چند سالیه قبل از اینکه بخوابم به این فکر می کنم که اگه بمیرم چی می شه ، این فقط مختص مواقع افسردگی ام نیست ، اتفاقا وقت هایی که افسرده ام حال و حوصله ی فکر کردن به چیز شیرینی مثل مرگ رو ندارم। وقتی غرق فکر کردن به مرگ می شم فکرم دو جا می ره. یکی اینکه روحم کجا میره. چه جای شگفت انگیزی یه. تصوراتم از دنیای بعد از مرگ آنقدر برام جالبه که اصلا نمی تونم توضیحش بدم ، یه فکر دیگه ام هم اینه که اگه مردم و دیگه دستم به هیچ بشری نتونست برسه ممکنه کسی بوده باشه که از من ناراحت مونده باشه؟ شده دل کسی رو شکسته باشم؟ دروغ نافرم به کسی گفتم؟ پدرسوخته بازی در آوردم تو زندگی ام یا نه ؟ یه عالمه فکرای اینجوری می کنم بعد می گیرم می خوابم ،
پستها
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر