عبارت دیگرسخن ابو سفیان بود که خطاب به امویان گفته بود:باخلافت بازی کنید چنان که با گوی بازی می کنید.بر این اساس یزید ازروی بی اعتقادی،دست ازشراب خواری وقمار بازی برنمی داشت.واین اعمال رادرچشم انظارانجام می داد.معاویه درکنارموروثی کردن حکومت سعی داشت برای حفظ ظاهر ازمردم بیعت بگیرد.کاری که درحکومتهای استبدادی دردنیای امروز مرسوم است.بیعت افرادنامدار و موجهی مانند حسین بن علی (ع)برای او نقش حیاتی داشت.روی این جهت به حاکم مدینه ولید بن عتبه رسما خواست تا ازحسین وعبدالله بن زیر،هرچند باترس وتهدید به قتل،بیعت بگیرد.این برای نخستین بار بودکه بیعت گرفتن ازراه تهدیدانجام میشد.هیچ کدام ازخلفای پیشین چنین روشی رادنبال نکرده بودند.امام حسین دراین جا بابزرگترین منکرمواجه می شود.چه منکری ازاین بالاترکه سلطانی به نام اسلام حکومت خودرابراساس ترس وتهدید بنانهد.ومخالفان خودرا،ازنخست، به کشتن بترساند.این جاست که حسین بارسنگین بزرگترین تکلیف رابردوش خود می بیند.این حنظل فسادهیئت حاکمه، ریشه ای ازپیش دوانیده وسالها به دست معاویه آبیاری گشته واکنون ثمره تلخ آن هویداگشته است.واین فساد سیاسی تنها امام علی،امام حسن وهزاران مسلمان رابرای بقای خود به کام مرگ نداده؛ بلکه دراین صدد است تااسلام پیامبرراباتیغ اسلام اموی به مسلخ برد.بنا براین اگر نتوان چنین نظام فاسدی را نابود کرد،باید رسوانمود.لهذاامام حسین پس ازاین که باتهدیدقتل روبروشد، فرموداین بیعت باید درانظارصورت بگیرد. مروان حکم که درجلسه حضورداشت فرماندارراتوبیخ کردکه چراحسین راپس ازاستنکاف ازبیعت نکشتی؟ولیدبرآشفته گفت این چه تکلیفی است که میکنی؟مگر می توان فرزند دخترپیامبرراکشت؟مروان حکم که منافع خودرادربارامویان تامین میبیند ومترصداست تاروزی برمسند خلافت نشیند،میداند که باید حسین ازپیش پا برداشته شود؛زیرا تنهاحسین است که آموزه های مدینه وپیامبررامیشناسدوبرای دفاع ازدین پیامبرآرام نمی نشیند.عبدالله بن زبیرکه موردتهدیدواقع شدشبانه مدینه راترک کرد وراهی مکه شد.ولی حسین روزهنگام باایرادخطبه ای بنای ترک مدینه راگذاشت.اماخروج ایشان مانندابن زبیرشبانه ومخفیانه انجام نگشت.بلکه آشکاراچنین هجرتی صورت پذیرفت.وازراه معمولی عازم مکه شد.دراین جااولین حرکت اعتراضی علیه حکومت شام ،به شکل ولایتعهدی، صورت می گیرد.عراقیان که ازحکومت شامیان ضربه های سنگینی خورده وسالهامهتری شامیان راتحمل کرده بودند،پس ازمرگ معاویه درانتظارفرصت نشستندتاانتقام دیرین خودرابگیرند.بهترین کس راحسین بن علی یافتند تابااو بیعت نمایند.سئوالی که دراین جا مطرح است این که آیاهمه عراقیان درددین داشتندکه امام حسین رابه پیشوایی دعوت نمودندویا سیاست پیشگانی بودند که حکومت قبیله مضر رابرنمی تافتند؟به تعبیر وتحلیل سید جعفرشهیدی همه این ها بود.سالها بین قحطانیان ومضریان برسرخلافت دعوابود .عرب جنوب حاکمیت عرب شمال رابرنمی تافت.لهذاگردهمایی برای دعوت امام حسین درخانه سلیمان صردخزایی (عرب قحطانی )انجام شد.(شهیدی،تاریخ تحلیلی اسلام،ص196).ناگفته نماند جهالتی که درعراق نسبت به اسلام واقعی وجودداشت کم ازجهالت شامیان نبود.عامل مستبد معاویه درکنار خوارج وملایان دربار عرصه رابرتحقیق تنگ ساخته بودند.وکسانی که درعراق به دنبال مطامع سیاسی بودند ،پس ازنامه نگاریهای به امام حسین (ع)به سمت دیگری چرخیدند .معدودافرادی که درددین داشتند جانب حسین بن علی راگرفتند.که آن هم طرفی نبخشیدومنجربه حادثه هولناک عاشوراگشت.به نظر می رسد مصیبتی که پس ازحادثه عاشورا درتحریف این واقعه درست شد کم از مصیبت آن روز نبود.ازسویی واعظان حکومت مروانی وازسوی دیگر بازیگران عرصه سیاست که به بهانه خونخواهی امام حسین قیام کرندودرکنار این دو،برخی شیعیان کم خردویااهل غلو داستان کربلا را به گونه ای دیگردرصفحات تاریخ گذاشتند.ودرتاریخ مسلمین به جای اسلام مدینه اسلام شام برمردم حکومت می کرد.

اسلام نبوت و اسلام سلطنت ( بخش اول )

2011-12-12T12:51:00.004+03:30

چند روزی است که دوستان در نظرات خود انتقاد میکنند که در ماه محرم هیچ مطلبی راجع به محرم و عاشورا و حسین در وب منتشر نکرده ام . البته که اینجانب دلایل زیادی برای خودم به این امر را دارم ولی فعلا مجال گفتن و نوشتن آن نیست . با این حال یک مقاله تاریخی از اسلام به زبان استاد ارجمند محمد تقی فاضل میبدی را در دو بخش برای شما منشر میکنم . امید که با خواندن آن به کوشه ای از هزاران نکته پیدا و نا پیدای آن پی برده باشیم .....

حكومت و يا دولت اسلامي، نخست، در مدينه توسط پيامبر اسلام(ص) بر مبناي قرآن و مشورت بااصحاب پي نهاده شد؛ودرمسیرخلافت تداوم یافت. و بعد از نيم قرن معاویه بن ابي سفيان آن را از نبوت، امامت و خلافت به سلطنت موروثي تبديل كرد. معاويه در سال ۴۱ هـ حكومت پادشاهي خود را، بطورآشکارا، در برابر اسلام نبوت وخلافت قرار داد، و فاصله حكومت او با خلفاي پيشين، بويژه دولت شهر مدينه، همان فاصله جاهليت مدرن با اسلام پيامبر بود. خطوطي كه در شام ترسيم شد، در تبار امويان و عباسيان وحاکمان پس ازآن تداوم يافت.ا زآن پس خلفا، ملوك و اميرالمومنين هايي در پوشش اسلام و دين،بامنش وروش پادشاهی بر مسلمين حكم راني كردند و هر نوع جفا و جنايتي را، تحت پوشش حفظ بیضه اسلام، بر مسلمين روا مي داشتند. اوج اين تراژدي جور و جنايت با گذشت حدود نيم قرن پس از مرگ پيامبر،‌در كربلا نمايان گشت كه جوهره سلطنت موروثي وحکومت مطلقه را نشان مي داد.

براي اين كه عمق فجايع شاميان وامویان ،که در كربلا برحسین(ع) ویارانش رواداشته شد، وآنچه که منشاء این رویدادهولناک گشت روشن شود و نقشي كه مبلغان درباري دين و ملايان شاد خوار شامي در رويش درخت زهربار استبداد اموی ویابهتراست بگوییم دینی داشتند، نیز،روشن شود ، بهتر است بدانيم كه پيامبر در مدينه چه راهی راترسیم کرد وبرای استقراردولت اسلامی چه سیره ای رادنبال نمودوازآنسو حكومت شام برای فرمان روایی برمردم کدامین راه رادرپیش گرفت ؟ ناگفته نماند كه مراد ما از شام همان تداوم سلطنت موروثي در تداوم تاريخ اسلام است، كه حكومت بي چون و چرا و علي الاطلاق را به نام حکومت اسلام، پی نهادند.

قرآن كريم اين نكته رابه مسلمانان هشدار داده بود كه مبادا پس از مرگ پيامبر به اعقاب و گذشتگان بازگرديد و رسوم جاهليت را دگربار رونق بخشيد. 0ومامحمدالارسول قدخلت من قبله الرسل افان مات اوقتل انقلبتم علی اعقابکم ومن ینقلب علی عقبیه فلن یضرالله شیئاوسیجزی الله الشاکرین. ( آل عمران / 144 )

اما اين هشدار تاثيري، چندان، در كثيري از مسلمانان،پس ازمرگ پیامبر، نبخشيد و مسير خلافت اسلامي تدریجا به گونه اي ترسيم گشت كه با حفظ شعاير ديني،روشهای روزگار جاهليت را نشان می داد.حضرت علی(ع)درخطبه16نهج البلاغه بازگشت به جاهلیت راچنین بازگوکرد:الاوان بلیتکم قدعادت کهیئتها یوم بعث الله نبیه..روزگارشما به مانند روزگاربعثت باز گشته است.یعنی خووخصلت جاهلی درمیان شما دوباره عودت نموده است.

روش وهدف پيامبر

پيامبراني كه در منطقه خاورميانه برخاسته اند، يعني ابراهيم دربابل، موسي در سينا، عيسي در ناصره و محمد در مكه همگان پيامي واحد با واژگان مختلف براي آدميان عرضه داشتند.

و لقد بعثنا في كل امة رسولاً ان اعبدوا الله و اجتنبوا الطاغوت؛ ما در هر امتي رسولي بر انگيختيم تا مردم را به بندگي خداوند و دوري از طاغوتها بخوانند. (نمل/۳۶)

نفي همه بتهاي بشري و يا برساخته به دست بشر از پيامهاي علني این دسته از رسولان بوده است. لهذا حضرت ابراهيم بر نمرود تاخت، موسي در پيام خود فرعون را هدف قرار داد و عيسي در مقام نفي احبار يهودي که به جای خدایان نشسته بودند، برآمد و حضرت محمد مبارزه با تمامي آثار جاهليت را كه مظهر آن بتهاي دست ساخته بشر بود، در پيش گرفت و راه تحقق عدالت، اخلاق و معنويت را از طريق محو مظاهر قدرت و ستم مي دانست. و در بازگويي تاريخ اقوام پيشين، طغيان طاغیان را باعث هلاكت آنان بر شمرد. فاما ثمود فاهلكوا بالطاغيه؛ قوم ثمود به خاطرطغيان به ورطه نابودي افتادند. (الحاقه/۵) و فرعون ذي الاوتاد. الذين طغوا في البلاد. فاكثروا فيها الفساد. فصب عليهم ربك سوط عذاب؛ و فرعوني كه قدرتمند و شكنجه گربود، همان اقوامي كه در شهرها طغيان كردند و فساد فراوان ببار آوردند، خدا به اين سبب تازيانه عذاب را بر آنان فرو فرستاد(فجر/۹)

بر اساس اين سنت الهي حاكم بر تاريخ – كه طغيان و فساد، جوامع و بلاد را به ورطه نيستي مي برد – خداوند به پيامبر هشدار مي دهد: فاستقم كما امرت و من تاب معك و لاتطغوا؛ همان گونه كه فرمان يافته اي، استقامت كن؛ همچنين كساني كه با تو به سوي خدا آمده اند و طغيان نكنيد. (هود/۱۱۱)

طغياني كه باعث هلاكت مي شود؛ ميان سياسي و اقتصادي آن فرقي نيست. الا تطغوا في الميزان؛ در ترازوها – ميزان داد و ستد كالا- طغيان نورزيد. (الرحمن/۵۵) نفي طغيان و طاغوتي گري براي اين بود تا عده اي كوچك بر ساير مردم حكومت غيرمسئولانه نداشته باشند و آدميان از بند و قلاده قائدان غيرمسئول رهايي يابند. شگفت اين كه بعد از نفي طاغوت است كه عبادت و عدالت محقق مي شود. بعثت انبيا و نزول كتب آسماني براي برقراري قسط و عدالت بوده است ( حديد/۲۵) خداوند به پيامبر دستور مي دهد تا به آدميان بگويد: امر ربي بالقسط،،(اعراف/29) پروردگارم دستور عدالت داده است. روشن است كه عدالت اجتماعي در تضاد با قدرت بلا منازع يا طاغوتي گري است. عدالت اجتماعي يعني آدميان را، از لحاظ ارزشهاي اجتماعي و حقوق انسانی، در يك سطح نگاه كردن است. لهذا پيامبر هرگونه تفضيل و برتري را از ميان عرب و عجم و سياه و سفيد برداشت و ملاك برتري را در نزد خداوند تنها تقوي دانست.اين ها به معناي زيرو رو كردن ارزشهاي جامعه جاهلي بود.

پيامبر(ص) سياست مساوات خود را، براي آيندگان، چنين اعلام فرمود:ايهاالناس ان ربكم واحد و ان اباكم واحد، كلكم لآدم و آدم من تراب.. ان اكرمكم عندالله اتقاكم» و ليس لعربي علي عجمي فضل الا بالتقوي ای مردم خدای شما یکی است .پدرهمه شما حضرت آدم است وآدم ازخاک. گرامی ترین شمانزد خداوندپرهیزکارترین شماست.عرب هیچ برتری برعجم ندارد جزاین که پرهیزکارترباشد. (تحف العقول. ص۳۳)

سياست مساوات پيامبر(ص) تاحدودی تا زمان خليفه دوم تداوم يافت؛ هر چند در زمان خليفه دوم برخي موالي – ايرانيان- مورد حقارت قرار مي گرفتند؛ اما در زمان خليفه سوم، كه از تبار امويان بود، بازگشت روزگار جاهليت،که عمده آن سیاست تفضیل وبرتری تیره ای خاص ازعرب بود، آغاز شد.

سيد مرتضي مي نويسد: چون عثمان به امارت نشست، ابوسفيان او را تهنيت گفت و اظهار داشت: اي پسرعم، اميدوارم كه ملت ما باز آيد، چنانكه دولت ما باز آمد. آنگاه گفت: اخضموها خضم الابل نبتة الربيع فوالله لا جنة و لا نار؛‌ يعني اي بني اميه مال بيت المال بخوريد، چنانكه شتر گياه بهاري را مي خورد. به خدا سوگند نه بهشتي است و نه دوزخي. ( سيد مرتضي، تبصرة العوام، ص۹۷)

پايه‌هاي حكومتی كه بر اساس عصبيت عرب و رسوم جاهليت قريش بود، در اين دوران نهاده شد.عصبیت عرب که قبیله ای بود،خونها به پای آن ریخته می شد. به فرمان خليفه، حكم بن ابي العاص و فرزندش مروان، كه تبعيدي پيامبر بودند، به مركز اسلام بازگشتند و بخشي از اموال مسملين به دست خاندان ابي العاص افتاد. و مروان – سرسلسله حكومت مروانيان- كاتب و مشاور خليفه شد. و در دوران اين خليفه مسلمين حكومت امويان در سرزمين شامات بنيان خود را استوار بخشيد.حکومت بنی امیه برپایه تحقیرملل غیرعرب استوارگشت.آیه شریفه «انماالمومنون الاخوه»وحدیث شریف پیامبر«لافضل لعربی علی عجمی..»زیرپانهاده شد..وبه جای آن حدیث جعلی «حکومت ازآن قریش است»برزبانهاافتاد.سیاست تفضیل تاآن جا پیش بردند که اگر مردی از موالی، دختر عرب را به زنی می ستاند، بعدا میان اووزنش جدایی می انداختند.چنان که به نقل ابو الفرج اصفهانی مردی ایرانی دختری از بنی سلیم گرفت.حاکم مدینه امرکرد میان آنان جدایی انداختندوشوی ایرانی رادویست تازیانه زدندوموی سر و ریش وابرویش راتراشیدند.(تاریخ سیاسی اسلام،جا،ص188)

تبار سلاطين اموي

از آن جا كه شهادت امام حسين (ع) و يارانش، با بدترين وضع، درزمان دومين حاكم اموي يعني يزيد بن معاويه وبه دستور او صورت گرفت؛ شايسته است كه تبار اين دودمان را از نگاه مورخين بشناسيم.

معاويه بنيانگذار سلطنت موروثي در اسلام سه سال پيش از بعثت پيامبر (ص) در مكه به دنيا آمد. پدر او ابوسفيان بن حرب بن اميه عبدشمس بن عبد مناف قريشي است. مادرش هند دختر عتبه نيز از خاندان اموي است. اين زن و شوهر در غالب جنگهاي اوليه قريشيان عليه اسلام شركت داشتند.

هند در جنگ بدر،که دررکاب کفارقریش بود، پسر و برادرش را از دست داد. و آن دو به دست علي(ع) و حمزه از پا در آمدند. بدین سبب این زن حقد و كينه آنان را در دل گرفت. حمزه، عموي پيامبر، كه در جنگ احد به شهادت رسيد، كينه هاي خود را اعمال كرد. سينه حمزه را دريد، جگر او را با دندان پاره كرد و خورد. بدين سبب به هند جگرخوار لقب يافت. سنايي غزنويي در پاسخ غزالي كه لعن يزدي را ناروا شمرد، چنين سرود:

داستان پسر هند مگر نشنيدي كه از او و سه كس او به پيغمبر چه رسيد

پدر او لب و دندان پيمبر شكست مادر او جگر عم پيمبر بمكيد

خود به ناحق، حق داماد پيمبر بگرفت پسر او سر فرزند پيمبر ببريد

بر چنين قوم تو لعنت نكني شرمت باد لعن الله يزيداً و علي آل يزید

ابوسفيان پس از مرگ پيامبر(ص) به جريان سقيفه تن نداد و حكومت ابابكر را به رسميت نشناخت. به دنبال علي(ع) راه افتاد تا با او به عنوان جانشين پيامبر بيعت كند. و مردم را عليه خليفه وقت بشوراند. اما علي(ع) كه اين خاندان را نيكو مي شناخت تن به گفتار او نداد. ابن ابی الحدید می گوید:ابوسفيان نزد حضرت علي(ع) آمد تا بيعت كند و خواست تا خلافت در خاندان بني تميم نماند؛ حضرت علي(ع) او را از خود رانده و فرمود: تو هميشه دشمن اسلام بوده‌اي و جز فتنه و آشوب هدف ديگري نداري. ( شرح نهج البلاغه ابن ابي الحديد، ج۲ /۴۵). ابوسفيان مترصد نشست تا در موقع خود حكومت عرب را به قريش -تيره امويان- باز گرداند.

در هر حال ابوسفيان فرزند حرب در سال هشتم هجرت پس از فتح مكه به دست مسلمانان، به اجبار اسلام آورد. علي (ع) در طي محاجه اي با معاويه مي فرمايد:

لما ادخل العرب في دينه افواجا... كنتم ممن دخل في الدين: و اما رغبة و اما رهبة، علي حين فازاهل السبق سبقهم و ذهب المهاجرون الاولون بعضلهم؛ چون خدا عرب را فوج فوج به دين خويش درآورد و اين امت خواه ناخواه سر در بند طاعت آن كرد، شما از آنان بوديد كه به خاطر نان يا از بيم جان مسلمان گرديديد و اين هنگامي بود كه نخستين مسلمانان در پذيرفتن اسلام پيش بودند و مهاجران گوي سبقت را از ديگران ربودند. (نهج البلاغه، ترجمه دكتر شهيدي، ص۲۸۱). پيامبر اكرم (ص) در فتح مكه همه مشركين را مورد عفو قرار دادند و فرمودند: اذهبوا فانتم الطلقاء؛ برويد دنبال زندگي، همه شما آزاد هستيد(سيره ابن هشام، ج۲، ص۴۰۰) لذا واژه طلقاء هميشه بر ابوسفيان و خاندانش اطلاق مي شد.

