بهترین سعادت

 

بهترین سعادت این است که ما مطلقا محو بشویم ولی افسوس که در جهان هیچ چیز محو نمیشود و آنچه را که ما به نام نیستی میخواهیم این است که شخصیت خود را از دست میدهیم ، و من در زندگیهای دیگر خود َََرا نخواهم شناخت و خاطره های این زندگی را همراه نخواهم داشت

این نیستی کوچک هم باعث مسرت هست زیرا اقلا خود را نمیشناسیم و چون نمیدانیم که ما هستیم هیچ واقعه بدی برای ما اتفاق نخواهد افتاد و رنج نخواهیم کشید.

ذراتی هم که وجود ما را تشکیل می داده اند بر اثر مرگ ما آزاد گردیده و در جهانی بی پایان به زندگی همیشگی خود ادامه میدهند بدون اینکه ما را به یاد داشته باشند.