خليفه اول براي اين كه فتنه ابوسفيان را خاموش نمايد، اموالش را به او بخشيد و فرزند وي يزيدبن ابوسفيان را براي امارت شامات انتخاب كرد. وقتي به ابوسفيان خبر رسيد كه فرزندش به حكومت رسيده، گفت: ابوبكر صله رحم كرده است. (تاريخ طبري، ج۳، ص۲۰۲)

وقتي عثمان براي حكومت برگزيده شد، ابوسفيان اظهار داشت: اكنون حكومت به جايگاه خود باز گشته است؛ زيرا عثمان از تبار بني اميه بود. و از آنجا بود كه گفت: حكومت را در ميان خاندان خود موروثي نماييد؛ زيرا بهشتي و جهنمي وجود ندارد. ( شرح نهج البلاغه، ۲۹۰، ص ۴۴)

پس ازسرآعاز خلافت عثمان، ابوسفیان بالاي قبر حمزه رفت و گفت: بر سر چيزي كه با شما مي جنگيديم عاقبت به دست ما رسيد، و به عثمان توصيه كرد خلافت را مانند دوران جاهليت قرار دهد. عثمان نيز اموال بسياري در اختيار او گذاشت. (يعقوبي، ج۲، ص۱۷۴)

ابوسفيان در حالي كه در اواخر عمر خود نابينا گشته بود در سال ۳۰ هجري در سن ۹۳ سالگي در شهر مدينه از دنيا رفت و عثمان بر او نماز گذارد. (يعقوبي، ج۲، ص۱۶۹)یزید فرزند بزرگ ابوسفیان درزمان خلیفه دوم والی شامات شد واین باعث خرسندی ابو سفیان گشت.پس ازمرگش برادراو معاویه به جایش نشست.معاویه کسی است که در سن ۲۳ سالگي اسلام آوردو برخي او را از كاتبين وحي دانسته اند.

با به خلافت نشستن معاويه فرزند ابي سفيان بنيان پنجمين خليفه اسلامي پي نهاده شد؛ مي توان نخستين سلطنت موروثي، به نام اسلام، را با خليفه گشتن اين حاكم اموي، يادكرد. حكومت معاويه به همان اندازه كه به سياست و استبداد نزديك بود، از اصالت مذهبي به دور بود. به قول يكي از خاورشناسان:

وقتي كه تاريخ خلافتهاي اسلامي با تاريخ كليساي كاتوليك، نهاد مشابه و همزمان خلافت به مقايسه گذاشته شود، خوب ديده مي شود كه حتي كارنامه بدترين پاپ از جمع 260 پاپ دوران دو هزارساله اين تاريخ، يعني پاپ برژياي معروف، چه از نظر فساد اخلاقي،‌ چه از نظر فساد مالي و چه از لحاظ جنايتكاري، در برابر كارنامه اين نخستين اميرالمومنين دودمان اموي چندان سياه نمي نمايد. (شجاع الدين شفا، نقل از نولدكه، مجله خاورشناس آلمان، ۱۹۰۱)

فساد مالي و اداري اين حاكم اموي، علاوه بر اين كه مورخين مسلمان امثال طبري و يعقوبي ذكر كرده‌اند از چشم مستشرقين نيز بدور نمانده است.

در مورد اين كه معاويه آيا كاتب وحي بوده است يا اين از ادعاهاي بني اميه است؟ مورد اختلاف است. ظاهراً مهمترين سندي كه در اين باب موجود است، روايتي است كه مسلم بن حجاج نيشابوري در صحيح خود آورده است. كه ابوسفيان از پيامبر درخواست كرد تا فرزندش معاويه از كاتبان وحي باشد و رسول خدا پذيرفت.

پاره‌اي از محققين اهل سنت بر اين باورند كه معاويه فقط نامه هاي معمولي رسول خدا را كتابت مي كرد.

شمس‌الدين ذهبي در سير اعلام النبلاء مي گويدكان زيدين ثابت يكتب الوحي و كان معاويه كاتباً فيما بين النبي (ص) و بين العرب؛ زيد بن ثابت كاتب وحي بود و معاويه نامه‌هاي رسول خدا را به عرب‌ها مي‌نوشت. (الذهبي، سيراعلام النبلاء، ۳۹، ص ۱۲۳)

همين قول را ابن حجر عسقلاني از قول مدائني آورده است كه زيد بن ثابت وحي را مي نوشت و معاويه نامه پيامبر را براي عربها كتابت مي كرد. ( الاصابة، ج۵، ص۱۵۳)

حال آيا كاتب وحي بودن فضيلتي مي تواند براي معاويه باشد؟پاسخ این سوال مثبت به نظر نمی رسد. عبدالله بن ابي سرح كه به اتفاق شيعه و سني كاتب وحي بود، در زمان رسول خدا (ص) مرتد شد و رسول خدا دستور داد اگر حتي بر پرده كعبه آويزان باشد، او را بكشند. (ذهبي، تاريخ الاسلام، ج۲، ص ۵۵۲)

ابن جرير طبري نيز در بازگويي رخدادهاي سال ۷۲ هـ نام كساني را كه براي پيامبر كتابت مي كرده‌اند، تنها نام حضرت علي(ع) و عثمان مي آورد. بعداً مي گويد: اگر آن دو نبودند، ابي بن كعب و زيد بن ثابت وحي را مي نگاشتند(تاريخ طبري، ج۳، ص۵۳۳).

در هر صورت ، معاويه چه كاتب وحي باشد و چه نباشد،‌ پايه گذار حكومت اموي است كه حكومت خود را بر اساس خوي شاهان و حاكمان گذشته شامات آغاز كرد.

نهاد اشرافي گري را، بر خلاف سنت خلفاي پیشین، پي نهاد. سياست تفضيل عرب بر عجم را پيش گرفت، نخستين خليفه‌اي بود كه براي حضور در نماز جمعه، محافظ مسلح براي خود برگزيد، هر گونه انتقادي را از خود ممنوع اعلام كرد، ملك داري خود را بر پايه سياست ترساندن و بخشيدن استوار كرد، نخست تا مي توانست از اموال مسلمين را به مخالفين خود مي بخشيد تا آنان را تطميع نمايد و با اين سياست، برخي از طايفه بني هاشم را كه در تقابل با بني اميه بودند، به سوي خود جذب كرد و كساني كه راهي براي نفوذ و خريد و تطميع آنان وجود نداشت، تهديد به مرگ مي كرد تا آن جا كه حجر بن عدي و يارانش را در مرجع عذرا به قتل رسانيد. (تاريخ الخلفا، ص۱۹۴) در يكي از خطبه‌هايش گفت:

اني لا احول بين الناس و السنتهم مالم يحولوا بيننا و بين ملكنا؛ حقيقت اين است تا زمانی كه مردم ميان ما و سلطنت ما حايل نشوند، ما ميان ايشان حايل نمي شويم. يعني سلطنت براي ما خط قرمزي است كه منتقدین نبايد وارد آن شوند. ( طبري، 390، 268)دردوره خلفای راشدین چنین نبود.مردم دربرابر خلیفه اشکالات وانتقادات خودرا مطرح می کردند.ترسی وهیبتی ازحکومت وجود نداشت .این جرات رااسلام داده بود تا آدمیان بی لکنت زبان از حقوق خود دفاع کنند.پیامبر فرمود :هیچ قومی به قداست نمی رسد جز این که بتواند،بدون لکنت زبان، حقوق خودرا باز ستاند.معاویه تمام این ارزشهای اسلامی راباز ستانید.وبرای پیشبرد سیاست خود جزترس و پول چیزی نمی شناخت.

هدف معاويه حكومت كردن، و حفظ قدرت، بهر قيمت و روش بود، چيزي كه در مكتب، ماكياول،فیلسوف شهیرایتالیایی، بعدها تبلیغ گشت، معاويه، عملاً، قرنها پيش ازماکیاول روش حاکمیت سیاست براخلاق را بكار بست. پس از احراز مقام خلافت و انعقاد پيمان صلح با امام حسن در منطقه‌اي به نام نخيله در طي خطبه‌اي چنين گفت: با شما نجنگيدم تا نماز و روزه ادا نماييد، شما اين كارها را مي كنيد. من با شما جنگيدم تا بر شما حكومت كنم.(ابوالفرع اصفهاني، مقاتل الطالبين، ص۴۵)احمد امين مصري مي گويد:

حكومت بني اميه بر اين پايه كه عبارت از خوارشمردن ملل زير دست است بناشده بود و در حقيقت اعراب در اين تعصب با تعاليم خود اسلام مخالف بودند زيرا خدا مي فرمايد: «انما المومنون اخوه» پيغمبر هم مي فرمايد « لافضل لعربي علي عجمي الا بالتقوي» يعني عرب بر عجم برتري ندارد مگر بواسطه پرهيزگاري. عمر مي گويد: لوكان سالم مولي حذيفه حياً لو ليته» يعني اگر سالم بنده حذيفه زنده بود او را به حكومت مي فرستادم. اگر عرب را متعصب و مخالف اسلام بدانيم مقصود ما تمام آنها نيست زيرا بعضي از پرهيزگاران آنها به تعاليم اسلام عمل كرده مزيت مردم را فضيلت و تقوي مي دانستند نه عناصر و نژاد. علي بن ابي طالب . شريف را بر حقير يا عرب را بر عجم برتري نمي داد. نسبت به امراء عرب و روساي قبايل تكليف و تملق نداشت و اين بزرگترين سبب مخالفت عرب با ايشان بود.

مدائني روايت مي كند كه گروهي از اصحاب نزد علي(ع) رفتند چنين گفتند: اي اميرالمومنين اين اموال را تقسيم كن و به اشراف حق بيشتري و بهره ديگري بده و آنها را كه از عرب قريش هستند بر موالي و ايرانيان مقدم بدار با اين رفتار از كساني كه با تو مخالف هستند آسوده خواهي شد و آنها را بطرف خود خواهي كشيد. اين را در حالي به او گفتند كه معاويه اموال را تفريط مي كرد. اعراب مطلقا و حكام و خلفاي بني اميه تعصب عربي را به يك نحو بدي داشتند. نژاد غيرعرب را حقير و خوار مي دانستند...» (احمد امين مصري. ضحي والاسلام، ترجمه عباس خليلي، ص۳۹)

دنیا سرشار از تنفر است

2011-12-10T18:06:00.004+03:30

دنیا سر شار از تنفر است ، زیرا همه جا از افراد ترسو پر است . در هیچ جا اثری از عشق به چشم نمی خورد ، زیرا در انسانها روح شهامت نمی آفرینیم . آن چه ما شهامت مینامیم شهامت واقعی نیست . سربازان وجنگجویانی می آفرینیم اما شهامت آنان دروغین است . چیزی پرورشی است . ما انسان را به یک دستگاه تنزل می دهیم . روح او شجاع نمیشود . بلکه فقط بدن و ذهن او شرطی میشود .

اگر ما روح شجاع آفریده بودیم ، دنیا سرشار از عشق می شد اما هرگز چنین نشده است . مردم فقط حرف عشق را میزنند ، اما عشق روی نداده ، زیرا شرط اساسی آن تحقق نیافته است .

هر کس با ندایی الهی در درونش به دنیا می آید اگر چه ما هرگز آن را نمی شنویم . این ندا آرام و آهسته است . صدای خداست اما سر ما از سر و صداهای دیگر پر است ..... هزار و یک صدای دیگر در سر ما فریاد میکشند و ما نمی توانیم آن ندای آرام و آهسته را بشنویم

درون ما چنان شلوغ و پر سر و صداست که حتی اگر خدا فریاد بکشد صدای او را نخواهیم شنید و خدا هرگز فریاد نمی کشد ، بلکه نجوا میکند . عشق همیشه نجوا می کند ، زیرا فریاد کشیدن کمی خشن است . عشق صبر را می شناسد از این رم خدا صبر میکند ، عشق امیدواری را می شناسد از این رو خدا امیدوار است . اگر امروز نشد ، فردا .......روزی آن ندا را خواهی شنید .

باغ وحش

2011-11-28T11:57:00.000+03:30

گفته اند سردار لشکر شایسته است که برخی صفات حیوانات را داشته باشد : در شجاعت مانند خروس ودر قوت دل مانند شیر و در حمله مانند گراز و در حیله و مکر مانند روباه و در صبر و پایداری مانند سگ و در زیرگی مانند لک لک و در هوش و ترس مانند کلاغ و در هجوم و غارت مانند گرگ باشد

نتیجه گیری اخلاقی : انسان وقتی میجنگد شبیه حیوانات میشود

نتیچه گیری فلسفی : انسان حیوانی است جنگجو

توضیح اضافه : با این حساب سیاستمدار هم باید در شجاعت مانند روباه ، در حمله مانند روباه ، در صبر و پایداری مانند روباه ، در هوش و زیرکی مانند روباه ، و در هجوم و غارت هم مانند روباه باشد

خیلی ریز می بینمت داداش

2011-11-25T13:08:00.002+03:30

این عکسی است که فضاپیمای وویجر از زمین گرفته است. عکسی که زمین را در فضای بیکران نشان می دهد.

این کره خاکی ماست که سر سوزنی در این فضای بی انتهاست، این فضای بی انتها نیز سر سوزنی از بیکران آسمان های خداست!

انسانها سر سوزنی از این کره خاکی هم نیستند! حتی اگر قبله عالم باشند!

رابطه دین و غذا

2011-11-24T10:20:00.014+03:30

شخصی زرتشتی از حضرت ابراهیم (ع) خواست که او را مهمان کند .

حضرت فرمود : به دین من در بیا تا تو را مهمان کنم .

زرتشتی مایوس شد و رفت . وحی الهی به ابراهیم رسید که : مدت پنجاه سال است که او را طعام میکنم در حال کفر ، چه میشد که تو یک لقمه به او می خوراندی و خواهش تغییر دین او نمی کردی ؟

نتیجه گیری فلسفی : آدم گرسنه هم دین دارد ، منتهی دینش فرق میکند .

نتیجه گیری تاریخی : اگر خدا نبود مردم برای سیر شدن احتمالا باید هر روز نظرشان را تغییر می دادند.

ریا کاری

2011-11-23T11:14:00.008+03:30

رياكار، تنها به ميزانی که در چشم ديگران به نظر بیاید، عمل انجام مي‌دهد، اگر عمل او خريداري نداشته باشد، آن عمل را انجام نمي‌دهد يعني عمل را براي خود عمل انجام نمي‌دهد و نيّت قربی ندارد و لذا عمل او ممكن است از سه چيز نشأت بگيرد.

1- عمل ممكن است مأخوذ از حياء باشد، که گناه نيست ولي خلوص هم در آن وجود ندارد و این عمل بخاطر آن است كه قوانین موجود در عٌرف جامعه به هم نخورد، در این صورت شخص قبول مي‌كند و انجام مي‌‌دهد.

2- عمل ممكن است مأخوذ از ريا باشد، گاهي اوقات انسان به تقاضا يا دستور كسي، كاري را انجام مي‌دهد چون به‏نظر او مي‌رسد كه بايد اين كار را انجام دهد و اگر اجرا نكند جنبۀ زشتي دارد و گاهي نیز بدون اينكه كسي از او تقاضايي كرده باشد كاري را انجام مي‌دهد تا خودي نشان دهد و خودنمايي كند.

3- حالت سوم حالتي است كه عمل، مأخوذ از اخلاص باشد يعني شخص احساس كند كه آن عمل در او پالايش ايجاد مي‌كند و كار، خدايي مي‌باشد.

انسان رياكار اجرت عمل خويش را در نگاه و كلام ديگران جستجو مي‌كند، اصلاً خدايي فكر نمي‏كند و خدا را خريدار عمل خويش نمي‏داند، ملاك و ميزان چگونگي عمل اين شخص تأييد ديگران است. ريا در شكل اجتماعي، تبديل به نفاق مي‌گردد چون ريا در رفتار فرد اثر گذاشته و رفتار ريايي را انتشار مي‌دهد و همين ديدگاه، ملكۀ ذهن او مي‏گردد، در نتیجه نفاق را منتقل نموده و شكاف ايجاد مي‌كند چون شخصيت خود فرد شكاف دارد، درون اين شخص با بيرون او فرق دارد لذا اين گونه رفتارها را در اجتماع نیز منتشر مي‌سازد.

نفاق در لغت به معني سوراخ و شكاف است و منافق كسي است كه اين شكاف را ايجاد مي‌كند. انفاق يعني كسي كه شكاف ايجاد شده را پر نموده و مي‌بندد...

ريا چيست؟ و چارۀ نفاق کدام‏است؟

اخلاقيون در اين رابطه فرمولهاي زيادي را ارائه كرده‌اند. بطوريكه وقتي به آراء امام محمّد غزّالي مراجعه مي‌كنيم مشاهده مي‌کنيم که برای درمان ریا، يك نسخۀ 50 صفحه‌اي ارائه مي‌نمايد و سالک می‏بایستی تمام آن را اجرا کرده تا بلکه به نتیجه برسد. امّا عرفا به گونه‏ای ديگر به این مسئله نگاه كرده‌اند:

در اين دو بيت شعر مولانا، نسخۀ عرفا را در مورد ريا مشاهده مي‌كنيم:

شاد باش اي عشـق خـوش سـوداي ما اي طبيـب جملــه علّتـهـاي مــا

اي دواي نخــوت و نـامــوس مــا اي تـو افلاطــون و جـالينـوس مـا

در اصطلاح عرفا، ناموس يعني ريا، نخوت و تكبّر، و كسي كه تكبّر و ريا داشته باشد، دارای امّ‌الفساد است.

اي طبيب جمله علتهاي ما يعني: اي درمان كنندۀ تمام بيماريهاي ما بخصوص (ريا و تكبّر)

حافظ هم گفته: هر كه عاشق وش نيامد در نفاق افتاد.

عاشق همة خصوصيّات پنهان كردۀ خود را لو مي‏دهد. چون موج عاشقي، او را رسوا مي‌كند و از خود بيخود مي‌نماید، از هوشياري دورش مي‌كند، مست مي‌شود و ديگر در چنين شخصي، عقل حكمفرما نيست. عاشق چون موحد مي‌باشد به توحيد رسيده، دوگانگي در وجود او تقريباً حل گرديده و يك سويه شده، ظاهر و باطن اين آدم يك حقيقت بيشتر ندارد و به نقطۀ وحدت رسيده‏است.

اما آدم رياكار، هر عملي را براي خوش آمد دیگران انجام مي‌دهد يعني در كنار پرستش خداوند، بندة خدا را هم پرستش می‏کند و این به معنی شرك است.

مفهوم اجتماعي شرك آن است كه توجهات فرد تقسيم مي‏شود و نقطه واحدی برای تمركز او وجود ندارد، مشرك يعني كسي كه بيش از يك نقطۀ تمركز داشته باشد.

گرجان به تن بيني مشغول كاراو شو هر قبله‌اي كه بيني بهتر زخود پرستي

به اعتقاد عارفان، حتی اگر گربه را بپرستي بهتر از اين است كه چند چيز را پرستش كني.

چون رياكار و جاه‏طلب در انجام عمل خود هدف ريايي دارند بنابراين داراي 2 نقطه و يا چند نقطۀ تمركز مي‌باشند. حوزۀ بروز حس ریا، عموماً حوزه‏های عبادت واخلاق است.

پشت دریا شهریست

2011-11-21T11:41:00.003+03:30

پشت دریا شهریست،

که در آن چاپلوسان،

ندارند جایی، پیش آن والی شهر!

و در آنجا هرکس، می زند حرف دلش را بی ترس

هیچ کس آنجا نیست ،که سری را ببرد

کودکی را بزند ، دختری را بکشد.

در آنجا هرکس حق خود می داند،

بیشتر نیز نمی خواهد حق،

و طلبکار ز این و آن نیست

منبع: وبسایت مهدی خزعلی

ترس از فهمیدن

2011-11-19T12:09:00.008+03:30

آنها فقط از «فهمیدن» تو می‌ترسند.

از «تن» تو هر چقدر هم که قوی باشد،ترسی ندارند.

از گاو که گنده‌ تر نمی‌شوی، میدوشندت!

از خر که قوی‌تر نمی‌شوی، بارت می‌کنند!

از اسب که دونده‌ تر نمی‌شوی، سوارت می‌شوند!

اما آنها فقط از «فهمیدن» تو می‌ترسند...

درشکه را اسب ها کشیده اند، انعامش را درشکه چی گرفته است!

به چشمان اسب چشم بند زده و بر دهانش پوزه بند!

تا کم ببیند وحرف نزند!

چه آشناست زندگی درشکه چی و اسبهایش

آزاد مرد

2011-11-18T10:08:00.010+03:30

در چند روز گذشته براي چندمين بار كتاب "مكالمات" نوشته كنفسيوس را مي خواندم.از ويژگيهاي اين نوع كتاب ها اين است كه ،هر بار خوانده مي شوند نكته اي نو در آنها يافت مي شود. گرد كهنگي و تكراري بودن بر آنها نمي نشيند.

فصل يكم اين كتاب درباره مرد آزاده است.ويژگي هاي مهمي را براي كسي كه مي خواهد به مقام آزادگي برسد بر مي شمارد.نكته قابل توجه اين است كه همه كساني كه تاريخ از آنان به بزرگي و جوانمردي و پاكي نهاد نام برده است همين معاني را با واژگاني ديگر بيان كرده اند.گويي كه در نهايت همه پويندگان "راه راست" به يك آبشخور مي رسند هر چند "آن"نامهاي متفاوتي داشته باشد.آنچه راكنفسيوس مي گويد ، علي و محمد نيز بيان كرده اند.در اوستا و "ذمه پده "بودا هم مي توان نشاني از آنها يافت.در عرفان سرخپوستي نيز اين معاني به شكل ديگري بيان شده است.آيا اين جز نشاني بر اين است كه انجام و سرانجام بشر يكي است و "فضايل انساني" آشكار و شناخته شده است.فقط كمي بايد درنگ كرد و با دقت بيشتري نگريست.به ويژه تامل در كردار و گفتار آزاده مردان را بايد جدي گرفت.يكي از ويژگيهاي مهمي كه براي مرد آزاده گفته اند عمل به آن چيزي است كه مي گويد.ديگران را به امري هدايت مي كند كه خود آنرا مي پسندد.

به تعبير فيلسوفان اخلاق، "قاعده زرين" همين است.لذا عجيب نيست وقتي مي بينيم آنان كه از روزگاران گذشته تا كنون مورد احترام و اقبال بوده اند بر اساس اين قاعده زندگي كرده اند.البته اين زندگي زاهدانه نيز بسيار دشوار است.چون امكان دارد در زمان"حال" اين نوع رفتار ديده نشود و عده اي به دروغ راهي را حقيقت نشان دهند و ديگران را فريب دهند .مگر در زمان بني اميه "علي" را بر منبر لعن نمي كردند؟و انگاه كه عمر بن عبدالعزيز لعن علي را منع كرد فردي فرياد زد كه نماز بي لعن علي درست نيست.اما امروز به فهرست اعلام كتب تاريخي مراجعه كنيد تا با موضوعي شگفت آور روبرو شويد.بسامد نام "علي"بيشتر است يا معاويه؟نبايد فراموش كرد جامعه در بطن خود نهايتا به "فضيلت" روي مي آورد.كنفسيوس مي گويد:مرد آزاده درين جهان درباره ي هيچ چيز ميل قطعي بي حد و يا كراهت و نفرت قطعي بي حد ندارد،همواره طرفدار راستي و نيكي است...مرد آزاده آنچه را مي خواهد انجام دهد پيش از بجا آوردن آن را به ديگران موعظه نمي كند،يعني آنچه را وعظ مي كند قبلا آن را در نفس خود بجا مي آورد...وي مقاصد خود را پيش از آنكه به ديگران باز نمايد در نفس خود به كار مي اندازد.

من و آدمها

2011-11-16T15:03:00.006+03:30

آدم‌ها برای من پایان نمی‌یابند؛ تمام نمی‌شوند و صد البته فراموش نمی‌شوند. نه آنهایی که دلبسته‌ی‌شان بودم هرگز از احساسِ من یکسره بیرون می‌روند و نه آنهایی که دوست‌م داشتند. آری! من همه‌ی‌شان را دوست دارم و همیشه در خاطرم خواهند ماند و از هیچ کدامشان سیر نخواهم شد . در ذهنِ من یک گردهمایی از آنهایی ست که جای پایی هر چند کوتاه در زندگی‌ام داشتند. گاهی دل‌م هوای‌شان را می‌کند. خنده‌ها و حرکت‌های دست و سر و حتی نگاه‌های‌شان در ذهن‌م نقش بسته است و لحن زیبای صدایشان را همیشه میشنوم و هرگاه بخواهم هر تک فریم را برای خودم یادآوری و بازآفرینی می‌کنم. آدم‌ها برای من کِش می‌آیند و در پارهای از روانم ته‌نشین می‌شوند.

در احساسِ من همهمه است. آوای چندین نفر را می‌توان آنجا شنید. تازه خودآگاهی یافته‌ام به اینکه احساس‌م هرجایی ست. این حقیقت برای آنانکه تازه با ذهن و احساس من آشنا شده‌اند بسیار تکان‌دهنده و هراسناک است. اما برای من هم کسانی که هر بار گویی از نو آغاز می‌کنند بسیار بیگانه و ترس‌آور به‌دید می‌آیند. آنهایی را که از یارِ پیشین‌ِشان بد می‌گویند هزاران‌بار بدتر و هولناک‌تر می‌بینم.

چگونه می‌توان از نو آغاز کرد؟ چگونه می‌توان پرونده‌ی احساس و درون را نسبت به آدمِ پیشین بست و به‌سراغِ دیگری رفت؟ من نمی‌توانم. برای من همه‌ی‌شان حضور دارند، چشم‌های همه‌ی‌شان در من پلک می‌زند و گویی هر کدام پاره‌ای از احساسِ مرا با خود برده‌اند؛ آری! احساسِ من پاره پاره است. راستش آن است که چنین وضعیتی درست با چیزی که هستم سازگار است؛ آنگونه که درونِ خودم و بودِ خودم را می‌شناسم، جز این نمی‌توانم باشم. من با دودلی زاده شده‌ام و با تردید بالیده‌ام و در برزخ خواهم مُرد. اینکه نمی‌توانم درون‌م را تنها برای یک نفر تهی کنم بسیار به «منِ» من شبیه است؛ به خودم، به آدمی که من هستم و گونه‌ای که هستیِ من است.

حرف های روزمرگی

غدیر خم

2011-11-15T09:54:00.003+03:30

سلطان محمود دستور میداد بکش که شیعه است و سلطان حسین دستور میداد که بکش سنی است

روزی که رسول خدا (ص) در واپسین لحظات بازگشت حاجیان در دو راهی محله جحفه (غدیر خم/برکه آب )آن جا که راه مردم مصر و عراق و حجاز از هم جدا می شد، در میان حدود یک صد هزار تن دست و بازوی علی (ع) را سخت فشرد و بالا برد و فرمود: من کنت مولاه فعلی مولاه، نشانه اعتلای پرچم عدالت و آزادی و آزادگی بود به قول مولوی:

کیست مولا آن که آزادت کند

بند رقیت ز پایت واکند.

شاید کسانی که پس از فتح مکه برای حفظ منافع خود اسلام را پذیرا گشتند و اجبارا سر تسلیم فرود آوردند این اعتلا را نشانه فرو افتادن آرزوهای خود دانستند؛ چرا که فرهنگ اسلام از آن پس در تداوم راه علی علیه السلام تجسم و تجسد می یابد. اگر در این جا ولایت را از معنای عرفانی و باطنی عبور دهیم و به معنای سیاسی و سر پرستی جامعه بگیریم، که ظاهرا چنین است، باید داستان غدیر خم را همانند شبهای قدر مربوط به همه سال و همه بشریت بدانیم.زیرابرکه غدیرآبشاری است که به رگهای حیات بشری سرازیر خواهد شد.واین شروع داستان یک جریان بزرگ تاریخ است. بنا براین، عید غدیر خم تنها شادمانی یک سالگرد نیست، چنانکه از آل بویه وصفویان به این سو برای اغراض سیاسی به آن پرداخته می شود، سالگرد غدیر یعنی باز سازی اندیشه ناب اسلامی و احیای عدالت اجتماعی و شرافت آدمی. باید دید در جوامعی که غدیر را گرامی می دارند تا چه میزان به آرمانهای امام علی علیه السلام پای بندند. آزادی، آزا د فکری و حریت اعتقادی تا چه میزان پاس داشته می شود؟

حقوق آدمیان، به ویژه غیر مسلمانان در بلاد اسلامی، چگونه تعریف می شود؟ عهدنامه مالک اشتر تا چه حد به عنوان مرامنامه سیاسی و اجرایی دولتمردان و حکومتگران است؟ نامه حضرت به عثمان بن حنیف تا چه مقدار فراروی حاکمان است؟ شعار «اما اخ لک فی الدین و اما نظیر لک فی الخلق» تا چه میزان عمل می شود؟ حساسیت و بی تحملی مسولان تا چه میزان در حق کشی ها بالا است، به گونه ای که اگر نسبت به یک زن یهودی جفا داشته شد، مرگ برای آنان زیبنده تر از زندگی باشد؟ و اگر مسئولی نسبت به بیت المال مسلمین دست اندازی کرد، آتش چراغ عذاب برای انگشتانش افروخته گردد و اگر خواسته شخصی خود را در پرتو اموال عمومی مطرح کرد، چراغ بیت المال در حضورش خاموش شود. این ها و هزاران گفته دیگر شعار غدیر است. چراغ غدیر با خواندن چند شعر و کف زدن و مداحی کردن، جامعه دینی را تابان نمی کند. در امتداد تاریخ، امویان، عباسیان، سلجوقیان، غزنویان، صفویان و حاکمان سودجو، تنها، عزای عاشورا و شادی و شعف غدیر را برای ما گذاشته، ولی جامعه مسلمین را به سویی بردند که در تقابل با عاشورا و غدیر قرار گرفت بزرگترین گناه نزد امام علی علیه السلام عهد شکنی و دورغ گویی حاکمان با مردم بود. بزرگترین ظلم در نگاه امام این بود که حاکمان پایه های حکومت خود را با ریختن خون مردم تقویت کنند.

«ولا تقوین سلطانک بسفک دم حرام» خطاب به مالک: قدرت خود را با ریختن خون حرام تقویت نکن چرا که این، حاکمیت تو را سست و ضعیف و در نهایت فرو می پاشد. می دانیم یکی ازخونهایی که در اسلام بی جا ریخته شد سال هشتم از هجرت بود، نقش امام علی در پیگیری آن در آنجا نمایان شد، داستان از این قرار بود: رسول خدا صلی الله علیه و آله که در سال هشتم هجرت مکه را گشود و قبایل مختلف، مهمتر از آن دو قبیله قریش و ثقیف اجبارا یا اختیارا اسلام را پذیرفتند، رسول خدا خالد بی ولید را که از نامیان شجاع مکه بود به سر وقت بنی حذیفه فرستاد، خالد به آنان گفت سلاحها را بیفکنید که مردم مسلمان شده اند. یکی از کسان گفت: اگر سلاح بیفکنیم ما را اسیر کرده سپس گردن می زنند .کسان قبیله او گفتند سلاح را زمین بگذار همه سلاح خود را زمین گذاشتند، خالد دستور داد تا دست و پای برخی را بستند و عداه ای از آنان را بکشت. خبر به رسول خدا رسید حضرت اندوهگین شد و فرمود: خدایا از آن چه خالد پسر ولید کرد بیزارم آن گاه علی را خواند و فرمود: به سوی بنی حذیفه باز گرد و از آنان تفقد کن و کسان کشتگان را خون بها بده. غرامتها رابپرداز، امام علی چنین کرد و از مردم دلجویی نمود به سوی رسول خدا باز گشت، پیامبر فرمود: نیکو کردی و کاری به حق نمودی.

روز غدیر که به همراه طلوع تیغه آفتاب خورشید ولایت درخشید، تداوم عدالت و احسان و توحید و آزادی و رستگاری را خبر می داد و این ها روح و جوهر اسلام بود که پیامبر از سوی خداوند برای بشر ستمکش تاریخ نوید داده بود. اما چرا و چگونه مسلمانان و بالاخص شیعیان، خط آفتاب غدیر را باعث اختلاف و تفرقه و توهین کردند و شیعه و سنی را در تاریخ در برابر هم قرار دادند؛ به گونه ای که سلطان محمود غزنوی دستور می داد بکش که شیعه است و سلطان حسین صفوی فرمان می داد بکش که سنی است و این تاریخ تلخ را برای ما آفریدند که باید عالمان دین- شیعه و سنی- داستان غدیر را باز خوانی کنند و این رویداد انسانی را از این تحریف و تفرقه در آورند. باز گو کردن بعضی از تاریخ های صدر اسلام، که در صحت آنها تردید است و کسانی جعل کرده اند تا تفرقه بیندازند و حکومت کنند، به صلاح جامعه مسلمسن نیست و امروز شاهدیم که بعضی رسانه ها و در شبکه های ماهواره ای به عنوان دفاع از تشیع ویا تسنن چه مطالب موهنی را بازگو می کنند و می پندارند که خدمت می کنند و کدامین دستگاه و ایستگاه ضد اسلام آنان را تقویت می کند باید روشن ساخت؟ داستان غدیر داستان کاهش رنج انسان است و این غدیر است که تجاوز به حقوق یک زن یهودی را که در پناه اسلام است تحمل نمی کند و جریان غدیر در حکومت امام علی (ع) که خود را نشان می دهد، دست اندازان به بیت المال را پس از فروپاشی حکومت عثمان تحمل نمی کند و فرمان بر می آورد که غاصبان حقوق مردم دست کم باید از ریاست کنار روند و ثروتهای غصب شده به بیت المال باز گردد، هر چند در کابین زنان رفته باشد. اصولا چرا بگوییم که پیام غدیر درهجدهم ذی الحجة الحرام سال دهم شروع شد، باید گفت پیام غدیر در همان دره ها و کوههای مکه که پیامبر اسلام فریاد آورد به خدای واحد روی آورید و از طاغوتهای انسانی و یا دست ساخته انسانی دست بشویید، آغاز شد. پیام غدیر روزی آغاز شد که پیامبر اکرم آل هاشم را گرد آورد و فرمود: کدامیک از شما ها در نشر این پیام مرا کمک می کند تا بعد از من وارث و وصی من باشد، در آن جمع، یا به خاطر ترس و یا به خاطر تردید کسی درخواست او را لبیک نگفت جز علی علیه السلام و پیامبر فرمود : این وارث و خلیفه من است لهذا علی (ع) پهلو به پهلوی پیامبر در شداید و ناهمواریها همه جا با او بود لحظه ای در این نصرت و مصاحبت تردید به خود روا نداشت. سزاوار است که در ایام غدیر مفسران و تحلیل گران تاریخ، گذشته و حال مسلمین را به نقد گذارند و سزاوارتر این که در این کشور شیعی داستان مبعث، غدیر، و عاشورا را از لایه های تحریف و خرافات بدر آوریم و بنگریم که تا چه میزان حقیقت بعثت، غدیر و عاشورا جامعه ما را به عدالت و انسانیت به جلو برده است؟ اگر نبرده است چرا؟

زان سبب پیغمبر با اجتهاد

نام خود و آن علی مولا نهاد

گفت هر کس را منم مولا و دوست

ابن عم من علی مولای اوست

کیست مولا آنکه آزادت کند

بند رقیت زپایت واکند

چون به آزادی نبوت هادی است

مومنان را ز انبیاء آزادی است

مولوی

مرغ و تخم مبارکش

2011-10-13T14:09:00.004+03:30

یادم میاد دقیقا هفت هشت سال پیش وقتی که مرغ از کیلویی 1000 تومان یک دفعه به 1500 تومان افزایش یافت قشر کارمند کشور خیلی به این گرانی اعتراض کردند طوری که طنز و جک های زیادی به این مسله در کشورزبانزد خیلی ها شد . از این قرار که

یه روز یه کارمند از کنار یه مرغ میگذشته به مرغه متلک میندازه که سینه تو بخورم رونه تو بخورم . مرغ هم از این تیکه پرونی کارمند نارحت میشه و شکایت پیش شوهرش آقا خروسه میکنه . آقا خروسه هم که یه شوهر با تجربه دوران دیده بوده به مرغه میگه نگران نباش روزی خواهد رسید که تخم تو هم نتونن بخورن

یه روز هم یادم میاد وقتی تخم مرغ از دونه ای 20 تومان به 40 تومان افزایش یافت از این ور مردم سر و صدا راه انداختند که تخم مرغ گران شده و از اون ور هم خروسها دست به اعتصاب زدند ومدتی جلوی تولید تخم مرغ را گرفتند که تخم مرغ 40 تومانی برای ما مقرون به صرفه نیست و به عیالهای مربوطه امر فرمودند که تا اطلاع ثانوی از تخم گذاشتن خود داری فرمایند. حتی خروسها به خاطر اینکه مرغها از این مسله ناراحت نشن بحث اندام را به رخ خانمها کشیدن و گفتن که به خاطر 40 تومان اندام خودتون را خراب نکنید

بلاخره پس ازگذشت شش هفت سال حرف آن خروس با تجربه و دوران دیده به کرسی نشست طوری که الان خیلیها حتی تخمش هم نمیتونن بخورن

حالا با این وصف اگر روزی رفیقتون به شما گفت که بریم خونه یه مایه تخم مرغ بزنیم بدونید که شما را خیلی دوست داره و شما خیلی براش مهمی

در حال حاضر قیمت تخم مرغ در بازار ایران به شرح زیر میباشد

یک شانه تخم مرغ طرح قدیم 9500 تومان

یک شانه تخم مرغ طرح جدید 9000 تومان

نیم شانه 5000 تومان

ربع شانه 3000 تومان

اقتصاد قمارخانه ای

2011-10-10T09:56:00.005+03:30

اسکار لافونتن" رهبر اسبق حزب سوسیال دمکرات آلمان که در یک دوره کوتاه نیز وزارت بسیار حساس "مالیه" آلمان را برعهده داشت و اکنون از بنیانگذاران حزب چپ آلمان است، اخیرا در کنگره حزب چپ سخنرانی مهمی ایراد کرد که بخش های مهمی از آن در تمام مطبوعات آلمان بازتاب یافت. او دراین سخنرانی بشدت به سیستم بانکی و بورس بازی و تحمیل فشارهای بیشتر به مردم به سود بانک ها حمله کرد و با قاطعیت گفت که نظام کنونی در جهان سرمایه داری، نظام "قمارخانه ای" است.: خلاصه سخنرانی به شرح زیر میباشد

«هیچ ثروت میلیاردی در جهان از طریق کار صاحب ثروت بدست نیامده است ـ این محال است. و به این دلیل ـ یک بار دیگر به زبان آلمانی تصریح می کنم که ما مخالف سرمایه داری نیستیم، ما مخالف آن نظام اقتصادی هستیم، که در آن اکثریتی عظیم باید کار کند تا اقلیتی ناچیز، بدون زحمت شخصی، ثروتمند شود.ثروت های مصادره شده باید بازگرداند شود. ثروت هائی که دولت به بخش خصوصی واگذار کرده دوباره باید ملی شود و در اختیار دولت قرار گیرد. ما خواستار آنیم که کلیه بانک ها به مالکیت عمومی و اجتماعی در آیند، تا این نمایشنامه اندوه بار، که تمام اقتصاد جهانی را به خطر انداخته، بپایان برسد!

وقتی سود می برند، سودش خصوصی است و مال خودشان، وقتی ضرر می کنند زیانش اجتماعی می شود و مردم باید زیانش را جبران کنند. وقتی زیان را همه باید بپردازند، پس سود هم باید مال همه باشد. بعبارت دیگر وقتی زیان اجتماعی می شود، سود هم باید اجتماعی شود.

باید مقرراتی وضع کرد که مانع خرید و فروش اوراق مسموم و قماربازیهای گوناگون دیگر باشد. دوستان عزیز، جز این راهی وجود ندارد. مسئله اصلی قماربازی خالی از مسئولیت بانک هاست، بورس بازیهاست، بازارهای باصطلاح مالی هستند، که خود این واژه بسیار گمراه کننده است. چنین بازاری اصلا وجود ندارد. شاید بتوان آنها را دکان های فروش بلیط بخت آزمائی، یا قمارخانه سرگذر نامید، وقتی گفته می شود 5 یا 10 یورو بر پول ماهانه دریافت کنندگان اضافه شود، می گویند پول نداریم. وقتی گفته می شود 5 در صد بر پول ماهانه بازنشستگان بیفزائید می گویند پول نداریم. وقتی گفته می شود می خواهیم کمکی به خانواده ها بکنیم، می گویند پول نداریم. ولی برای آن که 300 میلیارد یورو در اختیار قمارخانه ها(بورس ها و بانک ها) بگذارند، آنوقت پول دارند. آن نظام اقتصادی که برای تصرف میدان های نفتی و برای بدست آوردن بازار دست به جنگ می زند، نظام بربریت بوده، هست و خواهد بود.»

دکتر بازی

2011-10-09T17:22:00.018+03:30

خاک ایران یکسر از دکتر پر است

هرکه دکتر نیست نانش آجر است

ملک ایران سرزمین دکتران

این ‌قدر دکتر نباشد در جهان

شهر دکتر، کوچه دکتر، باغ دکتر

کبک دکتر، فنچ دکتر، زاغ دکتر

عابران هر خیابان دکترند

دانه‌های برف و باران دکترند

هم وزیران هم مدیران دکترند

بیشتر از نصف ایران دکترند

هرکه پستی دارد اینجا دکتر است

دیپلم ردی‌ست، اما دکتر است

هرکه شد محبوب از ما بهتران

هرکه شد منصوب بالا دکتر است

هرکه رد شد از در دانشکده

یا گرفته دکتری، یا دکتر است

شعر نو مدیون دکترها بوَد

تو ندانستی که نیما دکتر است؟

شاعر تیتراژهامان دکتر است

مجری اخبار سیما دکتر است

آن ‌که مثل آفتاب نیمه ‌شب

سر زد از صندوق آرا دکتر است

شاد باش ای دکتر آرای ما

دکترای جمله دانش‌های ما

ای تو افلاطون و جالینوس ما

دکترایت نخوت و ناموس ما

در جهانی که پر است از نابغه

دکتری چندان ندارد سابقه

بی ‌سبب افسرده‌ای، غم می‌خوری

سرزمین ماست مهد دکتری

خط‌مان وقتی شبیه میخ بود

ای‌بسا دکتر در آن تاریخ بود

این‌همه آدم که در عالم نبود

آدمی کم بود و دکتر کم نبود

من نگویم، شاعران فرموده‌اند

رخش و رستم هردو دکتر بوده‌اند

گرچه باشد قصه‌ها پشت سرش

دکتری دارند ملا و خرش

شاعران از رودکی تا عنصری

بی‌گمان دارند هریک دکتری

شعله‌های عشق چون گر می‌گرفت

آتشی در خیل دکتر می‌گرفت

عشق با دکتر نظامی قصه ‌گو

عشق با دکتر سنایی رازجو

عارف شوریده دکتر مولوی

نام پایان‌نامه او مثنوی

حافظ و سعدی و خواجو دکترند

سروقدان لب جو دکترند

وحشی و اهلی و صائب دکترند

تاجر و دهقان و کاسب دکترند

عالمان را خود حدیثی دیگر است

حجت‌الاسلام دکتر بهتر است

بحث‌های جعل مدرک نان‌بری‌ست

بهترین سرگرمی ما دکتری‌ست

عده‌ای مشغول دکتر سازی‌اند

عده‌ای سرگرم دکتر‌ بازی‌اند

* اسماعیل امینی

سریال پنج کیلومتر تا بهشت

2011-09-22T09:51:00.005+03:30

"او يك فرشته بود" ، "الياس" ، "چشم برزخي" و اينك نوبت به "پنج كيلومتر تا بهشت" رسيده است . گويي تمامي مشكلات مردم ايران از اعتقاد نداشتن به ارواح سرگردان و روياهاي حاصل از آنان است و يا اينكه فكر و ذهن و شايد جسم خويش را به شيطاني انسان نما فروخته اند !
در يك سير صعودي ساخت سريال هاي با مضمون ارواح و شيطان و گناه با ديدي جديدتر قوت و سرعت گرفته است . موضوعيت اين سريال ها در يك كلام امكان فريب خوردن انسان ها چه از لحاظ فكري و چه از لحاظ رفتاري و اعتقادي از شيطان است كه مي تواند تاييدي عجيب بر توانايي هاي شيطان در مبارزه براي منحرف كردن انسان ها و ناتواني ايشان در دفاع از خويش باشد هر چند كه در نهايتا نسخه هايي هم براي جلوگيري از اين اتفاق پيچانده مي شود اما حقيقتا در بلبشوي كنش بين شيطان انسان نما و خود انسان بخت برگشته برجستگي آنچناني پيدا نمي كند

متاسفانه در شرايطي كه مردم ايران با ناهنجاري هاي متفاوت و متكثر و با سختي ها و مشقات فراوان زندگي ميكنند که راه را برآموزش آموزه هاي حوزه هاي متفاوت فرهنگي مسدود شده است؛ تفكري به صورت غيرانساني اعتقادات مردم را نشانه رفته است با در اختيار داشتن تريبون هاي رسمي كشور از جمله صدا و سيما اقدام به توليد روز افزون سريال هاي بي مفهوم كرده است و آنچنان از شيطان و روح و قيامت و بهشت و جهنم مي گويد كه نه تنها عظمت خداوند در بخشش و هدايت انسان ها را نشان نمي دهد بلكه چهره اي خشونت بار و ناعادلانه از خالق ترسيم مي كند . عالم برزخ را عالمي كمدي تعريف مي كند كه ارواح در آن كيف روزگار را مي كنند و به آرزوهاي دنيايي خود در آن نزديك تر هستند . آيا اصولا چنين عالمي قابل تعريف در ساختار يك فيلم تلويزيوني هست كه اينچنين عمل مي كنند؟

در شرايطي كه مراجع تقليد و روشنفكران ديني تنها به علت مخالفت و يا انتقاد با سياست ها در ايزوله ارتباطي قرار مي گيرند انتظاري بيش از اين نمي ماند كه عده اي ناآگاه از حوزه ديني و كرامت انساني اين چنين دلبخواهي به تعريف دين و پايه هاي استوار آن بپردازند .

و تاسف آورتر آنكه اين سريال ها در ماه نزول قران ، ماه رمضان ، بر روي آنتن مي روند؛ در ماهي كه طبيعتا با به جا آوردن نعمت روزه داري ، ذهن ها به سوي دريافت آموزه هاي ديني ، معطوف و مشتاق مي شود ، خلط مباحث گوناگون با واسطه پخش چنين سريال هايي واقعا اين پرسش را پر رنگ مي کند كه حقيقتا تعریف اسلام و اصولا دين بر چه مبنا و اعتقادي استوار است؟

نه تنها انتقاد جدي به ساخت اين قبيل فيلم ها بوده و هست بلكه مشاهده سكانس هاي عجيب و غريب و ديالوگ هاي كمدي اين سريال هاست . سكانس ها و ديالوگ هايي كه نه تنها قرار نبوده كمدي باشد بلكه براي فضاسازي و زمينه پردازي در ذهن مخاطب ضبط شده اند .

به طور اخص در سريال "پنج كيلومتر تا بهشت" روح خانم كه گويا 20 سالي است جسمش در كما به سر مي برد به روح تازه وارد (اميرحسين) كه در جريان يك دزدي ، سارقان بر سر وي مي كوبند ، مي گويد (قریب به مضمون) : "من به دليل وضعيتي كه دچار آن شده ام (فرو رفتن در كما) مدام به مطالعه دروس پزشكي در حوزه مغز و اعصاب روي مي آوردم و از پزشكي خصوصا در اين حوزه كلي بارم است !‌" و يا در جايي ديگر بيان مي كند كه : " بي اجازه وارد خانه پدري من نشو ، چرا كه مادرم بي حجاب در خانه است ! " ( مگر روح ، جسم است كه در كمال تعجب با ديدن يك بانوي بي حجاب دچار تحولات دروني گردد ؟!) يا در صحنه اي ديگر مي گويد : "امروز تولدم است ، الان مقدمات را فرآهم مي كنند و شب جشن اصلي را مي گيرند !" و يا باز بيان مي كند : "به هر روحي كه ديدي نگو جسمش مرده است ، بگذار خودش نم نم
متوجه اين موضوع شود !" ( حتما براي اينكه شوكه نشود!) و یا در سكانسي به شكلي كه واقعا غریب بود با شنيدن صداي اذان و تكبير ابتدايي آن مي گويد : "ديدي ، باز هم يادم رفت ، وقت ناهار است!!"

اين ديگر چه جورش است ؟ اصولا انسان ها با شنيدن اذان اگر قرار باشد به ياد چيزي بيفتند ، آن ، قطعا نماز است نه ناهار و شام و يا صبحانه !
همچنين در ادامه گويا فيلم نامه نويس تصميم مي گيرد به مقوله خواب هاي واقعي نيز سري بزند و سريال را تا به اين حد نزول مي دهد كه سرنخ هاي نيروي انتظامي براي كشف جسم اميرحسين از "خواب و روياي" دختر مورد علاقه وي "آيدا" بدست مي آيد !

هم چنين جزا و پاداش قيامت را مشخص كردن نیز از ديگر ويژگي هاي زننده اين دست سريال هاست . به گونه اي كه زماني كه فردي مي ميرد بلافاصله بهشت و يا جهنم وي را مشخص مي كنند . اگر دزد بوده و يا فحش مي داده يقينا جهنمي است، و اگر قرآن و نماز مي خوانده و يا روزه مي گرفته يقينا بهشتي است. اين ديگر چه استدلالي براي جهنمي و بهشتي كردن است؟ اصلا آدمي را چه به دخالت در اين حوزه ها؟ بهتر نيست تنها به معرفي فضيلت ها و رذيلت هاي اخلاقي بپردازيد و مابقي را به مردم واگذاريد و آن دنيا را به خدا ؟

متاسفانه به نظر مي رسد هدف اين دست سريال ها نه تنها گسترش آموزه هاي راه گشا و صحيح ديني نيست بلكه با معرفي چهره اي وحشت آور از آن و نمايش دنيايي مطلقا پست و مملوء از روح هاي سرگرذدان و شيطان و از همه بدتر كوتاه بودن دست انسان از همه جا (هرچند نهايتا نسخه اي هم پيچانده مي شود اما در بل شوي كنش شيطان و ارواح سرگردان با انسان ، تاثيرگذاري بسيار پاييني پيدا مي كند )، سعي در القاي تفسيرات دلبخواهي و حقيقتا انحرافي !دارد ، انحرافي كه شاید این سریال مورد تاييد خیلی از مراجع نباشد

اعلامیه جهانی حقوق بشر

2011-09-20T23:29:00.005+04:30

در كنفرانس حقوق بشر سازمان ملل در وين به سال ۱۹۹۵، كه هدف از برگزاری آن تصويب مجدد اعلاميۀ جهانى حقوق بشر سال ۱۹۴۸ بود، پس از کشمکش‌های فراوان و بحث‌هاى دامنه‌دار، سرانجام اكثريت قاطع دولت‌هاى عضو سازمان ملل قطعنامه‌اى را به امضا رساندند كه نه تنها مُفاد اعلاميۀ جهانى حقوق بشر را تأييد كرد، كه بر دامنۀ نفوذ آن نيز افزود، به این ترتیب، جهانشمول بودن موازين حقوق بشر بار دیگر به تأييد اکثریت قریب به اتفاق دولت‌هاى جهان رسيد. در قطعنامۀ پايانى اين كنفرانس چنين آمد: «جهانشمول بودن اين حقوق انسانى فراى هر گونه شك و شبهه‌اى است. تمام مواد حقوق بشر جهان‌گستر و تفکیک‌ناپذيرند و با هم وابستگى متقابل و ارتباط تناتنگ دارند.» قطعنامۀ وين همچنين تصريح كرد كه: «نوع انسان در روند پيشرفت و ترقى جايگاه مركزى دارد.» و تأكيد شد كه حقوق بشر صرفاً به حقوق مدنى و سياسى محدود نيست، بلكه حقوق اقتصادى، اجتماعى و فرهنگى و همچنین حق پيشرفت و ترقى را در بر می‌گیرد.

مادۀ ۱
تمام افراد بشر آزاد زاده می‌شوند و از لحاظ كرامت و حقوق با هم برابرند. همه از عقل و وجدان برخوردارند و بايستی با روحیۀ دوستی و تفاهم با يكديگر رفتار كنند.

مادۀ ۲
هر کس حق دارد بدون هيچ گونه تمايزى، چه از حيث نژاد، رنگ، جنس، زبان، دين، باور ‚ سياسى يا ساير باورها، و همچنين منشأ ملی يا اجتماعى، مایملک، وﻻدت يا هر عامل ديگرى، از تمام حقوق و همۀ آزادی‌هاى مندرج در اين اعلاميه بهره‌مند گردد.
به علاوه، نبايد هيچ گونه تبعيضی به عمل آيد كه مبتنى بر وضعيت سياسى، قضايى يا بين‌المللی كشور يا سرزمينى باشد كه شخص به آن تعلق دارد، خواه اين كشور يا سرزمين مستقل، تحت قیمومت يا غير خودمختار بوده، يا حاكميت آن به نوعى محدود باشد.

مادۀ ۳
هر کس حق حيات، آزادى و امنيت شخصى دارد.

مادۀ ۴
هيچ کس را نبايد در بردگى يا بندگى نگاه داشت؛ بردگى و داد و ستد برده، به هر شکلی، باید ممنوع باشد.

مادۀ ۵
هيچ کس نبايد شكنجه شود يا تحت مجازات يا رفتار ظالمانه، ضدانسانى يا تحقيرآميز قرار گيرد.

مادۀ ۶
هر کس حق دارد که شخصيت حقوقى او در همه جا به رسميت شناخته شود.

مادۀ ۷
همۀ افراد در برابر قانون برابرند و حق دارند بدون هيچ گونه تبعيضی از حمايت يكسان قانون بهره‌مند گردند. همۀ افراد حق دارند در مقابل هر گونه تبعيضی كه ناقض اين اعلاميه باشد، و بر ضد هر تحریكى كه براى چنين تبعيضى به عمل آيد، از حمايت يكسان قانون بهره‌مند گردند.

مادۀ ۸
هر کس حق دارد در برابر اعمالی كه به حقوق اساسی او - حقوقی که قانون اساسى يا قوانين ديگر براى او به رسميت شناخته‌اند - از دادرسی مٶثر دادگاه‌هاى صالح ملی بهره‌مند گردد.

مادۀ ۹
هيچ کس را نبايد خودسرانه توقيف، حبس يا تبعيد كرد.

مادۀ ۱۰
هر کس با مساوات كامل حق دارد كه دعوايش در دادگاهى مستقل و بی‌طرف به طور منصفانه و علنى مورد رسيدگى قرار گيرد و دادگاه در بار‚ۀ حقوق و الزامات وى، يا هر اتهام جزايى كه به او نسبت داده شده است، تصميم‌گيرى كند.

مادۀ ۱۱
(۱) هر کس كه به بزه‌كارى متهم شده باشد، حق دارد بى‌گناه محسوب شود تا هنگامى كه در جريان محاكمه‌اى علنى كه در آن تمامی تضمين‌هاى ﻻزم براى دفاع از حقوق او تأمين شده باشد، مجرم بودن وى به طور قانونى محرز گردد.
(۲) هيچ کس نبايد براى انجام يا انجام ندادن عملی كه در زمان وقوع، به موجب حقوق ملی يا بين‌المللی جرم شناخته نمی‌شده است، محكوم گردد. همچنين نبايد هيچ مجازاتى شديدتر از مجازات معتبر در زمان وقوع جرم، در بار‚ۀ کسی اعمال گردد.

مادۀ ۱۲
هیچ کس نباید در حیطۀ زندگى خصوصى، امور خانوادگى، اقامتگاه يا مكاتبات شخصی مورد مداخله‌هاى خودسرانه قرار گیرد، يا به شرافت و آبرو و شهرت او تجاوز شود. هر کس حق دارد در برابر چنين مداخله‌ها و تجاوزاتى از حمايت قانون بهره‌مند گردد.

مادۀ ۱۳
(۱) هر کس حق دارد در داخل هر كشورى آزادانه جابجا شود و خود محل اقامت خود را برگزيند.
(۲) هر کس حق دارد هر كشورى، حتی كشور خود را، ترك نموده و به كشور خود مراجعت نماید.

مادۀ ۱۴
(۱) هر کس حق دارد برای گریز از تعقيب در دیگر کشورها تقاضاى پناهندگى كند و از حق پناهندگی بهره‌مند گردد.
(۲) این حق نباید در مواردى كه تعقيب به دليل ارتكاب جرم عمومى و غيرسياسى يا اقدامات مخالف با اصول و اهداف ملل متحد باشد، ادعا گردد.

مادۀ ۱۵
(۱) هر کس حق دارد صاحب یک تابعيت ملی باشد.
(۲) هيچ کس را نبايد خودسرانه از حق تابعيت ملی يا حق تغيير تابعيت ملی محروم كرد.

مادۀ ۱۶
(۱) هر مرد و زن بالغى حق دارد كه بدون هيچ گونه محدوديتى از حيث نژاد، مليت يا دين به عقد ديگرى درآید و تشكيل خانواده بدهد. مرد و زن باید در مدت زناشویی، امور مربوط به ازدواج و هنگام انحلال آن، از حقوق برابر برخوردار باشند.
(۲) ازدواج بايد فقط با رضايت كامل و آزادانۀ زن و مرد صورت گيرد.
(۳) خانواده رُكن طبيعى و اساسى جامعه است و حق دارد که از حمايت جامعه و دولت بهره‌مند گردد.

مادۀ ۱۷
(۱) هر کس حق دارد به تنهايى يا به صورت جمعى مالک دارایی شود.
(۲) از هيچ کس نبايد خودسرانه سلب مالكيت شود.

مادۀ ۱۸
هر کس حق دارد از آزادى انديشه، آزادی وجدان، و آزادی مذهب بهره‌مند گردد؛ اين حق متضمن آزادى تغيير مذهب يا عقيده و همچنین آزادى اظهار مذهب و عقيده در قالب آموزش‌هاى دينى و برگزارى آيين‌ها و مراسم مذهبى، به تنهايى يا به صورت جمعى، به طور خصوصى يا عمومى می‌باشد.

مادۀ ۱۹
همۀ افراد حق دارند از حق آزادى عقيده و آزادی بیان بهره‌مند گردند. اين حق، آزادی بدون مزاحمت برای داشتن عقيده و همچنین كسب و انتشار اطﻼعات و افكار، به تمام وسايل ممكن و بدون ملاحظات مرزى و جغرافيايى، را شامل می‌شود.

مادۀ ۲۰
(۱) هر کس حق دارد از آزادى تشكيل اجتماعات و انجمن‌هاى مسالمت‌آمیز بهره‌مند گردد.
(۲) هيچ کس را نبايد به تعلق داشتن به هيچ اجتماعى مجبور ساخت.

مادۀ ۲۱
(۱) هر کس حق دارد در ادارۀ‚ امور عمومى كشور خود، خواه به طور مستقيم و خواه به وساطت نمايندگانى كه آزادانه انتخاب شده باشند، شركت جويد.
(۲) هر کس حق دارد با شرايط برابر به مشاغل عمومى كشور خود دست يابد.
(۳) ارادۀ ملت باید منشأ اقتدار و حاکمیت دولت قرار گیرد؛ ارادۀ ملت بايد طی انتخابات واقعی و ادواری ابراز گردد. انتخابات بايد بر اساس حق رأی برابر و همگانی و به طور مخفى، و یا به طریقی که آزادى رأى تأمين گردد، برگزار شود.

مادۀ ۲۲
هر کس، به عنوان عضو جامعه، حق دارد از امنيت اجتماعى بهره‌مند گردد و مجاز است به يارى مساعى ملی و همكاری‌هاى بين‌المللی، حقوق اقتصادى، اجتماعى و فرهنگى ضرورى براى حفظ كرامت و رشد آزادانۀ شخصيت خود را، با توجه به امكانات و منابع هر كشور، به دست آورد.

مادۀ ۲۳
(۱) هر کس حق دارد کار کند، حق دارد کار خود را آزادانه برگزيند، حق دارد از شرايطی منصفانه و رضايت‌بخش براى کار خود و همچنین حمایت در برابر بيكارى بهره‌مند گردد.
(۲) همۀ افراد حق دارند بدون هيچ گونه تبعيضی، در مقابل كار مساوى، دستمزد مساوى دريافت کنند.
(۳) هر کس که کار کند، حق دارد دستمزدی منصفانه و رضايت‌بخش دريافت کند كه هستی او و خانواده‌اش را در راستاى كرامت انسانى تأمين نمايد و این دستمزد در صورت لزوم از طريق ديگر خدمات اجتماعى تكميل گردد.
(۴) هر کس حق دارد براى دفاع از منافع خود با ديگران اتحاديه تشكيل بدهد و يا به اتحاديه‌هاى موجود بپيوندد.

مادۀ ۲۴
هر کس حق دارد از استراحت و اوقات فراغت بهره‌مند گردد؛ به انضمام حق محدوديت معقول ساعات كار و همچنین تعطیلات دوره‌اى با حفظ دستمزد.

مادۀ ۲۵
(۱) هر کس حق دارد از سطح زندگى مناسب براى تأمين سلامتى و رفاه خود و خانوادۀ خود بهره‌مند گردد؛ به انضمام خوراك، پوشاك، مسكن، مراقبت‌هاى پزشكى و خدمات اجتماعی ضرورى و همچنین حق برخورداری از حمايت و تأمين اجتماعى در صورت بيكارى، بيمارى، نقص عضو، بيوگى، كهولت سن يا از دست دادن وسايل معاش به دﻻيل غير قابل کنترل.
(۲) مادران و كودكان حق دارند كه از كمك‌ها و مراقبت‌هاى ويژه بهره‌مند شوند. همۀ كودكان، اعم از اينكه در پى ازدواج يا خارج از ازدواج زاده شده باشند، حق دارند که از حمايت اجتماعى يكسان برخوردار شوند.

مادۀ ۲۶
(۱) هر کس حق دارد از آموزش و پرورش بهره‌مند شود. آموزش و پرورش، دست‌كم آموزش ابتدايى و پايه‌اى، بايد رايگان باشد. آموزش ابتدايى باید اجبارى باشد. آموزش فنى و حرفه‌اى بايد در دسترس همگان باشد و آموزش عالی بايد با تساوى كامل و با توجه به شایستگی افراد براى همه امكانپذير باشد.
(۲) هدف از آموزش و پرورش بايد شكوفايى همه‌جانبۀ شخصيت انسان و تقويت رعايت حقوق بشر و آزادی‌هاى اساسی باشد. آموزش و پرورش ضمناً بايد به گسترش حسن‌تفاهم، مدارا و دوستى ميان تمام ملت‌ها و تمام گروه‌هاى نژادى يا دينى و همچنین گسترش فعاليت‌هاى ملل متحد در جهت حفظ صلح يارى برساند.
(۳) حق انتخاب نوع آموزش و پرورش براى فرزندان، در درجۀ اول از آن پدران و مادران است.

مادۀ ۲۷
(۱) هر کس حق دارد آزادانه در حيات فرهنگى جامعۀ خود سهيم و شريك باشد، از هنرها و همچنین از پيشرفت‌هاى علمى و فوايد آن بهره‌مند گردد.
(۲) هر کس حق دارد برای استفاده از منافع مادى و معنوى آثار علمى، ادبى يا هنرى که خودش خلق کرده است، مورد حمايت قرار گیرد.

مادۀ ۲۸
هر کس حق دارد در عرصۀ اجتماعى و بين‌المللی خواستار برقرارى نظمى باشد كه حقوق و آزادی‌هاى ذكر شده در اين اعلاميه را تأمين و عملی سازد.

مادۀ ۲۹
(۱) هر کس فقط در قبال جامعه‌اى متعهد و مسئول است كه رشد آزادانه و همه‌جانبۀ او را ممكن سازد.
(۲) هر کس در اِعمال حقوق و بهره‌گيرى از آزادی‌هاى خود فقط تابع محدوديت‌هایی است كه در قانون گنجانده شده باشند و فقط به منظور شناسايى و مراعات حقوق و آزادی‌هاى ديگران و نيز براى رعايت مقتضيات عادﻻنۀ اخلاقی و نظم عمومى و رفاه همگانى در جامعه‌اى دمكراتيك وضع شده باشند.
(۳) اين حقوق و آزادی‌ها در هيچ موردى نبايد برخلاف اهداف و اصول متحد اعمال شوند.

مادۀ ۳۰
هيچ يك از مواد اين اعلاميه نبايد چنان تفسير شود كه به موجب آن، دولت، جمعيت يا کسی به خود حق بدهد براى از بين بردن حقوق و آزادی‌هاى مندرج در اين اعلاميه دست به فعاليت زده يا عملی انجام دهد

منبع: تاریخچۀ سازمان عفو بین‌الملل

با دوستان

2011-09-19T12:07:00.012+04:30

خاطردوست اگر در دل من خانه نداشت عمر بی حاصل من این همه افسانه نداشت

دوست ، تقدیر گریزناپذیر ما نیست

برادر، خواهر، پسر خاله و دختر عمو نیست که آش کشک خاله باشد.

دوستی انتخاب است. انتخابی دو طرفه که حد و مرز و نوع ِ آن به وسیله ی همان دو نفری که این انتخاب را کرده اند تعریف می شود.

با دوستانمان می توانیم از همه چیز حرف بزنیم و مهم تر آنکه می توانیم از هیچ چیز حرف نزنیم وسکوت کنیم.

با دوستانمان می توانیم درد دل کنیم و مهم تر آنکه می شود درد دل هم نکرد و بدانیم که می داند.

از دوستانمان می توانیم پول قرض بگیریم و اگر مدتی بعد او پول خواست و نداشتیم با خیال راحت بگوییم نداریم. و اگر مدتی بعد تر دوباره پول احتیاج داشتیم و او داشت دوباره قرض بگیریم.

به دوستانمان می توانیم بگوییم: امشب بیا خونه ء ما دلم گرفته و اگر شبی دیگر زنگ زد و خواست به خانه مان بیاید و حوصله نداشتیم بگوییم : امشب نیا حوصله ندارم.

با دوستانمان می توانیم بخندیم، می توانیم گریه کنیم، می توانیم رستوران برویم و غذا بخوریم، می توانیم بی غذا بمانیم و گرسنگی بکشیم، می توانیم شادی کنیم، می توانیم غمگین شویم، می توانیم دعوا کنیم، می توانیم در عروسی خواهر و برادرش لباس های خوبمان را بپوشیم و فکر کنیم عروسی خواهر و برادر خودمان است و اگر عزیزی از عزیزان دوستانمان مُرد، لباس سیاه بپوشیم و خودمان را صاحب عزا بدانیم.

با دوستانمان می توانیم قدم بزنیم، می توانیم نصف شب زنگ بزنیم و بگوییم : پاشو بیا اینجا ! و اگر دوستمان پرسید : چی شده؟ بگوییم :حرف نزن فقط بیا ! و وقتی دوستمان بی هیچ حرفی آمد، خیالمان راحت باشد که در این دنیا تنها نیستیم ...

با دوستانمان می توانیم حرف نزنیم،

کاری نکنیم،

جایی نرویم،

و حتی او را نبینیم و فقط . . .

و فقط از این که هستند، خوشحال و خوشبخت باشیم ...

( حرف های روزمرگی ...... )

آدمک آخر دنیاست بخند

2011-09-16T11:26:00.005+04:30

آدمک آخر دنیاست بخند

آدمک مرگ همین جاست بخند

دست خطی که تو را عاشق کرد

شوخی کاغذی ماست بخند

آدمک خر نشوی گریه کنی !

کل دنیا سراب است بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

به خدا مثل تو تنهاست بخند

خر و مقام رفیع

2011-09-14T16:33:00.003+04:30

ملا برای تعمیر بام خانه، مصالح بر پشت خر گذاشت و به بالای بام برد، الاغ به زحمت و کمک ملا پله ها را بالا رفت! ملا مصالح را از پشت خر برداشت، اما هر چه کرد خر از پله ها پایین نیامد! ملا الاغ را بالای بام رها کرد و به خانه رفت تا استراحت کند، که ناگاه دید خر بر بام بالا و پایین می پرد و آرام ندارد، بر بام شد تا خر را آرام کند که دید، سقف اتاق خراب شده و پاهای الاغ در سقف فرو رفته است، کمی بعد سقف فرو ریخت و الاغ سقوط کرد و مرد!

ملا گفت: " لعنت بر من که نمی دانستم، اگر خر به جایگاه رفیع و پست مهمی برسد، دیگر پایین نمی آید و هم آنجا را خراب می کند و هم خود را به کشتن می دهد!

انسان غافل

2011-09-11T15:07:00.010+04:30

انسان غافل است از واقعیت

و شناختن واقعیت دشوار است

چون برای شناختن واقعیت ، قبل از همه باید واقعی بود

تنها همسان قادر به درک همسان است

انسان ساختگی است ، آنطور که انسان هست ، عمیقا ریاکار بار می آید

واقعی نیست ، سیمای اصلی او کاملا از دست رفته

سیماهای بسیار دارد ، سیماهای متعددی را به کار می برد

اما خودش از سیمای اصلی خود خبر ندارد ، سیمایی که متعلق به اوست

انسان مقلد است

شروع میکند به تقلید دیگران

و رفته رفته به کلی فراموش می شود

و فراموش میکند که وجود منحصر به فردی از خود داشته

فقط زمانی میتواند واقعی درک شود که خودش واقعی باشد

کوشش فراوانی میخواهد تا انسان خود واقعی باشد

راهی است بس دشوار

قدرت زبان ترکی

2011-09-10T12:42:00.007+04:30

• هماهنگی اصوات یکی از زیباترین خصوصیات زبان ترکی است که باعث راحتی تلفظ و خوش آهنگی آن می شود

. در زبان ترکی صداهای خشن (O,U,A,I) و صداهای نازک (Ö,Ü,E,Ə,İ) نمی توانند در ریشه یک کلمه با هم مخلوط شوند و با همان ترتیب فوق در کلمه می آیند مانند: Gözəllik و Ayrılık. کلمات خارجی نیز حتی المقدور تحت تأثیر این قانون جالب قرار می گیرند مانند کلمه عربی حسین (Hoseyn) که در ترکی Hüseyn و کلمه عربی عباس (Əbbas) که در ترکی (Abbas) گفته می شود. ترکها هنگام فارسی صحبت کردن نیز ناخودآگاه از این قانون طبیعی پیروی می کنند.

• پسوندهای ترکی بسیار غنی و متنوع است و امکان لغت سازی و غنای لغوی این زبان را بالا می برد. پسوندهایی نظیر: چی، لی، سیز، لیق و ...

• در زبان ترکی کلماتی با اختلاف جزیی در معانی موجود است که در فارسی نیست، مثلاً برای انواع دردها کلمات: آغری، آجی، سیزی، یانقی، زوققو، سانجی، گؤینمک، گیزیلدمک و اینجیمک بکار می رود که هرکدام درد بخصوصی را بیان میکنند.

• کلمات ترکی بر خلاف فارسی انعطاف زیادی برای اصطلاح سازی دارند، بعنوان مثال: از کلمه دیل به معنای زبان در ترکی 36 اصطلاح و تعبیر موجود است: دیل آچماق، دیل-آغیز ائتمک، دیلی توتماق و ...

• علاوه بر غنای لغوی، تحرک و قابلیت لغت سازی، بیان مفاهیم جدید و غنای مفاهیم مجرد و همچنین تنوع بیان و قدرت بیان و تفاوت های جزئی کلام از دیگر عوامل غنای زبان ترکی است. به همین دلیل و به اعتراف زبان شناسان، نثر زبان ترکی برای بیان اندیشه و مفاهیم و موضوعات مختلف علمی و فلسفی و اجتماعی رساتر و مناسب تر از بسیاری زبان های دیگر است. مفاهیم و اندیشه هایی را که در ترکی می توان با یک جمله بیان کرد، جملات و شرح مفصلی را در زبان های دیگر ایجاب می کند.

• افعال ترکی از نظر وجوه و زمان های متعدد بسیار غنی است، ترکیب این وجوه و زمان ها منجر به 50 شکل مختلف برای بیان حالات مختلف می گردد. مثلاًدر فارسی به جای هر دو حالت (گلیردیم و گلردیم) فعل (می آمدم) بکار می رود، یا برای حالت هایی چون (گلجکدیم = قرار بود بیایم) و ( گلسیدیم = اگر می آمدم) در فارسی افعال مستقل و واحدی وجود ندارد.

• افعال ترکی همه با قاعده اند، جز فعل ناقص (ایمک) به معنی بودن.

• افعال متعدی در ترکی به سادگی با اضافه کردن پسوند به افعال لازم ساخته می شود: اوخشاماق=شبیه بودن اوخشاتماق= تشبیه کردن.

افعال متعدی درجه دو و درجه سه نیز در ترکی قابل ساخت است:

وورماق=زدن (متعدی) ووردورماق=بوسیله کسی زدن(متعدی درجه دو) ووردوتدورماق=وسیله زدن کسی را فراهم کردن(متعدی درجه سه).

• ترکیب پسوندها و حالات افعال در ترکی به خلق کلماتی منجر می شود که بیان آنها در فارسی با یک یا چند جمله مقدور است. مثال: سئویشدیرمه لی ییک (یک فعل در ترکی)= آنها را باید وادار کنیم که همدیگر را دوست داشته باشند ( دو جمله در فارسی).

از دیگر خصوصیات زبان ترکی

• زبان ترکی از طرف زبان شناشان به عنوان سومین زبان قانونمند و توانمند دنیا شناخته شده است و حتی یکی از تورکولوژهای بنام، زبان ترکی را اعجاز غیر بشری معرفی کرده است.

• زبان ترکی حدود 24000 فعل دارد که در فارسی بیش از 5000 نمی باشد.

• حدود 1650 لغت ترکی آذربایجانی شناخته شده است که برای آنها لغات مستقلی در فارسی نیست، مانند: یایخالاماق، یوبانماق، یودورتماق .....

• چند هزار لغت با ریشه ترکی در زبان فارسی موجود است که از این لغات بیش از 600 لغت جزء کلمات مصطلح و روزمره است، مانند: آقا، خانم، بابا، ماما، آبجی، داداش، دایی، بی بی، آتش، بشقاب، قابلمه، دولمه، سنجاق، اتاق، من، تخم، دوقلو، باتلاق، اجاق، آچار، آرزو، دگمه، تشک، فشنگ، توپ، قاچاق، گمرک، اتو، آذوقه، اردو، سوغات، اوستا، الک، النگو، آماج، ایل، بیزار، تپه، چکش، چماق، اردک، چوپان، چنگال، چپاول، چادر، باجه، بشکه، بقچه، چروک و ...

بیان حقیقت مزایای زبان ترکی نسبت به فارسی بر اساس دلایل علمی دلیل بر برتری ملت ترک بر فارس نمی شود و چنین منظوری نیز در این نوشته مد نظر نیست، بلکه هدف افشای حقایقی است که هشتاد سال مغرضانه جهت تحقیر و نابودی ملت ما کتمان و تحریف شده است.

آیا ترکی رایج در ایران و جمهوری آذربایجان و ترکیه متفاوت است؟

همانطور که نوشته شد ترکی رایج در ایران به سه گروه عمده آذربایجانی، ترکمنی، خراسانی و گروه های خلجی، قزاقی، اویغوری و ازبکی تقسیم می شود. ترکی رایج در جمهوری آذربایجان نیز ترکی آذربایجانی است.

زبان ها با سه رکن اساسی با هم قابل مقایسه هستند:

1. دستور زبان.

2. لغات اصلی مانند (مادر، آب، کوه و ...).

3. لغات دسته دوم (لغات علمی، سیاسی و ...).

دو رکن اول، ارکان اصلی زبان هستند که تغییر آنها قرن ها زمان می طلبد، ولی رکن سوم لغات که ناشی از پیشرفت روزمره بشریت بوده که از عمر آنها زیاد نمی گذرد. مقایسه دو زبان بر اساس لغات دسته دوم و حکم دادن بر شباهت و تفاوت دو زبان درست نمی باشد. ترکی آذربایجانی رایج در دوطرف رودخانه آراز هر دو یک لهجه واحد از یک زبان هستند که دو رکن اول آنها دقیقاً یکی است و حکومت پهلوی و اجباری بودن آموزش به زبان فارسی از ابتدایی تا دانشگاه، برای ترکان ایران به جای آموزش به زبان مادری، عدم امکان تکوین لغات ترکی علمی و سیاسی و ... و در نتیجه فراموشی بعضی لغات می باشد.

دلایل نسبتاً مشابهی نیز در آن سوی آراز باعث نفوذ زبان روسی در ترکی شده است. زبان های ترکی دو لهجه متفاوت از یک زبان می باشند که با گذشت زمان تبدیل به دو زبان با ادبیات مخصوص به خود اما بسیار نزدیک به هم شده اند، شبیه آنچه برای زبان انگلیسی- آمریکایی و انگلیسی-بریتانیایی در حال اتفاق افتادن است.

دستور زبان ترکی آذربایجانی و ترکی استانبولی تقریباً یکی است، میزان اشتراک لغات اصلی هم بسیار زیاد بوده و موارد متفاوت موجود اکثراً ریشه مشترک دارند، تفاوت بیشتر در لغات دسته دوم می باشد.

علاوه بر تفاوت لهجه، تحمیل شدن زبان فارسی به ترک ها از زمان پهلوی به این سو در ایران، باعث افزایش تفاوت ها نیز شده اشت، چنانچه اگر به عنوان مثال یک ترک ایرانی زبان مادری خود را به طور صحیح بیاموزد در درک ترکی آناتولی مشکل زیادی نخواهد داشت

منبع : دمکراسی

قیمت انسانها

2011-09-08T11:00:00.007+04:30

چه کسی میگوید که گرانی شده است ؟

دوره ارزانیست :

دل ربودن ارزان

دل شکستن ارزان

دوستی ارزان است

دشمنی ها ارزان

چه شرافت ارزان

تن عریان ارزان

آبرو قیمت یک تکه نان

و دروغ از همه چیز ارزانتر

قیمت عشق چه قدر کم شده است :

کمتر از آب روان

وچه تخفیف بزرگی خورده

قیمت هر انسان ......

عمرخیام و زن فاحشه

2011-08-22T13:24:00.010+04:30

شیخی به زن فاحشه گفتا مستی

هر لحظه به پای دگری پا بستی .

گفتا شیخا هر آنچه گویی هستم

آیا تو چنان که مینمایی هستی ... ؟

یک با یک برابر نیست

2011-08-20T00:07:00.006+04:30

معلم پای تخته داد میزد

صورتش از خشم گلگون بود

و دستانش به زیر پوششی از گرد پنهان بود

ولی آخر کلاسیها

لواشک بین خود تقسیم می کردند

و آن یکی در گوشه ای دیگر " جوانان " را ورق میزد

برای اینکه بیخودی " های و هو " می کرد و با آن شور بی پایان

تساوی های جبری را نشان می داد

با خطی خوانا بروی تخته ای کز ظلمتی تاریک

غمگین بود

تساوی را چنین بنوشت : یک با یک برابر است

از میان جمع شاگردان یکی بر خاست

همیشه یک نفر باید به پا خیزد .......

به آرامی سخن سر داد :

تساوی اشتباهی فاحش و محض است

نگاه بچه ها ناگه به یک سو خیره گشت و

معلم مات بر جا ماند

و او پرسید : اگر یک فرد انسان ، واحد یک بود

آیا یک با یک برابر بود ؟

سکوت مدهوشی بود و سوالی سخت

معلم خشمگین فریاد زد آری برابر بود

و او با پوزخندی گفت :

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه زور و زر به دامن داشت بالا بود و آنکه

قلبی پاک و دستی فاقد زر داشت پایین بود ؟

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

آنکه صورت نقره گون ، چون قرص مه می داشت بالا بود

و آن سیه چرده که می نالید پایین بود ؟

اگر یک فرد انسان واحد یک بود

این تساوی زیر و رو می شد

حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود

نان و مال مفت خواران از کجا آماده میگردید ؟

یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد

یک اگر با یک برابر بود

بس که پشتش زیر بار فقر خم می گشت ؟

یا که زیر ضربه شلاق له می گشت ؟

یک اگر با یک برابر بود

پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد ؟

معلم ناله آسا گفت :

بچه ها در جزوه های خویش بنویسید :

یک با یک برابر نیست

...... خسرو گلسرخی ......

اگر یک با یک برابر بود مردم سومالی به چنین وضعی گرفتار نمیشدند

انسان - خدا - شیطان

2011-08-14T01:01:00.008+04:30

شاید افسانه باشد اما قشنگ است

داوینچی موقع خلق تابلوی شام آخربه دو نفر احتیاج پیدا کرد با چهره هایی شبیه مسیح مصلوب و یهودای خاین ،

اولی را به راحتی یافت ، کشیشی پاک و روحانی که چهره مسیح را از روی چهره کشیش نقاشی کرد ، اما در یافتن دومی به مشکل برخورد این باید کسی می بود که خیانت از ناصیه اش میبارید داوینچی می خواست شاهکار بیافریند ، سالها گشت پی دومی و نیافت تا عاقبت گدایی مست و ژنده پوش در جایی دید و بردش گلیسا و آنجا ، حین نقاشی یهودا از روی چهره گدا ، ناگهان متوجه شد که این انسان زشت کسی نیست جز همان کشیش روحانی که حال به چنین سیه روزی افتاده

با این حساب داوینچی فهمید که نیکی و پلیدی در واقع یک چهره دارند و این چرخ روزگار است که انسان را گاه نیک و گاه پلید میکند

محل زندگی خدا و شیطان درون انسان است

خدایا

2011-08-13T19:08:00.009+04:30

خدایا......... توخیلی بزرگی و من خیلی کوچک

ولی جالب این جاست تو به این بزرگی من کوچک را فراموش نمیکنی،

ولی من به این کوچکی تورا فراموش میکنم

خدایا مرا ببخش .......مرا ببخش خدایا

رمضان عدل و قسط

2011-08-08T09:32:00.006+04:30

دین» یعنی «عدل»، عدل یعنی دین. هرجا گفتند دین و اسلام، و عدالت اجتماعی نبود، بدانید دین اسلامش قلابی است.

اشاره: آنچه در زیر می خوانید، متن منتشر نشده ی سخنرانی آیت الله دکتر بهشتی به مناسبت ماه مبارک رمضان است که توسط بنیاد نشر آثار و اندیشه های ایشان، منتشر شده است.

بسم الله الرحمن الرحیم الحمدلله رب العالمين والصلاۀ والسلام علي جميع انبيائه و رسله و عَلي سَيدنا خاتِم النبّيين و عَلي الائمه الهداه من اهل بيته والخيره من آله و صحبه والسلام علينا و علي عبادالله الصالحين ماه مبارك یکی از موارد مناسب برای تبریک، «حلول ماه مبارک رمضان» است. متأسفانه در میان ما کمتر معمول است که آغاز این ماه مبارک را به یکدیگر تبریک بگوییم. ولی در جامعة بزرگ اسلامی خوشبختانه این سنت هست و به مناسبت آغاز رمضان، همچون یک عید بزرگ، اوراق تبریک برای یکدیگر میفرستند. در برخوردها هم به یکدیگر تبریک میگویند. جالب اینجاست که کلمۀ «ماه مبارک» اصلا برای همین ماه مبارک است. رمضان، در میان ما از قدیم معمول بوده اما فراموش کردیم که «مبارک» و «تبریک» از یک ریشه است. اگر ماه «مبارک» است، حلولش و آغازش «تبریک» هم دارد. به هر حال شروع این ماه پر ارج را به همۀ دوستان تبریک میگویم. امیدوارم ماه پر برکتی باشد برای همۀ ما. بزرگترین برکتش، پیراستن و دور کردن یا کاستن آلودگیها از جانمان و از خلقیاتمان است. اگر ماه رمضان بیاید و بگذرد و اخلاق ما، همان اخلاق ناپسندی باشد که داشتیم، ماه کم برکتی براي ما بوده است. بزرگترین برکت این ماه را از آن غفلت نکنیم، برکتی که با توجه و هوشیاری ما، و با سعی و کوشش ما، بدست میآید. هرچند متأسفانه ما، نمیدانم چرا اینطور بار آمدهایم، همیشه جویای برکتهای بیتلاش و بیکوشش هستیم و با این گرایش غلطی که در مورد برکت و برکت دادن خدا، در فکرمان به وجود آمده است از خیلی از برکات الهی محروم میمانیم
این ماه باید برای همۀ ما، ماه «مراقبه»، مواظب خود بودن، به حساب خود رسیدن، باشد. فکر خوبی است؛ سحرها که شاید به انگیزۀ غذا خوردن و سحری خوردن و شاید هم به انگیزههایی بالاتر از آن به هر حال، برطبق اجبار یا عادت بیدار هستیم، فرصتی است که بیش از ایام سال به خودمان برسیم. روزها به جای ساعت نهار که غذا میخوردیم، در صدد باشیم غذای روحی بیشتری کسب کنیم، و این غذای روحی، حسابرسی خودمان باشد. من توصیه نمیکنم که این حسابرسیها شدید باشد، چون تب تند، زود عرقش درمي‌آيد. ولی توصیه میکنم که این حسابرسی اجمالاً در کار باشد. مراقبت ما از خودمان در رمضان و غیر رمضان فرق بکند و باز معنی این مطلب این نیست که در غیر ماه رمضان، یازده ماه را در غفلت بگذرانیم به امید این که ماه رمضان هشیار بمانیم. نه، همیشه در برنامههای گوناگون زندگی، ایام و ساعتهایی، به برخی از برنامهها، بیشتر ارتباط پیدا میکند. مثلاً با این که انسان هر روز خوب است خود را تمیز کند، هر روز خوب است خانه خود را تمیز کند. هر روز خوب است که به نظافت لباس و لوازم کار بپردازد. طبعاً جمعهها و روزهای تعطیل، فرصت بیشتری است که مقدار بیشتری به تنظیف خودمان، خانهمان، لوازم زندگیمان بپردازیم. پرداختن روز جمعه به نظافت، معنایش این نیست که روزهای دیگر به کلی از نظافت غافل میمانیم. معنایش این است که آنچه در جریان زندگی روزمره به آن نمیرسیم در باب نظافت، روز «جمعه» تدارک کنیم. در این مورد هم این که عرض میشود در ماه رمضان مراقب خویشتن باشیم، برايمان ماه «مراقبه» باشد، هرگز به این معني نیست که در ایام سال حق داریم به کلی از وضع خود غافل بمانیم و در غفلت به سر ببریم. بلکه معنایش این است که چون زندگی سالانه به هر حال، فرصتهای رسیدن به خود را به اندازۀ کافی ممکن است در اختیارمان نگذارد. روزه این ماه را اختصاص بدهیم به رسیدگی بیشتر به خودمان، تا ماه «مبارک» و پربرکت برایمان باشد.
آیۀ کریمهای که در زمینۀ تشريع روزه آمده با نهایت صراحت همین نکته را گوشزد میکند: «کُتِبَ عَلَیْکُمُ الصّیَامُ کَمَا کُتِبَ عَلَی الَّذِینَ مِنْ قَبْلِکُمْ، لَعَلَّکُمْ تَتَّقُونَ، اَیَّاماً مَعْدُودَاتٍ»[2] «بر شما روزه مقدر شده همانطور که بر پیشینییان شما مقدر شده بود با این هدف که شاید شما به راه تقوا درآیید، آدمهای باپروا بشوید، آدمهایی که مبالات پیدا میکنند. از لاابالیگری در بیایید آدم با مبالات بشوید». «تقوا» یعنی مبالات. پروای از انحراف و گناه، و این روحیه که انسان در حالت پروای از انحراف و گناه باشد این همان تقواست و این همان نتیجهای است که در این ماه باید به آن برسیم و این همان برکت بزرگ این ماه است.
بحث تفصیلی ما ایجاب میکند که از آیۀ کریمۀ «لَّایَتَّخِذِ وَ الْمُؤْمِنُونَ الکَافِرِینَ اَوْلِیَاءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِینَ»[3] شروع کنیم ولی دربارۀ یکی از آیاتی که قبلاً تلاوت و تفسیر شده سؤالی رسیده که این سؤال ایجاب میکرد یک بحث مستقل را. قبلاً قرار بود جلسۀ گذشته این سؤال مطرح شود گویا من در انتظار طرح سؤال از طرف سؤال کننده بودم و سؤال کننده در انتظار طرح جواب از طرف من، و به هر حال قرار شد که این هفته این سؤال را مطرح کنیم و پاسخ بدهیم. نمیدانم آیا سؤال کننده که تشریف دارند، حاضرند خودشان سؤال را طرح کنند یا من سؤال را طرح کنم.

قسط و عدل سؤالی که طرح شده دربارۀ این آیة کریمه است: «إِنَّ الَّذِینَ یَکْفُرُونَ بِایاتِ اللَهِ وَ یَقْتُلُونَ النَّبِیِّنَ بِغَیْرِ َحقٍّ وَ یَقْتُلُونَ الَّذِینَ یَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ، فَبَشِّرهُم بِعَذَابٍ اَلِیمٍ» یا آیة بعد «اُولَئِکَ الَّذِینَ حَبِطَتْ أََعْمَالُهُمْ فِیالدُّنْیا وَ الْاَخِرَۀِ وَ مَا لَهُم مِنّ نَّاصِرِینَ»[4]. ترجمۀ آیه این است: «کسانی که به آیات خدا کفر میورزند و پیامبران را به ناحق میکشند، و آن دسته از مردم را که به قسط و عدل و داد دعوت میکنند، میکشند، به آنها نوید شکنجهای دردناک ده. آنهایند که کارهایشان در دنیا و آخرت پوچ و بینتیجه و بیثمر است و یار و یاوری ندارند.»
در آن آیة اول یک مطلبی آمده: کسانی که به آیات خدا کفر میورزند و پیامبران را به ناحق میکشند و آن دسته از مردم را که به قسط و عدل و داد دعوت میکنند و دستور و فرمان میدهند، میکشند. این سؤال مطرح شده است که آیا این آیۀ قرآن که با صراحت و شدت، کشندگان آمرین به قسط را ملامت میکند، قاتلان مردمی را که به قسط و عدالت دعوت می‌کنند و طرفداران عدالت اجتماعی را میکشند. این طرفداران عدالت اجتماعی، مخصوص است به کسانی که به خدا و پیامبر و روز جزا، ایمان داشته باشند؛ یا شامل کسانی است که طرفدار عدالت اجتماعی هستند، هر چند به خدا و پیامبر و روز جزا ایمان ندارند، آنها را هم شامل میشود. به عبارت دیگر آیا این آیه ناظر به قاتلان مردم مؤمن به خدا و پیامبر و معادی که امر به قسط میکنند و از عدالت اجتماعی حمایت میکنند، است یا ماتریالیستی که، مادی فکر کند، به خدا و روز رستاخیز و وحی و نبوت معتقد نیست، اما در راه برقراری عدالت اجتماعی مبارزه میکند، نیز مشمول این آیه هست. این سؤال مطرح شده در این بحث هم یک سؤال ابتدایی نیست. انگیزۀ سؤال‌کننده از طرح این سؤال این است که در این آیه، عدهای اینطور نظر داده‌اند که این آیۀ قرآن، میخواهد کشندگان و قاتلان آمران به قسط را مورد حمله قرار دهد. این آمر به قسط، اعم است، میخواهد الهی باشد میخواهد مادی. یعنی اين تفسیر و توجیه قبلاً شده و سؤال کننده در حقیقت این را سؤال میکند که آیا همینطور است، این آیه عمومیت دارد یا نه؟

شاید در میان برادران و خواهرانی که اينجا تشریف دارند، طرفداران هر دو نوع بینش و تفسیر در آیه وجود داشته باشد. و آنچه به عنوان بحث امشب عرض میشود نه ابطال هر دو نظر است، و نه تأیید هر دو نظر، و نه صلح و آشتی میان هر دو نظر. هیچ کدام نیست، نه میگوییم هر دو باطل است، نه میگوییم هر دو حق است، نه میخواهیم میانشان آشتی بدهیم. بلکه بیان يك مطلب اصیلِ اسلامیِ قرآنی است، که خودبه‌خود، مقدار و درصد صحت و سقم هر یک از دو نظر را روشن میکند و خودبه‌خود به طرفداران هر یک از دو نظر، این فرصت را میدهد که در شناختِ حقیقتِ مطلب، خواه با آن تعبیر و خواه با این تعبیر، با بینشی عمیقتر و روشنتر بیندیشند.

ابتدا ببینیم «قسط» در قرآن به چه معنی آمده است. جالب است که فعل این کلمه و خود این کلمه با اندکی تغییر شکل، در دو معنای متضاد در زبان عربی به کار میرود و مشتقات این کلمه، چه به معنی اول و چه به معنی دوم در قرآن آمده است. «قَسَطَ»، که فعل ثلاثی مجرد این ریشه است، به دو معنی به کار رفته است. یکی به معنی «عدالت ورزید»، یکی به معنی «ستمگری» کرد. «قَسَطَ» هم به معنی ستمگری کرد آمده است، هم به معنی «عدالت به خرج داد». یعنی کلمه از کلمات متضاد و اضداد است.

در زبان عربی کلماتی که این وضع را دارند زیاد داریم که از اضداد هستند، در دو معنی متضاد به کار میروند. اتفاقاً خود ریشه «عدل» هم به همین معنی است. عدل هم به معنای، عَدَلَ به معنای «عدالت به خرج داد» به کار میرود، و عَدَلَ به معنای «از راه حق منحرف شد» به کار میرود. منتها با دو وضع مختلف. «عَدَلَ عَدلاً» یعنی عدالت به خرج داد. «عَدَلَ عُدولا» یعنی عدول کرد. یعنی از راه حق منحرف شد. «قَسَطَ قِسطَاَ» یعنی عدالت به خرج داد. «قَسَطَ قَسطَاً و قُسوطَاً» یعنی ظلم کرد، ستم کرد. البته بیشتر در زبان عربی از این ریشه «اَقسَطَ» به معنی عدالت به خرج داد به کار رفته است و «قَسَطَ» به معنی ظلم به خرج داد. «قِسط» به معنی عدل، «قَسط» به معنی ظلم. در قرآن در سورۀ جن «وَاَمَّا الْقَاسِطُونَ فَكانوا لِجَهَنَّمَ حَطَباً»[5] «قاسِطون اینها هیزم دوزخ بودند». قاسط یعنی ظالم، ستمگر، منحرف از حق. مُقسِطین «اِنَّ اللهَ یُحِبُّ الْمُقْسِطِینَ»[6] «عدالت را رعایت کنید که خدا عدالتگران را دوست دارد». در قرآن هم مشتقات کلمه به هر دو معنی آمده است.

آنچه ما در این آیه داریم «قِسط» است که به معنی «عدل و داد» و رعایت حدود و حقوق و قوانین و موازین است. به احتمال قوی کلمۀ «قِسطاس» که در عربی به معنای «ترازو» است با قِسط ریشۀ مشترک دارد. «قسطاس» یعنی وسیلۀ اعمال عدالت در وزن کردن و سنجیدن و اندازهگیری کردن. قسط یعنی روي میزان زندگی کردن، یعنی میزان زندگی کن. در قرآن، در یک آیه، خیلی روشنتر، روی قسط تکیه شده. اول برویم سراغ این آیه: «لَقَدْ اَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَیِنَاتِ وَ أَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْکِتَابَ وَالْمِیزَانَ لِیَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ»[7] «ما پیامبران خود را با دلایلی روشنگر فرستادیم، با آنها کتاب و میزان و وسیلۀ سنجش حق و باطل فرستادیم تا مردم با استفاده از رهبری پیامبران و هدایت کتاب و میزان، قسط و عدل را به پا دارند». هدف از اعزام پیامبران، ارسال رسل، و انزال کتب، چيست؟ این‌که مردم به پا دارندۀ قسط باشند. اما این آیه خیلی لطیف است. نمیگوید «لَقَدْ اَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالبَیِّنَاتِ وَ اَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْکِتَابَ وَالْمِیزَانَ لِیَکُونَ اَمرُ النّاس بِالْقِسْطِ» تا کار مردم همینطور خود به خود روی عدل و داد باشد. یعنی پیغمبر که مرد، کتاب که مرد، قرآن که مرد دیگر خود به خود به برکت پیغمبر و قرآن و کتاب، کار مردم روی میزان بیاید. چنین چیزی نمیگوید. میگوید کتاب و پیامبر و میزان، وسیله و ابزاری است. فقط بستگی دارد به این‌که مردمي وجود داشته باشند كه اين ابزار را به كار ببرند يا نه. خودتان میدانید كامپيوتر چقدر در حساب قوی است. این را تا برایش برنامهریزی نکنید و فوت و فنش و کاربردش را یاد نگیرید و به کارش نیندازید، دو دوتا را هم نمیگوید چهارتا. ماشین خیلی عالی است. اما در دست مردمی که توانایی و هنر و لیاقت و کارایی برای استفاده از اين ماشین را داشته باشند، میتواند محاسبات سنگین را آسان کند. وگرنه یک دانشآموز سال ششم ریاضی (که دیگر حالا ششم ریاضی یعنی هیچی، پر در مقابل ریاضیات امروز) موقعی که میخواهد مسائل ریاضی را که دبیر داده است حل بکند میگوید من که کلافه شدم. اگر برود سراغ کامپیوتر و در گوشش بگوید بالا غیرتی جواب این مسئله را به من بگو، نمیتواند هیچ جوابی بهش بدهد. اگر فکر کند که این ماشین پر ارجِ پرکارِ پرثمرِ میتواند کمترین گرهای از کار او بگشاید، اشتباه کرده است. این ماشین باید به دست کسی که خیلی معلوماتش از ديد ریاضی بیشتر، و ورزیدگیاش در این رشته به خصوص، فراوانتر باشد، به کار بیفتد تا بتواند دردی از این دانش‌آموز یا محصل دیگری دوا کند.

قرآن، اسلام، پیامبر، کتاب، سنت، دین، از دید این آیة کریمة قرآن، همین است. «لِیَقُومَ النَّاسُ بِالقِسْط» وسیلهای است که مردم با استفاده از آن، قسط و عدل و داد را سرپا کنند. یعنی قسط یک جایی افتاده حالا باید زیر بالش را گرفت، بلندش کرد، سرپا نگهش داشت، تا پرتو افکنی داشته باشد. تا مردم به عدل و داد بپردازند.
ولی به هر حال این آیه میگوید پیامبر، کتاب، شرع و قانون چه است؟ وسیله و ابزاری است برای برپا داشتن قسط و عدل و داد. معلوم میشود رابطة قسط و عدل و داد، با دین و پیامبر و کتاب اینقدر نزدیک و اینقدر زیاد است، که اینها را یکی میکند. «دین» یعنی «عدل»، عدل یعنی دین. هرجا دیدید می‌گویند دین و اسلام هست و عدالت اجتماعی نیست، بدانید دین اسلامش قلابی است. خوب این طرف چطور؟ هرجا میگویند، عدل هست، عدالت اجتماعی هست، اما خدا نیست، پیوند بشر با بینهایت وابدیت فراموش شده است. آنجا چه؟ رفقای ما عادت دارند آن اولی را زود جواب میدهند. هرجا میگوییم اسلام هست، قرآن هست، دین هست، خدا هست، عدالت نیست، بدانید دین و اسلامش، کتابش، همه چیزش قلابی است. این را زود جواب میدهیم. حالا این یکی را پرسیدم جواب دهید؟ من سؤال میکنم. هرجا میگوییم عدالت اجتماعی هست، عدل هست، قسط هست، اما خدا نیست، پیوند بشر با بینهایت نیست، اندیشیدن بشر به زندگی جاودانی، نیست، تکامل روحی و معنوی نیست، آیا آنجا عدل هست یا نه؟ نه، پس آن هم عدلش ناقص است، ناتمام است. یکجایش خلل دارد. اگر ما بخواهیم واقعاً روي ديد قرآن بایستیم، قسط و عدل و عدالت با آن معنای گستردهاش، با دین چنان نزدیکند که گویی دونامند روی یک معنی. چطور؟ در این طرف قضیه، مطلب روشن است. دیگر این سالها آنقدر گفته شده است که وقتی انسان میگوید گویی تکرار مکرراتي است که صدها بار تکرار شده است. ولی چون میخواهیم در این جلسه اين دو تا را با هم بسنجیم خیلی فشرده تکرار میکنم. آنجا که از مأذنه‌ها صدای الله اکبر بلند شده اما خود آن مأذنه و منارهای که از او صدای الله اکبر بلند است خود او بر تقوا ساخته نشده «لمَسجِدُ اُسِّسَ عَلَی التَّقْوي مِنْ اَوَلِ یَوْمٍ»[8] نیست. گویندۀ این الله اکبر، الله اکبر را به زبان میگوید در حالی که روحش در برابر غیر خدا به مراتب بیشتر خاضع است تا در برابر خدا. به طوری که برای گفتن همان الله اکبر هم اگر ماهانه با او قرارداد نبندند الله اکبر را نمیگوید. اگر یک «طَیِّبَ الله و احسنت» بهش نگویند الله اکبر را همچین با شور و حرارت نمیگوید. اگر برایش دست نزنند، دربارۀ حق و خدا صحبت گرم و داغ نمیکند. آنجا که قرآن می‌خوانند، قرآن تلاوت میکنند، حتی باسوز و گداز، اما در کنار همان قرآن خواندن، به کسانی که محتوا و روح قرآن را مورد تجاوز قرار داده‌اند، دعا میکنند، آنجا معلوم است قرآن اصالت ندارد. آنجا که مناجات میکنند، راز و نیاز با خدا میکنند، اما این راز و نیاز و مناجات همراه است با گرایش و حمایت از ستمگر، معلوم میشود این راز و نیاز و مناجات روح ندارد. اینها خیلی روشن است. آنجا که نام قرآن، شعار قرآن، عبارات قرآن، تابلوهای زیبای قرآن هست و روح قرآن نیست، خوب پیداست که در اینجا دین و قرآنش اصالت خودش را از دست داده است. در روایاتی که در مورد آخر الزمان آمده این قدر در مورد این مطلب آمده است.

اجمال مطلب چند نمونهاش را آن هفته اشاره کردم. در بحث هفتۀ گذشتۀمان عرض کردم میبینید که یک انسانی میآید کاخی پر زر و زیور از مال حرام و پولی که از راه تجاوز به حقوق دیگران بدست آورده است، میسازد و بعد بالاترش، سرش یا با کاشی یا با چیز دیگری میزند «هَذَا مِن فَضلِ رَبی»[9] این از بخشایش خدای من است. یا «ذَلِكَ فَضْلُ اللهِ يؤتيهِ مَنْ یَشَاءُ وَاللَهُ ذُوالْفَضْلِ الْعَظِیمِ»[10] «این بخشایش خداست، دیگر به هر کس بخواهد میدهد». خدا هم که بخشایشش بزرگ است نهایت ندارد. اینها که معلوم است که همهاش سوء استفاده از قرآن و سوء استفاده از مذهب و سوء استفاده از شعارهای پاک الهی است. اینها روشن است. هرجا حقایق قرآنی نباشد، عدالت نباشد، و قرآن باشد، خوانندۀ قرآن باشد، مروج قرآن باشد، پیداست در این خواندن و ترويج خللی و دغلي هست. این روشن است و اما آنجا که چیزی به نام «عدالت اقتصادی» و «عدالت اجتماعی» باشد، همۀ شکمها سیرند، شکم گرسنهای وجود ندارد. همۀ بیماران درمان میشوند، بیمار بدون پزشک و دارو وجود ندارد. همۀ انسانها مسکنی و مأوايي دارند انسان بیمسکنی پیدا نمیشود. همۀ انسانها پوشاک دارند، انسان بدون لباس که سرما او را بلرزاند یا گرما او را بسوزاند، وجود ندارد. اینها هست. اما انسان این اجتماع از بالا تا پایین، بالاخره آخرین درجۀ تفکر و اندیشهاش این است که خوراک، پوشاک، مسکن، بهداشت، هم برای من و هم برای دیگران باشد. ببینیم انسانیت انسان این جامعه، تا چه اندازه مورد توجه قرار گرفته است؟ ببینیم آیا خواستهای اصیل انسانی انسان این جامعه، مورد تجاوز قرار نگرفته است؟ در آن جامعهها، انسانهایی از نظر خواستهها و نیازهای اولیه، در پوشاک، در خوراک، در مسکن، در بهداشت مورد تجاوز قرار می‌گرفتند. انسان گرسنه فراوان بود. فراوانی انسان گرسنه در یک جامعه، نشانۀ آن است که در این جامعه به همۀ انسانها رسیدگی نمیشود. فراوانی انسانهای برهنه در یک جامعه، نشانۀ آن است که در این جامعه به همۀ انسانها رسیدگی نمیشود. فراوانی انسانهای بیمار بدون طبیب و دارو نشانۀ آن است که همۀ انسانها در این جامعه مورد توجه نیستند. جامعهای که در او عدل و داد و قسط باشد نیست. معلوم است. قبول است، درست است. بودن انسانهای بیمسکن و بیجا و مکانی که ویلان و سرگردانند و باید درکنار خیابانها در سرما و گرما بخوابند و برخیزند، نشانۀ آن است که در این جامعه به حقوق انسانها تجاوز میشود و حقوق آنها رعایت نمیشود. این روشن. ولی آیا نیازهای یک انسان همین است؟ اگر قرار شد انسان در کنار این نیازها، نیازمندیهای اصیل و پر ارج دیگر هم داشته باشد و در یک نظام و در یک جامعه به آن نیازمندیهای اصیل دیگر، اصلاً توجه نشود و نه تنها توجه نشود، بلکه آن نیازمندیها کوبانده هم بشود، آیا نمیشود گفت آنجا هم به قسمتی از نیازهای انسان تجاوز میشود؟ اگر انسان – باز من صحبت از مولوی میکنم میترسم آقایان خیال کنند که من آن درویشی مولوی را از اول تا آخرش میخواهم تعریف کنم، نه – براستی آن موجودی است که مولوی در آن شعر زیبایش از او یاد میکند و میگوید: بشنو از نی چون حکایت میکند
وز جـداییهـا شکـایـت میکند
کـز نیسـتـان تـا مــرا ببريده‌اند
از نـفیـرم مـرد و زن نــالیدهاند
اگر راستی انسان مرغ باغ ملکوت است، نه از عالم خاک، اگر براستی انسان موجودی است که در او «نفس الرحمان»، «روحالله» دمیده شده است، اگر براستی انسان موجودی است که گرایش به سوی آن کمال بینهایت و ابدیت، لازمۀ ذات اوست، و بعد ما در یک فرهنگ، در یک نظامِ عقیده و عمل، در یک نظام اجتماعی، این نیاز، این بُعد از هستی انسان را، به کلی کنار گذاشتیم و حتی كوبانديم و به آن انسان گفتیم یادمان برود رابطهای با حق داریم. آیا در آن جامعه میتوان گفت قسط و عدل خلل و دغلی دارد یا نه؟ آیا میتوان گفت در آن جامعه هم بخشی از آن قسط و عدل، ناقص مانده است و فراموش شده است یا نه؟ آیا میتوان گفت در آنجا هم ظلم هست یا نه؟ نظر قرآن و نظر ما این است که به پیروی از قرآن و به تبعیت از دریافتهای فطری منطقی که با هدایت قرآن کسب کردهایم،هرجا، در هر جامعه، در هر نظام به هر گوشهای از گوشههای هستی انسان، به هر نیازی از نیازهای انسان، به هر بعدی از ابعاد انسان بیتوجهی بشود، در آن جامعه نظام عادلانهای سرکار نیست. خواه این گوشه غذا باشد، لباس باشد، نیاز جنسی باشد، مسکن باشد، بهداشت باشد و خواه این گوشه، گوشهای برتر از همۀ اینها، آن پیوند عالی انسان با حق که او را براستی انسان میکند. نشانۀ مسئله هم شکست همۀ نظامهای بیتوجه به این بعد از ابعاد روح انسانی، در نگهداشت انسان و در نگهداشت خود آن نظام است.

اگر به هندی ظلم کرده‌اند و در بیتوجهی به زندگی دنیا و غذا و لباس، طوری بار آورده‌اند که همۀ این کمبودها و محرومیتها را تحمل میکند و تکان نمیخورد، برای این‌که به زندگیاش بهبودی ببخشد به ماتریالیستِ سوسیالیست هم ظلم کردند که تمام توجه او را به تأمین خوراک و پوشاک و مسکن و بهداشت جلب کردهاند و او را از توجه به این نیاز زیربنایي روحیش بیخبر گذاشتند. هر دو ظلم میکنند. درست است که نظام قرآنی هم در دنیا تاكنون تحقق کامل نیافته است. درست است که اگر صحبت از تحقق بخشیدن به نظام اجتماعی ايده‌آل برای انسان باشد نه «اسلام» موفق شده و نه «سوسیالیسم» و نه غیر اینها. این درست است. ولی تفاوت این است که اقلاً وقتی انسان بررسی میکند، میبیند در آنچه اسلام آورده، توجه همه جانبه وجود دارد و در آنچه مکتبهای دیگر آوردهاند، اصلاً چنین توجهی وجود ندارد. ما که الان داریم صحبت میکنیم، فکر میکنیم در آغاز انتخاب راه هستیم. میخواهیم ببینیم برای زندگی بشر بر روی این کرۀ خاکی، چه نظام و شکلی تدارک ببینیم که اگر موفق بشویم آن را تحقق ببخشیم، بشر را در مسیر سعادت آوردهایم. ما در چنین مرحلهای، وقتی اسلام را، با نگرش همه جانبهاش، با توجهش از یک سو، به پیوند انسان به خدا، به عبادت، به نیایش، نیایش عاشقانه، عشق ورزیدن به حق، در تمام احوال، متوجه این جنبه از جنبههای هستی انسان می بینیم، آنهم نه مقدار کم، فراوان؛ و از سوی دیگر، به نیاز شکم انسان هم توجه دارد، تا آنجا که می‌گوید: «کادّ الفَقَرُ اَنْ یَکُونَ کُفْرا»[11] فقر و نداری نزدیک است که انسان را به کفر بکشد، درست است. شکم گرسنه ایمان ندارد، درست است. اما شکم سیر بیایمان هم، شکم انسان نیست، شکم گاو است. اگر ما همۀ انسانها را، با استفاده از آخرین سیستمهای بهداشتی گاو پرواری کردیم، آن وقت تمام خدمتها را به آنها انجام دادیم؟ آيا دیگر چيزي نمانده است؟ اصلاً قسط و عدل یعنی چه؟ یعنی حقوق انسانها را رعایت کردن. اگر انسان به راستی طرفدار قسط و عدل باشد، هشیار و آگاه هم باشد، خودبه‌خود دعوت او به «قسط» از دعوت او به «خدا» جدا نیست. دعوت او به خدا هم از دعوت به قسط جدا نیست.

در «الَّذِینَ یَأمُرُونَ النَّاسَ بِالْقِسْط» خود به خود «یُؤمِنُونَ بِااللهَ والْیَومِ الاخره و عمل صالحاً» هم هست. در این جاست که این آیۀ قرآن، به راحتی فهمیده میشود: «لَقَدْ اَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَیِّنَاتِ وَ اَنْزَلْنَا مَعَهُمُ الْکِتَابَ وَالْمِیزَانَ لِیَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ» و حتی قیام به قسطی که در آن استفادة از حدید هم باشد، چون دنبالش میگوید: «وَاَنْزَلْنَا الْحَدِیدَ فِیهِ بَأسٌ شَدِیدُ وَ مَنَافِعُ لِلنَّاِس».[12] در این آیهها قصۀ «حدید» پیش آمد، خوب «آهن» چه ارتباط دارد با «رسل» و «کتاب» و «میزان»؟ برای اینکه بدون آهن کار رسل هم ناتمام ماند. پیغمبر هم ناچار بود از آهن استفاده بکند، تا بتواند در راه قیام به قسطی که قرآن میگوید، تلاشی مثمر داشته باشد. دقت كنيد خود این آیه چگونه همه سونگری قرآن را در همین یک آیة فشرده، در نظر ما متجلی میکند. همانجا که صحبت از ارسال رسل بالبینات و انزال و فرستادن کتاب و میزان و اعلام وظیفۀ مردم در قیام به قسط است، به یادشان میآورد که «حدید» هم دم دستتان هست.

به این ترتیب من نمیدانم آیا به سؤال سؤال کننده پاسخ داده شده است یا نه؟ ولی فکر میکنم نظر قرآن تا حدودی روشن و معلوم شد. از دید قرآن، مسلمانی و قسط و عدل، عدالت انسانی، با همۀ جوانبش، مسائلی هستند به هم آمیخته و گویی اصلاً این سؤال معنی ندارد. «وَيَقْتُلُونَ الَّذِینَ یَأْمُرُونَ بِالْقِسْطِ مِنَ النَّاسِ»[13] آمر به قسط ماتریالیست را هم میگیرد و یا نمیگیرد چون آمر به قسط قرآن، دیگر ماتریالیست نیست. این توضیحی بود دربارۀ سؤالی که، دوست عزیز ما طرح کردند و بجا هم طرح کردند.

بحث جالبی در دنباله این میتواند بیاید که امشب وقتمان تمام شده است و در نظر نداشتم كه اين بحث را مطرح کنم. فقط براي کسانی که این بحث را دوست دارند دنبال کنند یادآوری میکنم: رابطۀ میان «شرک» و «ظلم»، «کفر» و «ظلم» را در قرآن دنبال کنید. ببینید چطور «شرک» میشود «ظلم». «اِنَّ الشِّرْکَ لَظُلْمٌ عَظِیم»[14]. کفر میشود ظلم. ظلم و کفر، شرک و ظلم، چنان در قرآن پا به پای هم آمده است که «قسط» و «ایمان». این آیات هم میتوانند این حقیقت عالی قرآنی را برای همهمان روشن‌تر کند. امیدوارم بتوانیم با فهم درست قرآن و روایاتی که در تفسیر و توضیح قرآن آمده است دید اسلام را نسبت به مسائل مختلف بدست بیاوریم و اولاً در برابر هر مسئله‌اي که با آن روبرو میشویم، بتوانیم موضعگیری روشن اسلامی داشته باشیم. ثانیاً یادمان نرود که همۀ این حرفها برای گفتن نیست بلکه برای عمل کردن است. «والحمدلله و صل الله علي سیدنا محمد و آله طاهرین»

باز هم تکرار میکنم اگر کسانی از دوستان سؤال را نشنیدند بشنوند. سؤال این است که: «اگر کسانی هستند که اینها با تمام وجود در راه تحقق عدالت اجتماعیِ خوراکی – پوشاکی – مسکنی – بهداشتی مبارزه میکنند، فداکاری میکنند اما وقتی بحث خدا به ميان میآید میگویند خدایی نیست قیامتی نیست اصلاً اوج بینهایتی برای انسان وجود ندارد. اين‌ها خدمتگذار همین هدفها هستند منتهی نه براي شخص خودش، برای خودش و برای دیگران». آیا می‌شود همين را طرح كنيم و بگوییم که اینها در درونشان معتقد به خدا هستند منتها با اسم خدا دشمنی دارند. در درونشان معتقد به معاد و زندگی جاوید بشر هستند ولی از بس از این اصطلاحات کالاهای دغل دیدهاند، دیگر با این کلمه دشمن شدهاند. چه خوب است که به جای من یکی از دوستان به این سؤال پاسخ بدهد. از دوستان کسی هست که این سؤال را پاسخ بدهد؟ این تأمین صحت، به نظر شما تا چه اندازه بجا هست؟ واقع‌بینانه است؟ کسی حاضر نیست جواب بدهد؟

عرض بشود که من فکر میکنم یک احساس لطیفی آمده و میخواهد در داوری ما دخالت نابه جایی بکند. بد نیست که من جملهای را که در دو هفته قبل در یک بحث عمومی در اعیاد گفتم تکرار کنم. به مناسبت میلاد خجستۀ ولی عصر سلام الله علیه فرصتي پيش آمد كه من صحبتي داشته باشم براي دوستان. در آنجا بحثی که من شروع کردم دربارۀ موتور محرك تاریخ بود و طرح نظریههای مختلف و نقد آن نظریهها. خود به خود این بحث به ماركسيسم هم مي‌رسيد و نقد از آن. اما همراه با طرح موتور محرك تاريخ از نظر مادي و نقد آن، متوجه شدم که لازم است یک تذکری بدهم، حالا آن تذکر را اين‌جا مي‌گويم. این تذکر را آنجا با این عبارت دادم مشابه همان عبارت را هم اینجا به کار میبرم. گفتم نقدی که من در این بحث از ماركسيسم می‌کنم، از جنبۀ منفی مارکسیسم است نه از جنبۀ مثبتش. یعنی اگر ماركسيسم برای تأمین حداقل زندگی برای همه، برای مبارزه‌ي با نظام استثمار بندگان خدا، برای تلاش در راه تأمین بهداشت و مسکن کار میکند، این کار مثبتش مورد انتقاد نیست. این را نگفتیم ظلم است، این را نگفتیم قسط نیست. در اين بحث امشبمان نگفتيم اين قسط نيست. ما گفتیم مارکسیسم از جنبۀ ماتریالیست بودنش ظلم است و نادیده گرفتن یک بعد انسان و اگر قرار باشد ما مارکسیسم را از اين نظر مورد انتقاد قرار بدهیم و بگوییم ناقص است و نارساست، وقتی ماتریالیسم مارکسیستی را میگوییم بد است، ماتریالیسم کاپیتالیستی دنیای غرب، صدها برابر آن بد و کثیف و آلودۀ ظلم است. بنابراین باید معلوم باشد که وقتی ما یک بررسی نقادانه میکنیم، من معمولاً عادت هم داشتهام که هرجا میخواهم نقدی از ماتریالیسمِ سوسياليستي ماركسيستي بکنم همانجا یادآوری کنم که ماتریالیسم شدیدتر، کثیفتر. من گفتم که یک انسان را اگر غذا برایش فراهم کنید و مسکن برایش فراهم کنید و بهداشت فراهم کنید، میشود گاوپرواری، ولی این در نظام مارکسیستی یک گاو پرواری تا حدودی افساردار و در نظام کاپیتالیستی غربی یک گاو پرواری افسار گسیخته است. پس هر دو انتقادی است و هیچکدام ذرهای اين را نشان نمي‌دهد كه آن دیگری مورد انتقاد نیست. این یکی صد برابر مورد انتقاد است. آن‌چه کثیفان همه دارند این یکجا دارد. پس این نكته اولاً معلوم باشد. حالا در اینجا یک احساس لطیفی در پیش داوری ما دخالت میخواهد بکند. ما وقتی یک انسان تلاشگر، در راه برقراری عدالت اجتماعی سوسیالیستی را میبینیم، او را کنار آن کسانی میگذاریم که نام دين، شعار دین را دارند، اما عملاً حامیان نظام استثمار هستند. چطور ما بگوییم كه این يکی در برابر آن یکی، عقب‌ترش و کنارترش میزنند؟ یك همچین احساسی ما را در برابر یک حالت خاص روانی قرار میدهد که جرئت نمیکنیم بگوییم بله این پیش روی ماها اینطور است اما خودش را كه حساب بكنيم، کم نیست. حقیقت مطلب اين است. قدري ناشي از دخالت آن احساس لطیف است. حالا چه بهتر که این احساس لطیف را نگه داریم، آسیبی به آن وارد نکنیم، جریحهدارش نکنیم، اما حقیقت را هم از دست ندهیم. بگوییم کسی که در راه تأمین رفاه مادی برای همۀ انسانها تلاش میکند، از این نظر کارش ارزنده، قابل تقدیر و احترام است. ولی اگر این تلاشش را کافی اعلام کند و از توجه به نیازهای مربوط به ابعاد دیگر وجود انسان غفلت آور باشد؛ از آن نظر کارش قابل انتقاد است. چه عیبی دارد که این کارش از یک نظر قابل تقدیر باشد و از نظر دیگر قابل انتقاد. از این نظر رو به قسط و سوي به قسط دارد و از آن نظر رو به سوی «ظلم». و اما کسی که راست و پوست کنده و صریح میگوید خدایی نیست و در زندگیاش هم نقش توجه به آنچه خدا از انسان میخواهد، در برخی از قسمتها، صریحاً، دیده نمیشود دیگر اگر من آمدم خواستم آن را توجیه کنم بگویم نه آقا، او ته دلش به خدا معتقد است اما خودش هم خیال میکند به خدا معتقد نیست. يك بار چوب این را خورديم. لذا در هيچ يك از دو طرف به كار نبریم، نه در اين طرف و نه در طرف ديگر.

در این سؤال که فرمودند چند جنبه وجود داشت: یک جنبهاش که از آن استفاده میکنم برای توضيح یک نكتهای که لازم بود در بحث امشب حتماً با صراحت بیشتر گفته بشود و نکتۀ دیگر هم استفاده می‌کنم باز برای روشن کردن «من الناس» در آیه. به دنباله این بحثی که عرض شد، از دید قرآن، «قسط» به صورت کامل و جامع آن از دین جدا نیست و دین از قسط جدا نیست و به دنبالۀ این مطلب عرض شد که هر گروهی و هر فردی در آن حد که از درصدي از قسط حمایت کند، از آن حیث مورد تقدیر و احترام است. این نتیجه را میگیریم که بر طبق این آیه، اگر براستی کسانی، مردمی را به جرم حمایت از همان قسط در مورد غذا و لباس و مسکن بکشند، آنها هم مشمول عذاب اليم هستند، بله همین‌طور است.
[1] . توبه، آية 108
[2] . بقره، آيات 183 و 184
[3] . آل عمران، آيه 28
[4] . آل عمران، آية 21
[5] . جن، آية 15
[6] . حجرات، آية 9
[7] . حديد، آية 25
[8] . توبه، آية 108
[9] . نمل، آية 4
[10] . جمعه، آية 4
[11] . حديث نبوي، بحارالانوار، ج 27، ص 247
[12] . حديد، آية 25
[13] . آل‌عمران، آية 21
[14] . لقمان، آية 13
*منبع: بنیاد نشر آثار و اندیشه های شهید آیت الله دکتر سیدمحمدحسینی بهشتی

زن و مرد

2011-08-05T18:52:00.006+04:30

مرد یک فاعل است.

زن یک عاشق و نه یک فاعل.

مرد ذهن است و زن دل

مرد می تواند چیزهایی بسازد ،

اما نمی تواند موجب تولد حیات گردد.

چنین تولدی نیازمند باروری است .

مانند باروری خاک .

بذر بر خاک می افتد ، در آن محو میشود و

روزی حیاتی نو پدیدار می گردد .

زندگی

2011-08-03T11:44:00.013+04:30

بدان که زندگی هدف خاصی را نمی جوید.

معنای زندگی در خود زندگی نهفته است ،

وسیله ای برای رسیدن به مقصودی نیست

زندگی خود هدف است .

پرنده در پرواز

گل سرخ در باد

بر آمدن خورشید در پگاه ،

سوسوی ستارگان در شب ،

عشق مردی نسبت به زنی ،

بازی کودکی در برزن ....

نه هیچ یک هدفی را دنبال نمیکنند .

گذران زندگی خود با لذت همراه است ،

و شور می آفریند

انرژی لبریز میگردد،

به رقص درمی آید بی هیچ مقصودی

نه ! زندگی اجرا نیست ، معامله نیست

زندگی عشق است ،

شعراست و موسیقی .

بهترین سعادت

2011-08-02T10:38:00.004+04:30

بهترین سعادت این است که ما مطلقا محو بشویم ولی افسوس که در جهان هیچ چیز محو نمیشود و آنچه را که ما به نام نیستی میخواهیم این است که شخصیت خود را از دست میدهیم ، و من در زندگیهای دیگر خود َََرا نخواهم شناخت و خاطره های این زندگی را همراه نخواهم داشت

این نیستی کوچک هم باعث مسرت هست زیرا اقلا خود را نمیشناسیم و چون نمیدانیم که ما هستیم هیچ واقعه بدی برای ما اتفاق نخواهد افتاد و رنج نخواهیم کشید.

ذراتی هم که وجود ما را تشکیل می داده اند بر اثر مرگ ما آزاد گردیده و در جهانی بی پایان به زندگی همیشگی خود ادامه میدهند بدون اینکه ما را به یاد داشته باشند.

دانشمندان مذهبی

2011-08-01T13:06:00.008+04:30

یکی از صحبت هایی که همیشه مرا به فکر کردن وامی دارد اظهارات دانشمندان مذهبی و دینی است که به طرزی موثر در خصوص اراده و پیش بینی و مقصد و نقشه های خدا صحبت میکنند و چنان بگفته خود اعتقاد دارند که گویی ظهر آن روز با خدا نهار خورده اند .

عمرخیام

2011-08-01T11:55:00.006+04:30

خیام فیلسوف ایرانی چنین میگوید :

از دو حال خارج نیست یا خدا قبلا میداند که من چه خواهم کرد و یا نمیداند .

اگر نمیداند که در این صورت خدا نیست و در صورتیکه میداند چگونه انتظار دارد که من کاری بر خلاف دانایی او بکنم .

و با رعایت این نکته چگونه مرا بعد از مرگ مسول نموده و کیفر خواهد کرد.

شیطان

2011-07-31T09:20:00.008+04:30

اگر شیطان حقیقتا وجود داشته باشد چرا مطابق نظر ما باید شرورتر از انسان باشد.

خواهید گفت برای اینکه عاقل تر و چیز فهم تر و با هوش تر از ماست.

ولی کسی که عاقل تر و چیز فهم تر و باهوش تر از ماست چکونه ممکن است شرارت کند .

بیچاره شیطان که در کره زمین بدنام است ، زیرا شیطان جز خود ما هیچکس نیست و ما به امید اینکه خویشتن را درحضور خودمان تبریه کنیم تمام کینه ها و حسدها و دشمنی های خود را در وجود موهومی به نام شیطان جا داده ایم

مرگ

2011-07-30T10:49:00.005+04:30

مرگ را متهم نکنید که سبب جدایی دوستان میشود و خویشاوندان را به فراق مبتلا مینماید زیرا در زندگی خود و اطرافیان مشاهده میکنیم که غالبا دوستان و آشنایان و خویشاوندان قبل از مرگ بقدری از هم دور هستند و بطوری زندگی رشته الفت آنها را بریده است که مردن دوست باعث ناراحتی و افسوس آنها نخواهد گردید.

پدران و اجداد ما

2011-07-29T20:05:00.002+04:30

تردیدی نیست که پدر و مادر و نیاکان من از صدها هزار سال به اینطرف در وجود من زنده هستند

آنها نه تنها در خون و گوشت و استخوان و فکر و غرایز و اوصاف جبلی من جا دارند بلکه خودشان خون و گوشت و استخوان و افکار و امیال و غرایز من هستند

و آن ذره کوچکی که من از آن به وجود آمده ام حاصل هزارها ذرات کوچکی بوده که هر یک از آنها یکی از پدران و مادران گذشته من بودند و من عینا آتها را با میراث خود به فرزندان خود منتقل خواهم کرد و آنها هم به فرزندان خود منتقل مینمایند

و این ترتیب دوام دارد تا وقتی که نژاد انسان و کره زمین از بین برود

ولی بعد از بین رفتن کره خاک باز هم من و اجدادم زنده هستیم

انسان یک برده است

2011-07-28T18:00:00.013+04:30

انسان یک برده است . او برده زاده نشده ، آزاد آفریده شده . او همچون خود آزادی زاده گشته ، ولی او در همه جا خودش را در زنجیرها می یابد . انسان در زنجیر زندگی میکند و در زنجیر میمیرد . این بزرگترین فاجعه ای است که برای بشریت روی داده است

لحظه ای که کودک زاده میشود ، جامعه او را به یک برده تبدیل میکند. جامعه علاقه ای به انسانهای آزاد ندارد : جامعه از آزادی وحشت دارد . آزادی به نظر خطرناک می رسد

یک برده موجودی امن است . و جامعه تنها به بردگان نیاز دارد، زیرا آنان را میتوان استثمار کرد

سیاستمداران به بردگان علاقه دارند. حکیمان به بردگان علاقه دارند

کاری که اینها با بشریت میکنند باید درک شود . زیرا این قصه داستان چگونه زندانی شدن انسان است .

مسلهء انسان چگونه یافتن خداوند نیست ، مسلهء این است که چگونه از این زندان که ذهن تو است و فرهنگ توست آزاد شوی – نام هایی زیبا برای چیزهای زشت

اگر عمیقا بنگری و بدون تعصب نگاه کنی ، تعجب خواهی کرد . ذهن تو ابدا مال خودت نیست . بلکه از بیرون با شرطی شدگی بر تو تحمیل گشته . ذهنی که تو آن را از آن خود می خوانی ، مال تو نیست ، از آن استثمارگران است . آنان این ذهن را در تو کار گذاشته اند و توسط همین ذهن به کنترل کردن تو ادامه میدهند . برای همین است که آنان بسیار مخالف افرادی همچون مسیح و بودا و محمد بوده اند.

تاریخ میگوید بردگی از میان رفته است . این کاملا چرند است . بردگی از بین نرفته ، بلکه از نوع زمخت به نوع لطیف آن تبدیل گشته . آری تو دیگر بر دست و پایت زنجیر آهنی نداری ، زیرا که زنجیرها لطیف شده اند : زنجیر ها وارد ذهنت شده اند و درونی گشته اند .

در بیرون تو از آزادی ، دموکراسی ، برادری و برابری بهره مند هستی . فقط کلماتی خالی و ناتوان – و در عمق برادری و برابری در هیچ جا وجود ندارد ،نمیتواند وجود داشته باشد .

بی عنوان

2011-07-18T11:45:00.003+04:30

آن قدر فکر تو کردم
که همه تو شدم
تو کم کم نزدیگ آمدی
و من آهسته آهسته مردم

داستان خَر و حضرت نوح

2010-12-12T01:35:00.008+03:30

میگویند وقتی حضرت نوح کشتی را ساخت دستور داد از هر حیوانی یک جفت سوار کشتی کنند تا نسل آنها بر اثر سیل منقرض نشود ، همه حیوانات سوار شدند اِلاّ جناب خر و همسر مکرمه اش که سوار نشد که نشد، همسر جناب خر میگفت تا اقامون سوار نشوند محال است که من سوار بشم و اقای خر هم دو تا پایش را کرده بود توی یک سُم که اِلاّ و بلاّ سوارنمیشوم که نمیشوم…!!

به جناب نوح گفتند آقا ما حریف این آقا خره نشدیم…!! هرچی می گوییم الان سیل میاد منقرض میشین اما بس که خره نمیفهمه …!! هی میگه من نمیام ، اومدیم خَرکِشِش کنیم جُفتَک انداخت خایه های دوسه نفر رو پاره کرد همگی از مَردی افتادن…!!

جناب نوح رفت پهلوی جناب خر و دستی به سر و گوشش کشید و سر در گوش خر گذاشت و نجوایی کرد که یک دفعه گل از گل جناب خر شِکُفت و با ناز و غمزه پاچه عیال را گرفت سوار کشتی شدند ، یاران نوح گفتند يا نوح چه در گوش این خر خواندی که اینطور زود اثر کرد

نوح گفت : به او گفتم بیا ای خر که دنیا بی تو صفایی ندارد و دنیایی که خر دَر ان نباشد مفت هم گران است…!!

ای کاش جناب نوح در گوش خر میگفت بیا ای خر که بی تو دنيا برای خرسوار…!! صفایی ندارد ! شاید جناب خر عقل میکرد و نمی امد ومنقرض میشد تا در دنياي امروز نسل خر ور افتاده بود و اين روزها اينهمه خر و اينهمه خريت نبود كه خرسوارها از ان سو‌ء استفاده كنند و صفايش را هم ببرند…!!

اس ام اس sms

2010-12-11T00:31:00.001+03:30

سه چهار روز پیش یکی از دوستان خوش حافظه و خوش ذوق و هنرمند و هنر دوست بنده جناب آقای سرخی چند تا اس ام اس فلسفی و اجتماعی برا ی من ارسال کرده بودند ، و با اینکه شاید برای خیلی از خوانندگان و دوستان تکراری باشد ولی خواندن مجدد و دوباره آن خالی از لطف نخواهد بود ، تنها فرقش این است که این نوبت با دقت وحیرت بیشتری خوانده شود تا معنای فلسفی و اجتماعی آن را بیشتر درک کرده باشیم .

ترسو = کسی که هنگام خطر با پاهایش فکر میکند

بیمارستان = مکانی که بیمار در آنجا با دو نوع عمل رو به رو میشود ، عمل پزشکی به دست پزشک . و عمل غیر انسانی توسط مدیر بیمارستان به جیب بیمار

عذرخواهی = زمینه چینی برای اخاذی بعدی

خوشبختی = احساس خوشایند که حاصل فکر کردن به فلاکت دیگران است

محرم راز = کسی که الف به او اعتماد میکند و رازهای ب را به او میگوید تا او هم به نوبت خود به ج بگوید الی آخر

با ادب = کار کشته در فن و هنر ظاهر سازی

مسخره دادگاه = شاکی

محبت = مقدمه ای کوتاه برای اخاذی

درستکار = کسی که در کار و کاسبی اش گرفتار است ، بی سواد و خُل و چل

تنگدستی = حال و روز کسی که به کمک دوستانش امیدوار بوده است

فردا = روزی که کارها همه نیک و زندگی یکسره بر وفق مراد خواهد شد ، سر آغاز نیکبختی برای یقین یافتن به چنین روزی ، خود فریبی را تقویت کنیم

امید وار کردن = انتظار و آرزوی بسته بندی شده

حق کشی ، بی عدالتی = باری که هر گاه بر دوش ما گذاشته میشود بسیار سنگین و وقتی با دست های ما بر پشت دیگران گذاشته میشود بسیار سبک است

خانم باز = مردی که زنان او را سبک و سنگین میکنند

رای دادن = مظهر هر شهروند و وسیله ای در دست او برای مفتضح کردن خود و تباه کردن کشورش

سرخی ( ارسال کننده اس ام اس ) = سرخ شدن در سرای خانواده و سوسک شدن در دوایر بازار

غلام ترکی از یاران امام حسین"ع

2010-12-10T01:25:00.006+03:30

آنطور که در تاریخ آمده:یکی از شهدای کربلا و یاران امام حسین شخصی ترک زبان مشهور به غلام ترک بوده، وی که کاتب امام حسین‏ «ع‏» به شمار میرفت قاری قرآن و آشنا به عربی بود و همچنین در تیراندازی تبحر خاص داشت.برخی نام او را سلیمان و بعضی هم سلیم نوشته‏اند. در اخبار است که روز عاشورا اذن برای وارد شدن به میدان جنگ میگیرد و اینگونه رجز می‏خواند: البحر من طعنی و ضربی یصطلی و الجو من سهمی و نبلی یمتلی اذا حسامی فی یمینی ینجلی ینشق قلب الحاسد المبجل

دریا از ضربت نیزه و شمشیرم می‏جوشد و آسمان از تیرم پر می‏شود، آنگاه که تیغ درکفم آشکار شود، قلب حسود متکبر را می‏شکافد،

وی در میدان جنگ بسياري از مخالفان را بدرك فرستاد، و بعضي گفته‌اند هفتاد نفر از آن سپاه سیاه رويان را به خاك هلاك افكند و آخر به تيغ ظلم و عدوان بر زمين افتاد، امام به بالین او آمد و گریست و چهره بر چهره‏اش نهاد،اسلم(غلام ترک) چشم گشود و حسین‏ «ع‏» را بر بالین خود دید، تبسمی نمود و جان به جان آفرین تسلیم کرد.

معرفی منابع برای کسب اطلاعات بیشتر:۱ـسایت رسمی امام حسین"ع"
۲ـسایت راسخون
و کتاب های:
۳ـمقتل خوارزمی
۴ـبحارالانوار
۵ـانصارالحسین

منبع : وبسایت محمد علی اجاقی نیارق

چه قصاب خانه‌یی است این دنیای بشریت

2010-11-25T21:01:00.007+03:30

__ در زمان سلطان محمود می‌کشتند که شیعه است؛

__ زمان شاه سلیمان می‌کشتند که سنی است؛

__ زمان ناصرالدین شاه می‌کشتند که بابی است؛

__ زمان محمد علی شاه می‌کشتند که مشروطه طلب است؛

__ زمان رضا خان می‌کشتند که مخالف سلطنت مشروطه است؛

__ زمان پسرش می‌کشتند که خراب‌کار است؛

__ فردا وارونه بر خرش می‌نشانند و شمع‌آجین‌اش می‌کنند که لا مذهب است

__ اگر اسم و اتهامش را در نظر نگیریم چیزی عوض نمی شود :

__ تو آلمان هیتلری می کشتند که یهودی است؛

__ حالا تو اسرائیل می‌کشند که طرف‌دار فلسطینی‌ها است؛

__ عرب‌ها می‌کشند که جاسوس صهیونیست‌ها است؛

__ صهیونیست‌ها می‌کشند که فاشیست است؛

__ فاشیست‌ها می‌کشند که کمونیست است‌؛

__ کمونیست‌ها می‌کشند که آنارشیست است؛

__ روس ها می‌کشند که پدر سوخته از چین حمایت می‌کند؛

__ چینی‌ها می‌کشند که حرام‌زاده سنگ روسیه را به سینه می‌زند ؛

__ و می‌کشند و می‌کشند و می‌کشند و

__ چه قصاب خانه‌یی است این دنیای بشریت

جانیم آذربایجان

2010-11-13T21:02:00.003+03:30

جانیم آذر بایجان
Canem azarbayjan
*
شعری را که میخوانیم توسط ادیب و شاعر ترک زبان کشورمان جناب آقای اسماییل محمد ثانی سروده شده و چون در کشورمان اجازه چاپ و نشر آن داده نشده لذا کتاب مذکور به نام ( هونکور سازیم ) در کشور آذربایجان به چاپ رسیده است که توسط یکی از دوستانم از کشور آذربایجان به این حقیر فرستاده شده است
در زیر یکی از شعر های زیبای آن عزیز را میخوانیم که به زبان آذری سروده شده

ایکی مقدس تورپاق

" فلسطین " دیاری " داغلیق قارا باغ "
بو ایکی سویملی مقدس تورپاق
بوغولور ایل لردی آل قان ایچینده
بو آغیر یارانی نِجه ساغالتماق ؟
*
بیریسی اسلامین شیرین رویاسی
بیریسی قفقازین صنعت دونیاسی
بیرینده مقدس " مسجد الاقصی "
بیرینده مقدس " شوشا قالاسی "
*
بیریسی وطنیم آذربایجان دیر
" نبی " نین دیاری اوره یی قان دیر
اوردا اسراییل بوردا ارمنی
وحشیجه قان توکور قرغین ، تالان دیر
*
فلسطین یوردنا اودلار آله نیر
دردی نین اوستونه دردلر قالانیر
" خان چوبان " " سارا " سین ایتیره ن گون دن
سینه سی آلیشیب قلبی تالانیر
*
ارمنی دالیندا روسلار آل چالیر
فرانسه قولونو بویونونا سالیر
سیلاحین روس وریر پولون آمریکا
بنزینی بوغدانی دوستوندان آلیر .
*
آپاریر ینه ده سل لر "سارا " نی
وورور قلبیمیزه تزه یارانی
" آرآز " " آرپا چایی " بولانلیق آخیر
یول لاری باغلاییب کسیر آرانی
*
ظلم ایوین ییخماغا ایل ، گره ک لی دیر
" آغ دنیز " " خزر " جه سیل گره ک لی دیر
فلسطین ، قا را باغ آزاد اولما غا
پولاد تک اَییلمز قول گره ک لی دیر
*
فلسطین اسلامین شانی ووقاری
قارا باغ اولکه مین ذوغما دیاری
" ممّدلی " ایل لری اَل بیر اولاندا
یوردوما گله جک دورنا قا طاری
*

دیکتاتور از نگاه آیت الله طالقانی

2010-11-08T23:50:00.004+03:30

دین را به استخدام می گیرد، شرف و انسانیت را به استخدام خود می گیرد، دروغ می گوید ، فریب می دهد، خدا را شاهد می گیرد که من دلسوزترین مردم در حق شما ملت هستم ولی روحیه اش لجوج ترین و کینه ورزترین مردم است نسبت به خلق!

وقتی سوار کار نشده وعده میدهد؛ وقتی سوار شد دیگر به هیچ چیز رحم نمی کند